Моделирование процесса и разработка технологии неосесимметричной глубокой вытяжки листового молибдена

Գրականություն

Սա ձեռագրագիտական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Գրիգոր Մագիստրոսի ստեղծագործությունների պահպանված ձեռագրական ավանդույթին՝ Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանի հավաքածուներում։ Աշխատության մեջ քննվում են նրա նամականին, բանաստեղծական և գիտափիլիսոփայական գործերի ձեռագրային վկայությունները, դրանց պատճենների կազմավորման պատմությունը, գրչական կենտրոնները և փոխանցման ուղիները։ Վերլուծվում են տարբեր ձեռագրերի տեքստաբանական առանձնահատկությունները, տարբերակները, աղավաղումները և խմբագրական շերտերը՝ նպատակ ունենալով վերականգնել բնագրային առավել հավաստի պատկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռագրերի նյութական նկարագրությանը, գրիչների և ծաղկողների աշխատանքին, ինչպես նաև միջնադարյան հայ մատենագրության մեջ Գրիգոր Մագիստրոսի ստեղծագործությունների ընկալման և տարածման գործընթացներին։ Քննարկվում է նաև նրա երկերի գիտական ուսումնասիրության պատմությունը և դրանց տեղը հայ միջնադարյան մտավոր ժառանգության համակարգում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ձեռագրագիտության, աղբյուրագիտության և հայ միջնադարյան գրականագիտության ոլորտներում՝ նպաստելով Մագիստրոսի ստեղծագործական ժառանգության ամբողջական և քննադատական ուսումնասիրությանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ներդրումային միջավայրի բարելավման ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներդրումային միջավայրը դիտարկվում է որպես տնտեսական, իրավական, վարչական և կազմակերպական գործոնների ամբողջություն, որոնք ձևավորում են ներդրողների գործունեության պայմանները և ազդում երկրի՝ ներքին ու օտարերկրյա կապիտալ ներգրավելու կարողության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինստիտուցիոնալ միջավայրի այն բաղադրիչներին, որոնք պայմանավորում են ներդրումային որոշումների կանխատեսելիությունը՝ օրենսդրական դաշտի կայունությանը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությանը, պայմանագրերի կատարման երաշխիքներին, պետական կառավարման արդյունավետությանը, վարչարարության պարզեցմանը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը և տնտեսական քաղաքականության թափանցիկությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև ներդրումների ներգրավման և պաշտպանության պետական մեխանիզմները, պետական աջակցության գործիքները, ներդրումային ծրագրերի խթանման հնարավորությունները և ներդրողների հետ պետական մարմինների փոխգործակցության արդյունավետությունը։ Կարևորվում է ներդրումային միջավայրի և տնտեսական զարգացման միջև փոխադարձ կապը, քանի որ ներդրումների աճը կարող է նպաստել արտադրական ներուժի ընդլայնմանը, տեխնոլոգիական վերազինմանը, նոր աշխատատեղերի ստեղծմանը, արտահանման զարգացմանը և տնտեսության մրցունակության բարձրացմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրության մեջ կարող են բացահայտվել այն ինստիտուցիոնալ խոչընդոտները, որոնք սահմանափակում են ներդրումային ակտիվությունը՝ կարգավորող բեռը, որոշումների կայացման դանդաղ ընթացակարգերը, տեղեկատվության անհասանելիությունը, պետական կառույցների միջև համակարգման խնդիրները և ներդրումային ռիսկերի բարձր ընկալումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և դրա համադրումը Հայաստանի պայմանների հետ՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն ինստիտուցիոնալ լուծումները, որոնք կարող են կիրառելի լինել երկրի ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման համար։ Աշխատանքում առաջարկվող բարեփոխումները կարող են ուղղված լինել ներդրումային օրենսդրության և վարչարարության բարելավմանը, պետական ծառայությունների թվայնացմանը, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության ուժեղացմանը, ներդրումային տեղեկատվության հասանելիության ընդլայնմանը և պետական աջակցության առավել թիրախային համակարգի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանում ավելի կանխատեսելի, թափանցիկ և մրցակցային ներդրումային միջավայրի ձևավորմանը, ներդրողների վստահության բարձրացմանը և երկարաժամկետ ներդրումային հոսքերի խթանմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ներդրումային քաղաքականության և պետական կառավարման