Նմանակումը որպես իրականության լեզվական կաղապարման առաջնային փուլ

Գրականություն

Մթնշաղի անուրջներ, Փշե պսակ ժողովածուն ներկայացնում է հայ նոր գրականության ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկի՝ Վահան Տերյանի վաղ շրջանի և հասուն ստեղծագործական փուլերի կարևոր գործերը՝ ընդգծելով նրա քնարական աշխարհի խորությունը, նրբանկատ զգացմունքայնությունը և սիմվոլիստական մտածողությունը։ Գրքում ընդգրկված «Մթնշաղի անուրջներ» շարքը արտացոլում է բանաստեղծի հոգևոր մելանխոլիան, երազային տրամադրությունները և ներաշխարհի բարդ զգացմունքային շարժումները, որտեղ բնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդու հոգու վիճակների խորհրդանշական արտահայտություն։ «Փշե պսակ» բաժնում ավելի ընդգծված են տառապանքի, ցավի, միայնության և ճակատագրի թեմաները՝ ներկայացված խոր փիլիսոփայական և պատկերավոր լեզվով։ Տերյանի ստեղծագործություններում առանձնահատուկ է երաժշտականությունը, լեզվական մաքրությունը և զգացմունքների նուրբ արտահայտման արվեստը, ինչը նրան դարձնում է հայ քնարերգության կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկը։ Աշխատությունը ոչ միայն գրական ժողովածու է, այլև հոգեբանական և փիլիսոփայական աշխարհ, որտեղ ընթերցողը հայտնաբերում է մարդու ներաշխարհի բարդ ու հակասական վիճակները։

Պատմություն

Халдская клинообразная надпись из села Леска Ванскаго округа Научное исследование посвящено изучению халдской (урартской) клинописной надписи, обнаруженной в селе Леска Ванского округа, и её значению для реконструкции истории, языка и культуры древнего государства Урарту; в работе рассматриваются обстоятельства обнаружения памятника, особенности его эпиграфики, содержание текста, языковые и палеографические характеристики, а также исторический контекст создания надписи; особое внимание уделяется интерпретации упоминаемых в тексте географических названий, правителей, военных походов или хозяйственных мероприятий, что позволяет использовать данный источник для изучения политической истории и материальной культуры древнего населения Армянского нагорья.

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մատենադարանում պահպանվող պարսկերեն վավերագրերի՝ որպես հայոց պատմության սկզբնաղբյուրների համակարգված քննությանը՝ ընդգրկելով XVII դարի երկրորդ կեսից մինչև XIX դարի առաջին կեսն ընկած ժամանակահատվածը և բացահայտելով դրանց տեղեկատվական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային արժեքը։ Աշխատությունում վերլուծվում են տարբեր տեսակի պարսկական պաշտոնական փաստաթղթեր՝ հրամանագրեր, հարկային գրառումներ, վարչական կարգադրություններ և դիվանագիտական նյութեր, որոնք լուսաբանում են այդ շրջանի Արևելյան Հայաստանի վարչական կարգավիճակը, սոցիալական կառուցվածքը, հարկային համակարգը և տարածաշրջանային իշխանությունների փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների լեզվաբանական առանձնահատկություններին, տերմինաբանությանը և դրանց պատմագիտական մեկնաբանության մեթոդներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պարսկերեն վավերագրերը լրացնում և ճշգրտում հայկական և այլ լեզուներով պահպանված պատմական տվյալները։ Հրատարակությունը ընդգծում է նաև Մատենադարանի ձեռագրային հավաքածուի կարևորությունը որպես տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության բացառիկ աղբյուրային բազա և առաջարկում է նոր մոտեցումներ այս փաստաթղթերի գիտական շրջանառության և հետազոտական կիրառման համար։

Բժշկություն

Գրքում ներկայացվում են տարեց առնետների նյարդաբանական համակարգի՝ հատկապես հիպոկամպի կողմից կառավարվող վարքային և բջջաֆունկցիոնալ տեղաշարժերի առանձնահատկությունները սակավաշարժության պայմաններում, վերլուծվում են տարիքային փոփոխությունների ազդեցությունը հիպոկամպալ նեյրոնների ակտիվության, սինապտիկ պլաստիկության և տեղաշարժային սովորությունների վրա, ներկայացվում են կենդանիների վարքային փորձարկումներ՝ սակավաշարժության պայմաններում, բացահայտվում են նեյրոնալ ցանցերի և իմպուլսային փոխհարաբերությունների փոփոխությունները, քննարկվում են կոգնիտիվ և հիշողության վրա ազդող մեխանիզմները, համեմատվում են երիտասարդ և տարեց առնետների հիպոկամպալ արձագանքները, ներկայացվում են բջջայի ներսում տեղի ունեցող ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, ներառյալ կալցիումի շարժումները, նեյրոնների դենդրիտային կառուցվածքի փոփոխությունները և սինապտիկ ազդակների փոխանցումը, գիրքը կարևոր գիտական տվյալներ է տրամադրում տարիքային նյարդաբանական փոփոխությունների, շարժողական սահմանափակումների և հիպոկամպալ ակտիվության փոխկապակցվածության մասին, որոնք կարող են ծառայել ինչպես բազային նյարդաբանական հետազոտությունների, այնպես էլ ծերացման և շարժողական դեֆիցիտների թերապևտիկ մոտեցումների մշակման համար։

Գրականություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Սիլվա Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ճանապարհորդական տպավորությունների, էսսեիստիկ դիտարկումների և հայրենասիրական մտորումների գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն կերպով, որով Կապուտիկյանը իր ուղեգրական արձակում համադրում է անհատական զգացողությունները, պատմամշակութային դիտարկումները և ազգային ինքնության հարցադրումները՝ ստեղծելով բազմաշերտ գրական պատկերներ տարբեր երկրներում կատարած այցելությունների հիման վրա։ Ուսումնասիրվում են նրա լեզվաոճական առանձնահատկությունները՝ հուզական արտահայտչականություն, պատկերավորման հարուստ համակարգ, հրապարակախոսական շեշտադրումներ և քնարական մտածողության տարրեր, որոնք ուղեգրական արձակը մոտեցնում են էսսեիստիկ և փիլիսոփայական արձակին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայրենիքի և սփյուռքի թեմաների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև օտար միջավայրերում հայ ինքնության ընկալման և վերարժևորման խնդիրներին, որոնք կենտրոնական տեղ ունեն նրա ուղեգրություններում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի դերը հայ ժամանակակից գրականության մեջ՝ որպես մշակութային կապերի և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման կարևոր միջոց։ Միաժամանակ վերլուծվում է նրա ստեղծագործությունների ազդեցությունը ընթերցողի աշխարհընկալման ընդլայնման և հասարակական մտածողության ձևավորման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության ոլորտում՝ բացահայտելով Սիլվա Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունները։