Լ-ամինաթթվային օքսիդազի ինդուկցիան Candida guilliermondii ВКМ Y-42 խմորասնկերի մոտ

Գյուղատնտեսություն

Գիրքը «Գյուղատնտեսական տեխնիկայի հիմունքներ»՝ Պապյան Ս.Խ.-ի, ներկայացնում է գյուղատնտեսական տեխնիկայի կառուցվածքը, գործելակերպը և կիրառության սկզբունքները։ Այն ներկայացնում է մեխանիկական, հիդրավլիկ և էլեկտրական համակարգերի աշխատանքը, ինչպես նաև դրանց օգտագործումը գյուղատնտեսության մեջ բերքատվության և աշխատանքի արդյունավետությունը բարձրացնելու համար։ Հիմնական թեմաները ներառում են՝ Գյուղատնտեսական մեքենաների կառուցվածք և գործելակերպ – ձիագլաններ, տրակտորներ, բերքահավաք մեքենաներ և պարարտացուցիչներ։ Տեխնիկական սպասարկում և շահագործում – պահպանման կանոններ, խափանումների կանխարգելում, աշխատանքի անվտանգություն։ Գործնական կիրառություններ – հող մշակումը, ցանքատարածությունների մշակումը, բերքահավաքը և պարարտանյութերի կիրառումը մեխանիկացված եղանակով։ Գիրքը նախատեսված է գյուղատնտեսության ոլորտի ուսանողների, ինժեներների և մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են համապարփակ պատկերացում ունենալ գյուղատնտեսական տեխնիկայի գործնական և տեսական հիմունքների մասին:

Այլ առարկաներ

Այս գործնական ձեռնարկը նախատեսված է մասսայական գրադարանների աշխատակիցների համար և նվիրված է հասարակական-քաղաքական գրականության հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման մեթոդներին ու ձևերին։ Հրատարակության մեջ ներկայացվում են գրադարաններում քաղաքական, սոցիալական և հասարակագիտական թեմաներով գրականության տարածման, ընթերցողների հետ աշխատանքի, տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպման և գրականության ներկայացման գործնական մոտեցումներ։ Նյութը ներառում է առաջարկություններ գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ անկյունների, քննարկումների, ընթերցողական կոնֆերանսների և այլ մշակութային-կրթական միջոցառումների պատրաստման վերաբերյալ։ Ձեռնարկը նպատակ ունի օգնել գրադարանավարներին առավել արդյունավետ իրականացնել տեղեկատվական և մեթոդական աշխատանքը, ձևավորել ընթերցողների հետաքրքրությունը հասարակական-քաղաքական թեմաների նկատմամբ և ապահովել համապատասխան գրականության նպատակային օգտագործումը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և գրադարանային աշխատանքով զբաղվող անձանց համար՝ որպես գործնական մեթոդական ուղեցույց։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է 1220–1335 թվականների ընթացքում մոնղոլների և հայերի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով քաղաքական, ռազմական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային փոխազդեցությունների բազմաշերտ բնույթը Միջին Արևելքի և Կովկասի տարածաշրջանում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել մոնղոլական արշավանքների ազդեցությունը հայկական պետականության, մասնավորապես Կիլիկիայի հայկական թագավորության և Արևելյան Հայաստանի տարածքների վրա, ինչպես նաև գնահատել հայերի դիրքը մոնղոլական կայսրության վարչական և ռազմական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են մոնղոլական նվաճումների հետևանքով ձևավորված քաղաքական նոր իրականությունները, հարկային և վարչական համակարգերի փոփոխությունները, ինչպես նաև հայ իշխանական տների հարաբերությունները մոնղոլ խաների հետ՝ դաշնակցությունների, ենթակայության և համագործակցության տարբեր ձևերով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական փոխկապակցություններին՝ առևտրային ուղիների վերահսկում, քաղաքների զարգացման փոփոխություններ և Մետաքսի ճանապարհի վերակազմակերպում մոնղոլական տիրապետության պայմաններում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է մշակութային և կրոնական շփումները, եկեղեցու դերը այդ ժամանակաշրջանում և հայ պատմագրության արձագանքը մոնղոլական ներկայությանը։ Միաժամանակ վերլուծվում են տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռության փոփոխությունները և հայ հասարակության ադապտացիոն ռազմավարությունները մոնղոլական իշխանության ներքո։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է միջնադարյան պատմագիտության և արևելագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայ-մոնղոլական հարաբերությունների ավելի ամբողջական և համատեքստային ընկալմանը։

