Механизмы дезаминирования аминокислот срезах гомогенатах органов крыс

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը արդյունաբերական ոլորտում՝ Armenia-ի օրինակով։ Գրքում վերլուծվում են արդյունաբերական ձեռնարկատիրության ձևավորման և զարգացման հիմնական պայմանները, դրանց վրա ազդող ինստիտուցիոնալ, ֆինանսական և տեխնոլոգիական գործոնները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է փոքր և միջին արդյունաբերական ձեռնարկությունների դերը տնտեսական աճի, զբաղվածության ստեղծման և արտահանման ներուժի ընդլայնման գործում՝ ընդգծելով ոլորտի կառուցվածքային խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային միջավայրին, վարկային հասանելիությանը, պետական աջակցության ծրագրերին և հարկային քաղաքականության ազդեցությանը ձեռնարկատիրական ակտիվության վրա։ Քննարկվում են նաև արդյունաբերության արդիականացման, տեխնոլոգիական վերազինման և նորարարությունների ներդրման հիմնախնդիրները՝ որպես մրցունակության բարձրացման հիմնական գործոններ։ Աշխատությունը ներկայացնում է առաջարկություններ ձեռնարկատիրության զարգացման խթանման համար՝ ուղղված ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներին և տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, գործարարների, պետական կառավարման մասնագետների և ձեռնարկատիրության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Այլ առարկաներ

Այս գիրքը ներկայացնում է միջազգային հարաբերությունների հիմնական տեսությունները և վերլուծության մակարդակները՝ բացատրելով համաշխարհային քաղաքականության ուսումնասիրության տեսական հիմքերը։ Գրքում քննարկվում են ռեալիզմի, լիբերալիզմի, կոնստրուկտիվիզմի և այլ տեսական ուղղությունների հիմնական գաղափարները, ինչպես նաև դրանց կիրառությունը միջազգային գործընթացների մեկնաբանման մեջ։ Հեղինակը առանձնացնում է վերլուծության երեք հիմնական մակարդակները՝ անհատական, պետական և համակարգային՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տարբեր գործոններ ազդում արտաքին քաղաքականության ձևավորման վրա։ Նյութում վերլուծվում են նաև միջազգային համակարգի կառուցվածքը, ուժերի հավասարակշռությունը, համագործակցության և հակամարտության մեխանիզմները։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և կիրառական օրինակները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ միջազգային հարաբերությունների բարդ համակարգը։

Հոգեբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է երիտասարդների շրջանում շեղվող վարքագծի կանխարգելման հոգեբանական հիմքերին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով իրավական նորմերի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորմանը որպես կանխարգելիչ ազդեցության հիմնական գործոն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է, թե ինչպես է իրավագիտակցությունը, սոցիալական նորմերի ընդունումը և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորումը ազդում անձի վարքագծային ընտրությունների վրա՝ նվազեցնելով հակաիրավական գործողությունների հավանականությունը։ Վերլուծվում են սոցիալականացման գործընթացները, ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասակակիցների խմբերի դերը իրավական մշակույթի ձևավորման մեջ, ինչպես նաև այն հոգեբանական մեխանիզմները, որոնք նպաստում են նորմերի ներքինացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մոտիվացիոն կառուցվածքներին, ինքնակարգավորման կարողություններին և անձի ինքնագիտակցության զարգացման մակարդակին, որոնք միասին ձևավորում են վարքագծի կայուն ուղղվածություն դեպի սոցիալապես ընդունելի և իրավական նորմերին համապատասխան գործողություններ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է կանխարգելիչ աշխատանքի մեթոդները՝ ներառյալ հոգեբանական աջակցությունը, կրթական ծրագրերը և սոցիալական միջամտությունները, որոնք ուղղված են երիտասարդների շրջանում իրավական պատասխանատվության բարձրացմանը։ Շեշտվում է, որ իրավական նորմերի նկատմամբ դրական վերաբերմունքը ոչ միայն իրավական գիտելիքի արդյունք է, այլ նաև խորքային հոգեբանական և սոցիալական գործընթացների համադրություն, որը ձևավորվում է երկարաժամկետ դաստիարակչական ազդեցության արդյունքում։

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է միտոքոնդրիումների և էրիթրոցիտների իոնափոխադրող համակարգերի կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում բջջային թաղանթներով իոնների տեղափոխման գործընթացներն են և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բջիջը վերահսկում է այդ գործընթացների ինտենսիվությունը՝ պահպանելով ներքին միջավայրի կայունությունը։ Իոնների՝ հատկապես նատրիումի, կալիումի, կալցիումի, ջրածնի և այլ իոնների շարժը կենսաբանական թաղանթներով կենսական նշանակություն ունի բջջային նյութափոխանակության, էներգետիկ հավասարակշռության, օսմոտիկ ճնշման, թաղանթային ներուժի և բջջի ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանման համար։ Միտոքոնդրիումների դեպքում իոնափոխադրումը անմիջականորեն կապված է էներգետիկ նյութափոխանակության հետ։ Այս օրգանելները ապահովում են բջջի էներգիայի հիմնական մասը՝ օքսիդատիվ ֆոսֆորիլացման միջոցով, իսկ թաղանթների վրայով պրոտոնների և այլ իոնների շարժը մասնակցում է էլեկտրաքիմիական գրադիենտի ձևավորմանն ու պահպանմանը։ Այդ գրադիենտի շնորհիվ հնարավոր է ԱԵՖ-ի սինթեզը, հետևաբար իոնափոխադրող համակարգերի աշխատանքի խանգարումները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ բջջի էներգետիկ ապահովմանը։ Միտոքոնդրիալ իոնափոխադրիչների ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է դրանց ընտրողականության և կարգավորման մեխանիզմների բացահայտումը։ Յուրաքանչյուր համակարգ ունի որոշակի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկություններ, որոնք որոշում են, թե ինչ իոններ են տեղափոխվում, ինչ ուղղությամբ է տեղի ունենում տեղափոխությունը և ինչ պայմաններում է փոխվում դրա արագությունը։ Կարգավորումը կարող է կախված լինել իոնների կոնցենտրացիայից, թաղանթային ներուժից, pH-ից, էներգետիկ վիճակից և այլ ֆիզիկաքիմիական գործոններից։ Այս համակարգերի փոխազդեցությունը թույլ է տալիս միտոքոնդրիումին հարմարվել բջջի նյութափոխանակային պահանջների փոփոխությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կալցիումի փոխանակությունը։ Կալցիումը ոչ միայն ազդանշանային կարևոր իոն է, այլև կարող է ազդել միտոքոնդրիումների էներգետիկ գործընթացների վրա։ Դրա ներհոսքի կարգավորված փոփոխությունները կարող են կապել բջջային ազդանշանները և էներգիայի արտադրության պահանջները։ Սակայն կալցիումի ավելցուկային կուտակումը կարող է խախտել միտոքոնդրիալ ֆունկցիաները և նպաստել վնասակար գործընթացների զարգացմանը։ Այդ պատճառով կալցիումի տեղափոխության և դրա կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միտոքոնդրիալ ֆիզիոլոգիայի մեջ։ Էրիթրոցիտների իոնափոխադրող համակարգերը նույնպես ունեն առանձնահատուկ նշանակություն։ Էրիթրոցիտները չունեն կորիզ և միտոքոնդրիումներ, ուստի նրանց էներգետիկ նյութափոխանակությունը և թաղանթային փոխադրական գործընթացները տարբերվում