Կենսաբանություն 2 շտեմարան

Քաղաքագիտություն

Ռազմական կոմունիզմ-ը տնտեսական և քաղաքական համակարգ էր, որը կիրառվեց Խորհրդային Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմի տարիներին՝ մոտավորապես 1918–1921 թվականներին, երբ բոլշևիկյան իշխանությունը փորձում էր ապահովել պետության գոյությունը պատերազմական պայմաններում։ Այս քաղաքականության հիմնական նպատակն էր կենտրոնացնել բոլոր տնտեսական ռեսուրսները պետության ձեռքում՝ բանակի և քաղաքացիական պատերազմի կարիքները բավարարելու համար։ Այդ ընթացքում իրականացվեց արտադրության պետականացում, մասնավոր ձեռնարկությունների վերացում, հացահատիկի հարկադիր հավաքագրում գյուղացիներից և ապրանքափոխանակության սահմանափակումներ՝ գրեթե վերացնելով ազատ շուկան։ Աշխատուժը նույնպես ենթարկվում էր խիստ վերահսկողության, իսկ աշխատավարձերի փոխարեն հաճախ կիրառվում էր նատուրալ բաշխման համակարգ։ Թեև այս քաղաքականությունը օգնեց բոլշևիկներին հաղթել քաղաքացիական պատերազմում, այն առաջացրեց ծանր տնտեսական ճգնաժամ, արտադրության անկում, սով և սոցիալական դժգոհություն։ Հետագայում այն փոխարինվեց Նոր տնտեսական քաղաքականությամբ (ՆԷՊ), որը վերականգնեց մասնավոր հատվածի որոշ տարրեր և շուկայի սահմանափակ գործունեություն՝ տնտեսությունը կայունացնելու նպատակով։

Կենսաբանություն

Այս գիտաբժշկական ուսումնասիրությունը նվիրված է նոր կենսաբանական մոդուլյատորի և ինտերֆերոնային պատրաստուկների դերին հակաուռուցքային պաշտպանության մեխանիզմներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են օրգանիզմի իմունային համակարգի հակաուռուցքային գործառույթները, կենսաբանական պատասխանների կարգավորման գործընթացները և ինտերֆերոնների ազդեցությունը ուռուցքային բջիջների աճի ու տարածման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նոր կենսաբանական մոդուլյատորի ազդեցության մեխանիզմները՝ գնահատելով դրա կարողությունը խթանելու իմունային պատասխանը, ակտիվացնելու պաշտպանական բջիջները և բարձրացնելու օրգանիզմի դիմադրողականությունը չարորակ նորագոյացությունների նկատմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտերֆերոնային թերապիայի արդյունավետությանը, դրա համակցմանը այլ բուժական մոտեցումների հետ և հնարավոր կենսաբանական ազդեցությունների գնահատմանը փորձարարական ու կլինիկական պայմաններում։ Աշխատությունը համադրում է ուռուցքաբանության, իմունաբանության և կենսաբժշկական հետազոտությունների տվյալները՝ նպաստելով հակաուռուցքային բուժման նոր ռազմավարությունների մշակմանը։ Այն օգտակար է ուռուցքաբանների, իմունոլոգների, դեղագիտության մասնագետների և կենսաբժշկական գիտությունների ոլորտի հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Արցախի միջին լեռնային գոտու պայմաններում խաղողի «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի վազերի աճի ու բերքատվության վրա ոռոգման ռեժիմների և աչքերով (կտրվածքի/էտի ծանրաբեռնվածության) ազդեցության համատեղ գնահատմանը՝ ընդգծելով ագրոտեխնիկական գործոնների դերը խաղողագործության արդյունավետության բարձրացման մեջ։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են ոռոգման տարբեր ինտենսիվությունները ազդում վեգետատիվ աճի, շիվերի զարգացման, տերևային մակերեսի ձևավորման և բերքի որակական ու քանակական ցուցանիշների վրա՝ հաշվի առնելով նաև հողի խոնավության պահպանումը և կլիմայական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էտի ծանրաբեռնվածության՝ աչքերի քանակի կարգավորման ազդեցությանը, որը անմիջականորեն կապված է վազի բեռնվածության, սննդանյութերի բաշխման և բերքատվության կայունության հետ։ Քննարկվում է նաև «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի կենսաբանական առանձնահատկությունների տարբեր արձագանքը նույն ագրոտեխնիկական պայմաններում՝ ընդգծելով սորտային ընտրության կարևորությունը լեռնային գոտիներում խաղողագործության զարգացման համար։ Աշխատությունում եզրակացվում է, որ ոռոգման և էտի օպտիմալ համադրությունը թույլ է տալիս ապահովել վազերի հավասարակշռված աճ, բարձրացնել բերքատվությունը և բարելավել խաղողի տեխնոլոգիական որակը՝ հատկապես ռիսկային գյուղատնտեսական պայմաններում։