Այլ առարկաներ

Նյութը վերաբերում է 2020 թվականի նոյեմբերին Արցախյան երկրորդ պատերազմի ընթացքում ռազմավարական նշանակություն ունեցող Շուշի քաղաքի շուրջ ծավալված մարտերին և Ադրբեջանի կողմից քաղաքի գրավման մասին 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ին արված հայտարարությանը։ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հեռուստատեսային ելույթում հայտարարեց, որ ադրբեջանական ուժերը վերահսկողություն են հաստատել քաղաքի նկատմամբ, մինչդեռ հայկական կողմը սկզբնական շրջանում հերքում էր քաղաքի ամբողջական անկումը և հայտարարում, որ մարտերը շարունակվում են։ Շուշին ռազմավարական նշանակություն ուներ իր աշխարհագրական դիրքի պատճառով․ այն գտնվում է Ստեփանակերտից մոտ 15 կիլոմետր հեռավորության վրա՝ բարձրադիր և պաշտպանական առումով կարևոր տեղանքում, ինչպես նաև Հայաստանի հետ կապող հիմնական ճանապարհի հարևանությամբ։ Այդ դիրքը քաղաքի վերահսկողությունը դարձնում էր կարևոր ինչպես ռազմական գործողությունների, այնպես էլ ամբողջ տարածաշրջանի հաղորդակցությունների և պաշտպանության տեսանկյունից։ Նյութի հիմնական թեման ոչ միայն քաղաքի նկատմամբ վերահսկողության մասին հակասական հայտարարություններն են, այլև այդ իրադարձության նշանակությունը պատերազմի ընդհանուր ընթացքի համար։ Շուշիի շուրջ մարտերը տեղի էին ունենում այն ժամանակ, երբ ադրբեջանական ուժերը առաջխաղացում էին իրականացնում Արցախի հարավային ուղղությամբ և լեռնային անցումներով մոտենում էին քաղաքի մատույցներին։ Երկու կողմերն էլ հաղորդում էին ծանր մարտերի մասին, իսկ քաղաքի գրավումը կամ դրա նկատմամբ վերահսկողության հաստատումը կարող էր էապես փոխել ռազմաճակատի ռազմավարական հավասարակշռությունը։ Նյութում արտացոլված է նաև տեղեկատվական հակամարտության կարևորությունը։ Ադրբեջանի ղեկավարությունը ներկայացնում էր իր հայտարարությունը որպես ռազմական նշանակալի հաջողություն, մինչդեռ հայկական պաշտոնական աղբյուրները սկզբնական փուլում պնդում էին, որ քաղաքում և դրա շրջակայքում դեռևս մարտեր են ընթանում։ Այս հակասությունը ցույց է տալիս, որ պատերազմի ընթացքում ռազմական գործողություններին զուգահեռ մեծ նշանակություն ուներ տեղեկատվության տարածումը, իրադարձությունների մեկնաբանությունը և միջազգային հանրությանը տարբեր պատկերացումների ներկայացումը։ Շուշիի նկատմամբ վերահսկողության հարցը հատկապես կարևոր էր նաև Ստեփանակերտի անվտանգության տեսանկյունից։ Քաղաքի բարձրադիր դիրքը հնարավորություն էր տալիս վերահսկել շրջակա տարածքի մի մասը և մոտենալ տարածաշրջանի վարչական կենտրոնին։ Հետևաբար դրա շուրջ մարտերը պարզապես տեղային բախում չէին, այլ ավելի լայն ռազմական գործողության առանցքային փուլերից մեկը։ Նյութում նշվող ռազմական առաջխաղացումները պետք է դիտարկել 2020 թվականի սեպտեմբերի վերջին սկսված լայնածավալ պատերազմի ընդհանուր համատեքստում, երբ Ադրբեջանը և հայկական կողմերը մարտական գործողություններ էին վարում Արցախի և հարակից տարածքների համար։ Հրապարակման պատմական նշանակությունը հետագայում ավելի հստակ դարձավ, քանի որ Շուշիի համար մղված մարտերին հաջորդեց 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի լույս 10-ի գիշերը Ռուսաստանի միջնորդությամբ ձեռք բերված եռակողմ հայտարարությունը, որը դադարեցրեց լայնածավալ ռազմական գործողությունները և ամրագրեց պատերազմի արդյունքներից բխող մի շարք տարածքային ու քաղաքական փոփոխություններ։ Այսպիսով, նյութը կարելի է դիտարկել որպես պատերազմի վճռորոշ փուլում ստեղծված տեղեկատվական աղբյուր, որը փաստագրում է այն պահը, երբ քաղաքի նկատմամբ վերահսկողության հարցը դեռևս վիճարկվում էր կողմերի կողմից։ Աղբյուրը հատկապես արժեքավոր է 2020 թվականի պատերազմի ժամանակակից մամուլի լուսաբանման, ռազմական հաղորդագրությունների և հակամարտության վերաբերյալ տեղեկատվական քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել նաև Շուշիի ռազմավարական նշանակության, պատերազմի վերջին փուլի, հայկական և ադրբեջանական կողմերի պաշտոնական հաղորդագրությունների տարբերությունների և միջազգային լրատվամիջոցների կողմից իրադարձությունների ներկայացման ուսումնասիրության ժամանակ։ Հոդվածի հեղինակը Էնդրյու Ի. Կրամերն է, իսկ սկզբնական հրապարակումը կատարվել է The New York Times-ում 2020 թվականի նոյեմբերի 8-ին։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է 2020 թվականի Արցախյան պատերազմի ամենանշանակալի ռազմական դրվագներից մեկի վերաբերյալ տեղեկությունը՝ կենտրոնանալով Շուշիի համար ընթացող մարտերի, Ադրբեջանի կողմից քաղաքի գրավման մասին հայտարարության, հայկական կողմի հակադարձման և այդ իրադարձության՝ պատերազմի ընդհանուր ընթացքի վրա ունեցած ռազմավարական նշանակության վրա։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի հայտնի ողբերգության հայերեն թարգմանություններին՝ դրանց ստեղծման պատմությանը, լեզվաոճական առանձնահատկություններին և գեղարվեստական արժեքին։ Ուսումնասիրության առանցքում բնագրի և հայերեն տարբերակների համադրական քննությունն է, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես են հայ թարգմանիչները փոխանցել ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունը, կերպարների հոգեբանական խորությունը, հուզական լարվածությունը և Շեքսպիրին բնորոշ բանաստեղծական լեզուն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել թարգմանությունների բառապաշարին, շարահյուսությանը, պատկերավորման միջոցներին, դարձվածքներին և խոսքի ռիթմական կազմակերպմանը, քանի որ դրամատիկական երկի գեղարվեստական ազդեցությունը մեծապես պայմանավորված է ոչ միայն սյուժեով, այլև լեզվական արտահայտչամիջոցներով։ Հայերեն թարգմանությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև այն դժվարությունները, որոնց բախվել են թարգմանիչները՝ պատմական և մշակութային իրողությունների, հին ու ժամանակակից լեզվական շերտերի, փոխաբերությունների և բազմիմաստ արտահայտությունների փոխանցման ընթացքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կերպարների խոսքի առանձնահատկությունների պահպանումը։ Գլխավոր հերոսների երկխոսություններում արտահայտված սերը, իշխանության ձգտումը, խանդը, հակասությունները, ողբերգական ընտրությունները և ներքին ապրումները թարգմանության ընթացքում պահանջում են մեծ լեզվական և գեղարվեստական ճշգրտություն։ Հայերեն տարբերակների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե տարբեր թարգմանիչներ ինչպիսի լուծումներ են ընտրել նույն գաղափարը կամ պատկերային արտահայտությունը հայ ընթերցողին փոխանցելու համար։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն շեքսպիրյան ստեղծագործության հայերեն ընկալման, այլև հայ թարգմանական մշակույթի զարգացման պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս գնահատել հայ թարգմանիչների ստեղծագործական մոտեցումները, բնագրին հավատարմության և գեղարվեստական ինքնուրույնության հարաբերակցությունը, ինչպես նաև համաշխարհային դասական գրականության հայերեն ներկայացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գրականագետների, թարգմանաբանների, շեքսպիրագետների, հայ գրականության և համաշխարհային դրամատուրգիայի ուսումնասիրողների համար։

Գրականություն

Էռնեստ Հեմինգուեյը (1899–1961) համարվում է 20-րդ դարի ամերիկյան գրականության ամենաազդեցիկ և նորարար արձակագիրներից մեկը, որի ստեղծագործություններում արտացոլվում են կյանքի, պատերազմի, սիրո, անձնական սխրանքների և մարդու հոգեբանության խորքային թեմաները։ Նրա գրական ոճը, հայտնի «սառը պողպատե» կամ պարզ ու կարճ նախադասությունների տեխնիկայով, թույլ է տալիս ընթերցողին զգալ կերպարների ներքին ապրումները, վախերը և հերոսության պահերը՝ առանց հավելյալ պարզաբանման։ Հեմինգուեյի հիմնական ստեղծագործություններից են «Հրաժեշտ զենքին», «Ծերունին և ծովը» և «Ուլյան գիշերները», որտեղ նա պատկերում է մարդու առջև ծառացած մարտահրավերները, համառության, տոկունության և մարդկային արժանապատվության կարևորությունը։ «Հրաժեշտ զենքին» ստեղծագործությունը ներկայացնում է առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքները, մարդու կորուստը և սիրո, ընկերության ու պարտքի միջեւ հավասարակշռությունը, իսկ «Ծերունին և ծովը» կենտրոնանում է անհատի պայքարի վրա՝ բնության հետ, ցուցադրելով համառության, տոկունության և ներքին ուժի դասական օրինակ։ Հեմինգուեյի գրականությունը համարվում է ժամանակակից ամերիկյան արձակի գլուխգործոց, որը ճշգրիտ և ազդեցիկ կերպով արտահայտում է մարդու առօրյան, հոգեբանությունը և կյանքի գոյատևման փորձերը։ Նրա ստեղծագործություններն ուսուցողական են և հոգեբանական խորությամբ հարուստ՝ առաջարկելով ընթերցողին մտորել մարդու ազատության, վճռականության և գոյության հիմնարար խնդիրների շուրջ։