Մաթեմատիկական անալիզ. Առաջին մաս

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում մարդու՝ սահմանադրական արդարադատության իրավունքի իրացման կարգի և առանձնահատկությունների իրավագիտական ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է սահմանադրական արդարադատության միջոցով մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության հնարավորությունների, դրանց իրավական երաշխիքների և համապատասխան ընթացակարգերի համակողմանի վերլուծություն։ Հետազոտությունը հանդիսանում է Արարատ Դանիելյանի իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի ատենախոսությունը, որը պաշտպանվել է 2015 թվականին ՀՀ պետական կառավարման ակադեմիայում՝ «Հանրային իրավունք» մասնագիտությամբ, իսկ ատենախոսության սեղմագիրը հրատարակվել է Երևանում 2014 թվականին։ S Supreme Certifying Committee +1 Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սահմանադրական արդարադատության էությունը, դրա տեղը պետական իշխանության համակարգում և մարդու իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների հետ ունեցած փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչ իրավական ընթացակարգերով և պայմաններով կարող է անձը պաշտպանել իր սահմանադրական իրավունքները, ինչպես նաև ինչ դեր ունեն սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող դատական մարմինները մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության գործում։ Աշխատանքը կարող է ներառել սահմանադրական արդարադատության մատչելիության, դիմելու իրավունքի, իրավական շահագրգռվածության, դատավարական ընթացակարգերի և սահմանադրական վերահսկողության շրջանակների ուսումնասիրություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև սահմանադրական նորմերի և օրենքների փոխհարաբերության, իրավական ակտերի սահմանադրականության ստուգման և այդ գործընթացի արդյունքում մարդու իրավունքների պաշտպանության հնարավորությունների վերլուծությունը։ Հետազոտության համար կարևոր իրավական համատեքստ են ԼՂՀ Սահմանադրությունը, դատական իշխանությունը կարգավորող օրենսդրությունը և սահմանադրական արդարադատության վերաբերյալ իրավական ակտերը․ մասնավորապես, ԼՂՀ դատական օրենսգրքում սահմանադրական արդարադատության իրականացումը առանձնացվում էր դատական իշխանության կազմակերպման ընդհանուր կարգավորումից։ A Arlexis Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության և սահմանադրականության ապահովման փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ սահմանադրական արդարադատությունը կարող է հանդես գալ որպես անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության լրացուցիչ իրավական երաշխիք։ Կարևորվում են նաև դատական պաշտպանության արդյունավետության, սահմանադրական իրավակարգավորման կատարելագործման և իրավական մեխանիզմների գործնական կիրառման հարցերը։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն ուսումնասիրում է մարդու սահմանադրական արդարադատության իրավունքի իրացման առանձնահատկությունները ԼՂՀ իրավական համակարգի շրջանակում և դրանք դիտարկում սահմանադրական իրավունքի ու հանրային իրավունքի ընդհանուր տեսական մոտեցումների համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, իրավագիտության ուսանողներին, գիտաշխատողներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներով զբաղվող հետազոտողներին՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի ԼՂՀ սահմանադրական-իրավական համակարգի վերաբերյալ մասնագիտական աղբյուր։

Սոցիոլոգիա

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հետխորհրդային Հայաստանում ձևավորված միգրացիոն գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը, դրանց առաջացման պատճառների, զարգացման հիմնական փուլերի, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական հետևանքների, ինչպես նաև պետական կարգավորման հնարավոր ուղղությունների և հեռանկարների վերլուծությանը։ Հետխորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանի միգրացիոն պատկերը կտրուկ փոխվել է․ խորհրդային համակարգի փլուզումը, տնտեսական ճգնաժամը, գործազրկությունը, կենսամակարդակի անկումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները և սոցիալական անորոշությունը նպաստել են բնակչության լայնածավալ արտագաղթին։ Պաշտոնական քաղաքականության մակարդակում միգրացիայի կառավարումը հետագայում ձևավորվել է որպես առանձին պետական ուղղություն, իսկ երկարաժամկետ արտահոսքը դիտարկվել է նաև ժողովրդագրական և զարգացման խնդիրների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է միգրացիոն գործընթացների պատճառահետևանքային կապերի բացահայտումը։ Հայաստանից բնակչության արտահոսքը պայմանավորվել է ոչ միայն տնտեսական գործոններով, այլև աշխատանքի և եկամուտների ավելի բարձր հնարավորություններ որոնելու, ընտանիքի անդամների միավորման, սոցիալական և քաղաքական անորոշության, կրթական ու մասնագիտական հեռանկարների, ինչպես նաև միջազգային միգրացիոն ցանցերի ձևավորման ազդեցությամբ։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ մեկնելու որոշումը հաճախ պայմանավորված է միաժամանակ մի քանի գործոններով․ տնտեսական դժվարությունները կարող են զուգակցվել ընտանիքի անդամների նախկին միգրացիայով, արտերկրում աշխատանքի հնարավորությունների առկայությամբ և տվյալ երկրի հետ ձևավորված սոցիալական կապերով։ Հետխորհրդային Հայաստանում միգրացիոն գործընթացների առանձնահատկություններից է դրանց բազմաձև բնույթը։ Արտագաղթի կողքին գոյություն են ունեցել ժամանակավոր և սեզոնային աշխատանքային միգրացիաներ, վերադարձի հոսքեր, ներքին տեղաշարժեր, փախստականների և հարկադիր տեղահանվածների շարժեր, ինչպես նաև օտարերկրյա քաղաքացիների ներհոսք։ Հայաստանի պետական միգրացիոն քաղաքականության փաստաթղթերը 1990-ականներից ի վեր առանձնացրել են փախստականների ընդունման և պաշտպանության, արտագաղթի կարգավորման, սեզոնային աշխատանքային միգրանտների իրավունքների պաշտպանության, վերադարձողների վերաինտեգրման և այլ ուղղություններ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է միգրացիայի ժողովրդագրական ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև բնակչության արտահոսքը կարող է ազդել բնակչության թվաքանակի, տարիքային և սեռային կառուցվածքի, ծնելիության, աշխատունակ բնակչության մասնաբաժնի և տարածքային բնակեցման վրա։ Առանձնահատուկ խնդիր է երիտասարդ և բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների արտահոսքը, որը կարող է թուլացնել երկրի մարդկային կապիտալը և սահմանափակել տնտեսական զարգացման ներուժը։ «Ուղեղների արտահոսքի» կանխարգելումն ու ժողովրդագրական իրավիճակի բարելավումը վաղուց ընդգրկվել են Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության նպատակների շրջանակում։ Միգրացիան, սակայն, ունի ոչ միայն բացասական հետևանքներ։ Արտերկրում աշխատող քաղաքացիների դրամական փոխանցումները կարող են նշանակալի դեր ունենալ տնային տնտեսությունների եկամուտների, սպառման, կրթության, բնակարանային պայմանների և որոշ դեպքերում նաև ներդրումների համար։ Արտաքին աշխատանքային փորձը կարող է նպաստել մասնագիտական հմտությունների ձեռքբերմանը, որոնք վերադարձի դեպքում հնարավոր է օգտագործել Հայաստանի տնտեսության մեջ։ Այդ պատճառով արդյունավետ քաղաքականությունը պետք է ոչ թե միայն փորձի սահմանափակել բնակչության շարժունակությունը, այլ ստեղծի անվտանգ, օրինական և փոխշահավետ միգրացիայի պայմաններ։ Միգրացիայի կարգավորման կարևոր ուղղություն է աշխատանքային միգրացիայի կառավարումը։ Հայաստանի քաղաքացիների արտագնա աշխատանքի դեպքում անհրաժեշտ է ապահովել նրանց իրավունքների և շահերի պաշտպանությունը, օրինական աշխատանքի հնարավորությունների ընդլայնումը, օտարերկրյա աշխատաշուկաների վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը և անօրինական միջնորդությունների ու շահագործման ռիսկերի նվազեցումը։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս միգրացիան դիտարկել ոչ միայն որպես սոցիալական խնդիր, այլև որպես աշխատաշուկայի և տնտեսական զարգացման կառավարման բաղադրիչ։ Պետական քաղաքականության մյուս կարևոր ուղղությունը վերադարձի և վերաինտեգրման խթանումն է։ Արտերկրից վերադարձած անձանց համար աշխատանքի, բնակության, կրթության, սոցիալական ծառայությունների և ձեռնարկատիրական գործունեության հասանելիության ապահովումը կարող է մեծացնել վերադարձի կայունությունը։ Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության ավելի նոր հայեցակարգային փաստաթղթերում վերադարձի և հայրենադարձության խրախուսումը կապվում է նաև ժողովրդագրական իրավիճակի բարելավման նպատակների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև ներգաղթի և օտարերկրյա քաղաքացիների ինտեգրման հարցը։ Հայաստանի համար միգրացիոն գործընթացների փոփոխվող բնույթը նշանակում է, որ երկիրը աստիճանաբար պետք է հաշվի առնի ոչ միայն քաղաքացիների արտագաղթի, այլև օտարերկրյա քաղաքացիների մուտքի, կացության, աշխատանքի և հասարակության մեջ ինտեգրման խնդիրները։ Միգրացիայի կառավարման արդի մոտեցումները ներառում են օտարերկրացիների հետ կապված վարչական ընթացակարգերի կատարելագործում, ծառայությունների մատուցման արդյունավետության բարձրացում, միգրացիոն տվյալների բարելավում և պետական կառույցների միջև համակարգված համագործակցություն։ Միգրացիոն գործընթացների կարգավորման համար առանցքային նշանակություն ունի նաև վիճակագրական և տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործումը։ Միգրացիայի իրական ծավալների և կառուցվածքի գնահատումը բարդ է, քանի որ ժամանակավոր և մշտական տեղաշարժերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտացոլվում են պաշտոնական վիճակագրության մեջ։ Հետևաբար արդյունավետ քաղաքականության համար անհրաժեշտ է ունենալ հնարավորինս ամբողջական տվյալներ՝ ըստ տարիքային, սեռային, կրթական, մասնագիտական և տարածքային հատկանիշների։ Հայաստանի գործող միգրացիոն քաղաքականության փաստաթղթերում ևս ընդգծվում է միգրացիոն հոսքերի և գործընթացների վիճակագրության բարելավման անհրաժեշտությունը և քաղաքականության ձևավորման ավելի մեծ փաստահենությունը։ Կարևոր ուղղություն է միգրացիայի և տնտեսական զարգացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Եթե երկրում ստեղծվում են բարձր արտադրողականությամբ աշխատատեղեր, մրցունակ աշխատավարձեր, մասնագիտական առաջխաղացման հնարավորություններ և ձեռնարկատիրական բարենպաստ միջավայր, կարող է նվազել հարկադիր կամ տնտեսական դրդապատճառներով արտագաղթի ճնշումը։ Միաժամանակ տնտեսական քաղաքականությունը կարող է օգտագործել միգրացիոն կապիտալը՝ վերադարձողների գիտելիքները, սփյուռքի մասնագիտական ցանցերը, դրամական փոխանցումները և ներդրումային ներուժը երկրի զարգացման նպատակներով ուղղորդելու համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ ունի նաև միգրացիայի սոցիալական կողմը։ Միգրացիան կարող է փոխել ընտանիքի կառուցվածքը, երեխաների դաստիարակության պայմանները, համայնքային հարաբերությունները և սոցիալական կապերը։ Երկարատև բաժանումը կարող է առաջացնել ընտանիքի անդամների միջև սոցիալական և հոգեբանական խնդիրներ, մինչդեռ վերադարձը միշտ չէ, որ ինքնաբերաբար նշանակում է լիարժեք վերաինտեգրում։ Հետևաբար միգրացիոն քաղաքականությունը պետք է ներառի ոչ միայն վարչական և տնտեսական, այլև սոցիալական աջակցության մեխանիզմներ։ Հետխորհրդային Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության զարգացման ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ոլորտը աստիճանաբար անցել է առանձին խնդիրների լուծումից դեպի ավելի համապարփակ կառավարման մոտեցում։ 2000 թվականից ի վեր ընդունվել են մի շարք հայեցակարգային և ռազմավարական փաստաթղթեր, որոնք տարբեր փուլերում սահմանել են միգրացիոն քաղաքականության առաջնահերթությունները։ Դրանցում ընդգրկվել են անկանոն միգրացիայի կանխարգելումը, սահմանների և օտարերկրացիների կացության կառավարումը, վերադարձողների վերաինտեգրումը, աշխատուժի միջազգային շարժունակությունը, ապաստանի համակարգը և միգրացիոն տվյալների բարելավումը։ Արդի փուլում կարգավորման հեռանկարներից մեկը ինստիտուցիոնալ համակարգի հետագա ամրապնդումն է։ 2026 թվականին Հայաստանի ՆԳ նախարարության ներկայացմամբ՝ միգրացիայի կառավարումը շարունակում է մնալ երկրի կարևոր օրակարգային ուղղություններից, իսկ առաջնահերթությունների շարքում նշվում են ինստիտուցիոնալ դիմակայունությունը, քաղաքացիակենտրոն ծառայությունները, թվային փոխակերպումը, բնակչության պետական ռեգիստրի կատարելագործումը և աշխատանքի ու կեցության թույլտվությունների թվայնացումը։ Նշվել է նաև նոր միգրացիոն ռազմավարության մշակման առաջնահերթությունը։ Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ միգրացիայի կառավարման ապագա համակարգը պետք է հիմնված լինի տվյալների վրա, արագ արձագանքի միգրացիոն հոսքերի փոփոխություններին և միաժամանակ համադրի ժողովրդագրական, տնտեսական, սոցիալական և անվտանգության նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միգրացիան ներկայացնում է որպես Հայաստանի հետխորհրդային զարգացման ամենաբարդ և բազմաշերտ խնդիրներից մեկը։ Դրա կարգավորումը չի կարող սահմանափակվել արտագաղթի կանխարգելմամբ․ անհրաժեշտ է միաժամանակ զարգացնել աշխատաշուկան, բարձրացնել կյանքի որակը, պաշտպանել արտագնա աշխատողների իրավունքները, խթանել վերադարձն ու հայրենադարձությունը, աջակցել վերադարձողների վերաինտեգրմանը, կատարելագործել օտարերկրյա քաղաքացիների ընդունման և ինտեգրման համակարգերը, զարգացնել միգրացիոն վիճակագրությունը և օգտագործել սփյուռքի մարդկային ու տնտեսական ներուժը։ Այս մոտեցման դեպքում միգրացիան կարող է աստիճանաբար վերածվել ոչ միայն ժողովրդագրական մարտահրավերի, այլև մարդկային կապիտալի, միջազգային շարժունակության և տնտեսական զարգացման կառավարվող ռեսուրսի։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է Արևելյան Հայաստանի տարածքում ձկնորսության զարգացման պատմական և ազգագրական առանձնահատկություններին՝ ներկայացնելով այն որպես տեղական բնակչության տնտեսական կյանքի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Նյութում վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված ձկնորսական եղանակները, գործիքները և ավանդական տեխնոլոգիաները, որոնք ձևավորվել են բնական միջավայրի՝ գետերի, լճերի և ջրային ռեսուրսների առանձնահատկություններին համապատասխան։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքային կազմակերպման ձևերին, որտեղ ձկնորսությունը հաճախ իրականացվել է ինչպես անհատական, այնպես էլ կոլեկտիվ ձևերով՝ պայմանավորված սեզոնայնությամբ և տնտեսական անհրաժեշտությամբ։ Բացի տնտեսական կողմից, ներկայացվում են նաև ձկնորսության հետ կապված ժողովրդական հավատալիքները, սովորույթները և կենցաղային մշակույթի տարրերը, որոնք արտացոլում են մարդու և բնության փոխհարաբերությունների ավանդական պատկերացումները։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությունը այս ոլորտի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արդյունաբերական զարգացումները և նոր տնտեսական հարաբերությունները աստիճանաբար փոխել ավանդական ձկնորսության ձևերը և դրա դերը տեղական համայնքների կյանքում։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը վերլուծական բնույթի ուսումնասիրություն է, որի հեղինակը Վահրամ Միրաքյան, անդրադառնում է հեռուստատեսային բովանդակության՝ հատկապես ագրեսիվ և բռնության տարրերով հարուստ հաղորդումների ազդեցությանը հասարակության վարքագծի, արժեքային համակարգի և հոգեբանական ընկալումների վրա։ Գրքում քննարկվում է, թե ինչպես մեդիան կարող է ձևավորել դիտողի մտածողությունը, հատկապես երեխաների և դեռահասների շրջանում՝ ուժեղացնելով ագրեսիվ վարքագծի մոդելավորումը կամ նվազեցնելով բռնության նկատմամբ զգայունությունը։ Հեղինակը նաև անդրադառնում է լրատվամիջոցների պատասխանատվությանը, մեդիա դաշտի կոմերցիոն ճնշումներին և այն սոցիալական մեխանիզմներին, որոնք նպաստում են բռնի բովանդակության տարածմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը փորձում է կապել մեդիա միջավայրը և հասարակական վարքագիծը՝ ցույց տալով, որ հեռուստատեսությունը ոչ միայն տեղեկատվական, այլ նաև արժեք ձևավորող հզոր գործիք է։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է բանկային պարտավորությունների պահուստավորման համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Վերլուծվում են պարտադիր և կամավոր պահուստավորման մեխանիզմները, դրանց դերը բանկային համակարգի կայունության, իրացվելիության ապահովման և ֆինանսական ռիսկերի կառավարման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են կենտրոնական բանկի կարգավորող գործառույթները, պահուստավորման նորմատիվների ազդեցությունը առևտրային բանկերի գործունեության, վարկավորման ծավալների և դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետության վրա։ Քննարկվում են միջազգային փորձը, բանկային վերահսկողության ժամանակակից մոտեցումները և ֆինանսական համակարգի կայուն զարգացմանն ուղղված բարեփոխումների հնարավորությունները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել բանկային ոլորտի կարգավորման կատարելագործմանը, ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը և Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի արդյունավետ զարգացմանը։

Ինֆորմատիկա

Աշխատանքը նվիրված է տարողություններում պահվող հեղուկ արտադրանքների հաշվառման և բաշխման գործընթացների ավտոմատացված համակարգերի նախագծման չափագիտական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ձևավորել այն տեսական, մեթոդական և տեխնիկական մոտեցումները, որոնք ապահովում են հեղուկների քանակի չափման, հաշվառման, վերահսկման և կառավարման ճշգրտությունն ու հուսալիությունը ավտոմատացված համակարգերում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն խնդիրը, որ տարողություններում հեղուկ արտադրանքի փաստացի քանակի որոշումը պահանջում է մի շարք ֆիզիկական մեծությունների՝ մակարդակի, ծավալի, ջերմաստիճանի, ճնշման և անհրաժեշտության դեպքում այլ պարամետրերի ճշգրիտ չափում և դրանց փոխկապակցված հաշվարկ։ Աշխատանքում դիտարկվում են հեղուկ արտադրանքի հաշվառման համակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, չափիչ միջոցների ընտրության սկզբունքները, չափումների արդյունքների մշակման մեթոդները և ավտոմատ կառավարման համակարգերի հետ դրանց ինտեգրման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում չափման սխալների առաջացման աղբյուրներին։ Տարողություններում հեղուկի քանակի որոշման ժամանակ արդյունքի վրա կարող են ազդել տարողության երկրաչափական ձևն ու չափերը, հեղուկի ջերմաստիճանի փոփոխությունը, խտության փոփոխությունները, մակերևույթի տատանումները, չափիչ սարքերի տեխնիկական բնութագրերը և շրջակա միջավայրի պայմանները։ Այդ գործոնների հաշվառումը անհրաժեշտ է չափումների անորոշությունը նվազեցնելու և հաշվառման համակարգի metrological reliability-ը բարձրացնելու համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ հեղուկի մակարդակի չափման տարբեր մեթոդների և համապատասխան չափիչ սարքերի կիրառմանը։ Դրանց ընտրությունը կախված է պահվող արտադրանքի ֆիզիկական հատկություններից, տարողության կառուցվածքից, չափման պահանջվող ճշգրտությունից և շահագործման պայմաններից։ Ավտոմատացված համակարգում չափիչ սարքերից ստացվող տվյալները պետք է վերածվեն գործնական հաշվառման ցուցանիշների, ինչի համար անհրաժեշտ են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներ, տրամաչափման տվյալներ և հաշվարկային ալգորիթմներ։ Կարևոր ուղղություն է տարողության ծավալային բնութագրերի որոշումը և մակարդակ-ծավալ կախվածության ձևավորումը։ Իրական տարողությունները կարող են ունենալ երկրաչափական շեղումներ, ուստի միայն տեսական երկրաչափական բանաձևերի օգտագործումը միշտ չէ, որ ապահովում է անհրաժեշտ ճշգրտությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել տարողությունների չափագիտական տրամաչափման, ծավալային գրադուավորման և ստացված տվյալների ավտոմատ համակարգերում կիրառման մեթոդները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հեղուկ արտադրանքի բաշխման գործընթացի ավտոմատ կառավարմանը։ Հաշվառման համակարգը պետք է ոչ միայն արձանագրի տարողության մեջ առկա արտադրանքի քանակը, այլև հնարավորություն տա վերահսկելու դրա ընդունումը, պահպանումը, տեղափոխումը և տարբեր ուղղություններով բաշխումը։ Այդ նպատակով չափիչ համակարգերը կարող են միացվել կառավարման սարքավորումներին, տվյալների հավաքագրման և մշակման հանգույցներին, ինչպես նաև օպերատորի տեղեկատվական միջերեսներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի չափագիտական ապահովման ամբողջական համակարգի ձևավորումը՝ ներառյալ չափիչ սարքերի ընտրությունը, տրամաչափումը, ստուգաչափումը, չափումների հետագծելիության ապահովումը և համակարգի պարբերական տեխնիկական վերահսկողությունը։ Հուսալի հաշվառման համար անհրաժեշտ է, որ չափումների արդյունքները լինեն համադրելի և վերարտադրելի, իսկ սխալների գնահատումն ու վերահսկումը կատարվեն սահմանված մեթոդաբանությամբ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև չափումների արդյունքների ավտոմատ մշակման ալգորիթմների մշակման խնդիրներ։ Այդ ալգորիթմները կարող են նախատեսել ջերմաստիճանային ուղղումներ, չափիչ սարքերի ցուցմունքների շտկումներ, տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալների համադրում և հաշվառվող քանակի վերջնական որոշում։