մասնագետներին, գործարարներին, ներդրողներին, իրավաբաններին, վերլուծաբաններին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է ազատության և անհրաժեշտության փոխհարաբերության փիլիսոփայական խնդրի մեկնաբանությանը մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության և դիալեկտիկական մատերիալիզմի տեսական սկզբունքների շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպես են օբյեկտիվ օրինաչափությունները, հասարակական պայմանները և մարդու գիտակցված գործունեությունը փոխկապակցվում պատմական զարգացման ընթացքում։ Ազատությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես արտաքին պայմաններից լիովին անկախ կամ կամայական գործողություն, այլ որպես իրականության օրինաչափությունների ճանաչման և այդ գիտելիքի հիման վրա նպատակաուղղված գործունեություն իրականացնելու հնարավորություն։ Անհրաժեշտությունը ներկայացվում է որպես բնության, հասարակության և մտածողության մեջ գործող օբյեկտիվ կապերի ու օրինաչափությունների արտահայտություն, որոնք գոյություն ունեն անհատական ցանկություններից անկախ։ Քննարկվում է այն գաղափարը, որ մարդու ազատության հնարավորությունները ընդլայնվում են իրական աշխարհի օրինաչափությունների ճանաչման և դրանք գործնական գործունեության մեջ հաշվի առնելու միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազատության և անհրաժեշտության դիալեկտիկական կապին, պատճառականության, պատահականության, գիտակցության, ընտրության և պատասխանատվության խնդիրներին։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը տարածվում է նաև հասարակական հարաբերությունների և պատմական գործընթացների վրա՝ դիտարկելով անհատի գործունեության, սոցիալական պայմանների և հասարակության զարգացման օրինաչափությունների փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է պրակտիկայի դերը որպես մարդու գիտելիքների և նպատակների իրականացման ոլորտ, որտեղ տեսական ճանաչողությունը կապվում է հասարակական գործունեության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև նախորդ փիլիսոփայական ուղղություններում ազատության և անհրաժեշտության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումներին՝ դրանք համադրելով մարքսիստական փիլիսոփայության հիմնական դրույթների հետ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե խորհրդային փիլիսոփայական գրականության մեջ ինչպես էր մեկնաբանվում անհատի ազատության խնդիրը սոցիալական և պատմական պայմանավորվածության համատեքստում։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական և փիլիսոփայական մտքի ուսումնասիրության աղբյուր, ուստի դրա դրույթները կարևոր է դիտարկել ստեղծման պատմական և քաղաքական միջավայրի շրջանակում։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության պատմությամբ, քաղաքական գաղափարախոսությունների պատմությամբ, դիալեկտիկական մատերիալիզմով և խորհրդային մտավոր ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է բանկային մարքեթինգի կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի օրինակով։ Աշխատանքի հիմքում այն գաղափարն է, որ ժամանակակից բանկային համակարգում մրցակցային առավելության ձևավորման համար միայն ֆինանսական ծառայությունների բազմազանությունը բավարար չէ․ կարևոր նշանակություն ունեն նաև հաճախորդների կարիքների ճիշտ բացահայտումը, արդյունավետ հաղորդակցությունը, սպասարկման որակը, բանկի հեղինակությունը և թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Բանկային մարքեթինգը ներառում է բանկի կողմից մատուցվող ծառայությունների շուկայական դիրքավորման, գնագոյացման, առաջխաղացման, վաճառքի և հաճախորդների հետ երկարաժամկետ հարաբերությունների կառավարման գործընթացները։ ՀՀ առևտրային բանկերի օրինակով թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպես են ֆինանսական կազմակերպությունները ձևավորում իրենց մարքեթինգային ռազմավարությունները և ինչ գործիքներ են կիրառում նոր հաճախորդներ ներգրավելու ու գործող հաճախորդների հավատարմությունը պահպանելու համար։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել բանկային ծառայությունների շուկայի առանձնահատկությունները, մրցակցային միջավայրը, հաճախորդների վարքագիծը և բանկերի կողմից կիրառվող մարքեթինգային գործիքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի շուկայի սեգմենտավորումը, որի միջոցով բանկերը կարող են տարբերակել ֆիզիկական անձանց, փոքր և միջին ձեռնարկությունների, խոշոր բիզնեսի և այլ հաճախորդների կարիքները