են միջուկավոր բջիջներից։ Միևնույն ժամանակ էրիթրոցիտների թաղանթը պարունակում է բազմաթիվ փոխադրիչներ և իոնային համակարգեր, որոնք ապահովում են բջջի ծավալի, ձևի, թաղանթային հատկությունների և ներքին միջավայրի հարաբերական կայունությունը։ Այս գործընթացների խախտումը կարող է ազդել էրիթրոցիտի դեֆորմացվելու ունակության, օսմոտիկ կայունության և շրջանառության համակարգում բնականոն գործունեության վրա։ Էրիթրոցիտների համար հատկապես կարևոր է կալիումի և նատրիումի հարաբերակցության կարգավորումը։ Նատրիում-կալիումային փոխադրումը մասնակցում է բջջի ներսում և դրսում իոնների կոնցենտրացիոն տարբերությունների պահպանմանը։ Այդ տարբերությունները կարևոր են ջրի բաշխման և բջջի ծավալի վերահսկման համար։ Եթե իոնների ակտիվ տեղափոխությունը խաթարվում է, կարող են առաջանալ օսմոտիկ հավասարակշռության փոփոխություններ, ինչը կարող է ազդել էրիթրոցիտի ձևի և մեխանիկական կայունության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև թաղանթային փոխադրիչների ակտիվության վրա տարբեր կարգավորիչ գործոնների ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Այդ գործոնները կարող են ներառել հորմոնային ազդանշաններ, նյութափոխանակային վիճակի փոփոխություններ, միջավայրի pH, ջերմաստիճան, տարբեր քիմիական միացություններ և բջջային ազդանշանային մեխանիզմներ։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես է բջիջը հարմարեցնում իոնային փոխանակությունը արտաքին և ներքին պայմանների փոփոխությանը։ Աշխատության կենսաֆիզիկական կողմը կապված է նաև թաղանթային պոտենցիալի և էլեկտրաքիմիական գրադիենտների հետ։ Իոնի տեղափոխումը կախված է ոչ միայն նրա կոնցենտրացիաների տարբերությունից, այլև էլեկտրական դաշտի ազդեցությունից։ Հետևաբար իոնափոխադրող համակարգերի գործունեությունը կարելի է դիտարկել որպես քիմիական և էլեկտրական ուժերի համատեղ ազդեցության արդյունք։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու ինչպես միտոքոնդրիալ, այնպես էլ էրիթրոցիտային թաղանթների ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները։ Միտոքոնդրիումների և էրիթրոցիտների համատեղ ուսումնասիրությունը հետաքրքիր է նաև համեմատական տեսանկյունից։ Երկու համակարգերում էլ իոնափոխադրումը կարևոր է ներքին հավասարակշռության պահպանման համար, սակայն դրանց կառուցվածքը, էներգետիկ ապահովումը և ֆունկցիոնալ նշանակությունը էապես տարբեր են։ Միտոքոնդրիումը ակտիվորեն մասնակցում է էներգիայի արտադրությանը և ունի մի քանի թաղանթային համակարգեր, մինչդեռ էրիթրոցիտը մասնագիտացված է հիմնականում թթվածնի և ածխաթթու գազի տեղափոխման համար և չունի միտոքոնդրիումներ։ Այս տարբերությունների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել իոնափոխադրության ընդհանուր կենսաբանական սկզբունքները և դրանց մասնագիտացված դրսևորումները։ Ուսումնասիրության մեթոդաբանական նշանակությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ իոնափոխադրող համակարգերի ակտիվությունը հնարավոր է գնահատել տարբեր փորձարարական մեթոդներով։ Կարող են ուսումնասիրվել իոնների ներհոսքի և արտահոսքի արագությունները, թաղանթային պոտենցիալի փոփոխությունները, բջջի կամ օրգանելի ծավալային փոփոխությունները, ինչպես նաև որոշակի փոխադրիչների վրա ազդող գործոնների ազդեցությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս նկարագրել ոչ միայն առանձին փոխադրիչների աշխատանքը, այլև դրանց փոխկապակցված կարգավորման ամբողջական համակարգը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են նաև ախտաբանական գործընթացների մեխանիզմները