Գրականություն

Աբեղյանական ընթերցումներ աշխատությունը գիտամեթոդական և հայագիտական բնույթի հոդվածների ժողովածու է, որը նվիրված է հայ լեզվաբանության և գրականագիտության զարգացման մեջ մեծ ներդրում ունեցած Մանուկ Աբեղյանի գիտական ժառանգության ուսումնասիրությանը, այն ներկայացնում է տարբեր հեղինակների հետազոտություններ՝ կապված Աբեղյանի լեզվաբանական հայացքների, գրաբարի և աշխարհաբար հայերենի ուսումնասիրությունների, ինչպես նաև հայ գրականության պատմության պարբերականացման նրա մոտեցումների հետ, ժողովածուն անդրադառնում է նաև նրա մեթոդաբանական սկզբունքներին՝ լեզվի գիտական նկարագրության, աղբյուրագիտական աշխատանքի և տեքստային վերլուծության ոլորտներում, միաժամանակ ընդգծելով Աբեղյանի ազդեցությունը հայագիտության զարգացման և համալսարանական կրթության ձևավորման վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հայ լեզվաբանության և գրականագիտության պատմության ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Սա հոգեբանական գիտական աշխատություն է, որը նվիրված է անձի նորմալ և ախտաբանական վիճակներում հոգեբանական ժամանակի ընկալման, կառուցվածքի և դինամիկայի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են այն ձևերը, որոնցով անհատը ընկալում, կազմակերպում և իմաստավորում է ժամանակը՝ ներառյալ անցյալի հիշողությունները, ներկայի փորձառությունը և ապագայի կանխատեսումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նորմալ հոգեբանական զարգացման ընթացքում ժամանակի սուբյեկտիվ զգացողության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև այն խախտումներին, որոնք հանդիպում են անձի հոգեկան և անձնային տարբեր խանգարումների դեպքում։ Քննարկվում են դեպրեսիվ, տագնապային և այլ հոգեբանական վիճակներում ժամանակի ընկալման դեֆորմացիաները, դրանց ազդեցությունը ինքնագիտակցության, վարքի և սոցիալական հարմարվողականության վրա։ Վերլուծվում են նաև ժամանակի փորձառության կապերը հիշողության, մտածողության, զգացմունքների և անձի ինքնության ձևավորման գործընթացների հետ։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է ընդհանուր հոգեբանության, կլինիկական հոգեբանության և անձի հոգեբանության ոլորտներում՝ առաջարկելով տեսական և կիրառական մոտեցումներ հոգեբանական ժամանակի ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է Բարձր Հայքի Բաբերդ, Սպեր և Դերջան գավառների տեղանունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով XVI դարի Օսմանյան թահրիր դավթարներում պահպանված վավերագրական նյութերի վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են օսմանյան վարչական գրանցամատյաններում արձանագրված բնակավայրերի, գյուղերի և աշխարհագրական միավորների անվանումները՝ բացահայտելով դրանց պատմական, լեզվական և ժողովրդագրական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է տեղանունների ձևափոխությունները, ծագումնաբանությունը, հայկական անվանումների պահպանված հետքերը և դրանց փոփոխությունները՝ կապված տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական ու քաղաքական գործընթացների հետ։ Հետազոտության կարևոր մասն է կազմում թահրիր դավթարների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարածաշրջանի բնակավայրային պատկերը, վարչական կառուցվածքը և տեղանվանական համակարգի զարգացման փուլերը։ Աշխատությունը նպաստում է Բարձր Հայքի պատմական աշխարհագրության, հայ բնակչության պատմության և օսմանյան ժամանակաշրջանի վարչական համակարգի առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, տեղանունագետների, արևելագետների, հայագետների, աղբյուրագետների, ինչպես նաև Հայաստանի և տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։