և յուրաքանչյուր խմբի համար առաջարկել համապատասխան ֆինանսական լուծումներ։ Ժամանակակից պայմաններում բանկային մարքեթինգի զարգացման կարևորագույն ուղղություններից մեկը թվայնացումն է։ Բջջային և ինտերնետային բանկինգի, առցանց վարկավորման, թվային վճարումների, սոցիալական մեդիայի, անհատականացված առաջարկների և տվյալների վերլուծության կիրառումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արագացնել սպասարկումը, այլև ավելի ճշգրիտ հասկանալ հաճախորդների նախասիրություններն ու վարքագիծը։ Թվային մարքեթինգը միաժամանակ փոխում է բանկի և հաճախորդի հաղորդակցության ձևը՝ ավանդական գովազդից անցում կատարելով ավելի նպատակային և անհատականացված հաղորդակցման։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև հաճախորդների բավարարվածության և հավատարմության ուսումնասիրությունը։ Բանկային ծառայությունների բնույթից ելնելով՝ վստահությունը, անվտանգության զգացումը, սպասարկման արագությունը, թափանցիկությունը և բանկի նկատմամբ դրական հեղինակությունը կարող են վճռորոշ դեր ունենալ հաճախորդի ընտրության հարցում։ Հետևաբար բանկային մարքեթինգի կատարելագործումը ենթադրում է ոչ միայն գովազդային արշավների բարելավում, այլև հաճախորդների ամբողջական փորձի զարգացում՝ սկսած ծառայության ընտրությունից մինչև հետվաճառքային սպասարկում։ ՀՀ առևտրային բանկերի ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է համեմատել տարբեր բանկերի մարքեթինգային քաղաքականությունները, բացահայտել դրանց ուժեղ և թույլ կողմերը և գնահատել կիրառվող գործիքների արդյունավետությունը։ Հետազոտության արդյունքում կարող են առաջարկվել մարքեթինգային գործունեության կատարելագործման այնպիսի ուղղություններ, ինչպիսիք են հաճախորդների տվյալների ավելի արդյունավետ օգտագործումը, անհատականացված ֆինանսական առաջարկների ընդլայնումը, թվային հաղորդակցության զարգացումը, սոցիալական ցանցերում բանկերի ներկայության կատարելագործումը, հաճախորդների սպասարկման որակի բարձրացումը և բրենդային վստահության ամրապնդումը։ Կարևոր ուղղություն կարող է լինել նաև մարքեթինգի և բանկի այլ ստորաբաժանումների միջև համագործակցության բարելավումը, որպեսզի գովազդվող ծառայությունները համապատասխանեն իրական հաճախորդների կարիքներին և բանկի գործառնական հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու ՀՀ առևտրային բանկերում բանկային մարքեթինգի զարգացման առկա խնդիրները և մշակելու դրանց լուծման ու մարքեթինգային արդյունավետության բարձրացման գործնական առաջարկություններ։ Թեման արդիական է հատկապես ֆինանսական ծառայությունների շուկայի արագ թվայնացման և մրցակցության պայմաններում, երբ հաճախորդների համար պայքարը բանկերից պահանջում է ոչ միայն նոր ծառայությունների ստեղծում, այլև հաճախորդակենտրոն, տեխնոլոգիապես զարգացած և ճկուն մարքեթինգային քաղաքականության իրականացում։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Այլ առարկաներ

Հեղինակ Ա. Ն. Զոհրաբյանը գրքում ներկայացնում է բույսերի կենսաքիմիական և ֆիզիոլոգիական հիմնական գործընթացները՝ ընդգրկելով նյութափոխանակությունը, ֆերմենտային ակտիվությունը, ֆոտոսինթեզը, շնչառությունը, ջրի և հանքային նյութերի փոխանակությունը, ինչպես նաև աճի հորմոնալ կարգավորումը։ Աշխատությունը կառուցված է որպես գործնական լաբորատոր պարապմունքների համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր թեմայի համար տրված են փորձերի նպատակները, անհրաժեշտ սարքավորումներն ու նյութերը, աշխատանքի քայլային ընթացքը և արդյունքների վերլուծության մեթոդաբանությունը։ Գրքում մանրամասն բացատրվում է կենսաքիմիական մեթոդների կիրառումը բույսերի ֆիզիոլոգիական վիճակի գնահատման համար՝ ներառյալ պիգմենտների որոշումը, շաքարների և սպիտակուցների վերլուծությունը, ֆերմենտների ակտիվության չափումը և այլ փորձարարական մոտեցումներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստացված տվյալների գիտական մեկնաբանությանը և դրանց կապին բույսերի աճի ու զարգացման գործընթացների հետ, ինչը նպաստում է տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը և հետազոտական կարողությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական, կենսաբանական և ագրոնոմիական ուղղությունների ուսանողների, ինչպես նաև հետազոտական լաբորատորիաների աշխատակիցների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները բույսերի ֆիզիոլոգիայի և կենսաքիմիայի գործնական կիրառությունների ոլորտում։