հասկանալու համար։ Իոնային հավասարակշռության խանգարումները կարող են ուղեկցել բազմաթիվ բջջային և նյութափոխանակային խանգարումների։ Միտոքոնդրիալ իոնային հոմեոստազի փոփոխությունները կարող են ազդել էներգիայի արտադրության և բջջի կենսունակության վրա, իսկ էրիթրոցիտների թաղանթային փոխանակության խանգարումները՝ դրանց ձևի, կայունության և շրջանառության ընթացքում ֆունկցիոնալ հատկությունների վրա։ Հետևաբար հիմնարար կենսաֆիզիկական ուսումնասիրությունները կարող են հիմք ստեղծել նաև տարբեր հիվանդությունների ախտաֆիզիոլոգիական մեխանիզմների հետագա ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը դիտարկում է միտոքոնդրիումների և էրիթրոցիտների իոնափոխադրող համակարգերը որպես բարդ կարգավորվող կենսաբանական մեխանիզմներ, որոնց բնականոն գործունեությունը անհրաժեշտ է բջջային հոմեոստազի պահպանման համար։ Ուսումնասիրելով իոնների տեղափոխության արագությունը, ուղղությունը, էներգետիկ ապահովումը և կարգավորող գործոնները՝ հնարավոր է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել թաղանթային գործընթացների մասին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կենսաքիմիայի, բջջային կենսաբանության, կենսաֆիզիկայի և ֆիզիոլոգիայի մասնագետներին, ինչպես նաև բջջային թաղանթների, իոնային փոխանակության և միտոքոնդրիալ ֆունկցիաների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Տնտեսագիտություն

Հայաստան-ում աղքատության հիմնախնդիրը հանդիսանում է սոցիալ-տնտեսական կարևորագույն մարտահրավերներից մեկը, որը պայմանավորված է տնտեսական կառուցվածքի առանձնահատկություններով, աշխատաշուկայի սահմանափակումներով, եկամուտների անհավասար բաշխմամբ և արտաքին ու ներքին տնտեսական ցնցումների ազդեցությամբ։ Աղքատությունը դրսևորվում է ինչպես եկամտային մակարդակի ցածրությամբ, այնպես էլ սոցիալական ծառայությունների հասանելիության սահմանափակումներով՝ կրթության, առողջապահության, բնակարանային պայմանների և զբաղվածության ոլորտներում։ Հիմնախնդրի խորացման վրա ազդում են նաև գործազրկությունը, հատկապես երիտասարդների շրջանում, ոչ ֆորմալ զբաղվածության բարձր մակարդակը և մարզերի ու մայրաքաղաքի միջև զարգացման անհամաչափությունը։ Աղքատության հաղթահարման ռազմավարությունը Հայաստանում ենթադրում է համալիր պետական քաղաքականություն, որը միավորում է տնտեսական աճի խթանումը, սոցիալական պաշտպանության համակարգի բարելավումը և մարդկային կապիտալի զարգացումը։ Կարևոր ուղղություններից է աշխատատեղերի ստեղծումը՝ փոքր և միջին բիզնեսի զարգացման, ներդրումների ներգրավման և արդյունաբերական ու գյուղատնտեսական ոլորտների արդիականացման միջոցով։ Միաժամանակ մեծ նշանակություն ունի կրթության և մասնագիտական պատրաստվածության մակարդակի բարձրացումը, որը հնարավորություն է տալիս մարդկանց ավելի մրցունակ դառնալ աշխատաշուկայում և բարձրացնել եկամուտները։ Սոցիալական պաշտպանության համակարգի կատարելագործումը, ներառյալ նպաստների, կենսաթոշակների և սոցիալական աջակցության ծրագրերի հասցեականության բարձրացումը, նույնպես կարևոր դեր ունի աղքատության նվազեցման գործում։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է տարածաշրջանային զարգացման քաղաքականություն, որը կնպաստի մարզերի տնտեսական ակտիվացմանը և կենտրոն-մարզ անհավասարության կրճատմանը։ Աղքատության հաղթահարման արդյունավետ ռազմավարությունը պահանջում է երկարաժամկետ, կայուն և համակարգված մոտեցում, որտեղ համադրվում են տնտեսական, սոցիալական և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումները՝ նպատակ ունենալով ապահովել