Նոր գրականություն կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ Հայկական ՍՍՀ-ում

Լեզվաբանություն

Լեզվաբանական, տեսական և մեթոդաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է շարույթի հասկացության մեկնաբանությանը, դրա կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններին և լեզվաբանական տարբեր ուղղություններում ունեցած նշանակությանը։ Քննության են առնվում շարույթի՝ որպես լեզվական միավորի սահմանման տեսական հիմունքները, դրա հարաբերակցությունը բառի, բառակապակցության, նախադասության և շարահյուսական այլ կառուցվածքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շարույթի բաղադրիչների միջև ձևավորվող քերականական, իմաստային և շարահյուսական կապերին, ինչպես նաև դրանց դերին լեզվական արտահայտությունների կազմակերպման գործում։ Վերլուծվում են շարույթի ըմբռնման տարբեր մոտեցումները կառուցվածքային, գործառական և ժամանակակից լեզվաբանական տեսությունների շրջանակներում։ Քննարկվում են շարույթների դասակարգման սկզբունքները, բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, լեզվական միավորների համակցելիության օրինաչափությունները և շարահյուսական կառուցվածքների ձևավորման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել շարույթի հասկացության պատմական զարգացումը, տարբեր լեզվաբանական դպրոցների ներկայացուցիչների մեկնաբանությունները և համապատասխան տեսությունների համեմատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում շարույթի կառուցվածքային ամբողջականության, իմաստային միասնականության և հաղորդակցական գործառույթների փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև լեզվական համատեքստի ազդեցությանը դրա մեկնաբանության վրա։ Կարևորվում է շարույթի ուսումնասիրության նշանակությունը լեզվի համակարգային կազմակերպման, խոսքի կառուցման սկզբունքների և լեզվական միավորների փոխազդեցության օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ընդհանուր լեզվաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության, լեզվաբանական տեսությունների պատմության և լեզվի կառուցվածքային վերլուծության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Փիլիսոփայություն

Այս գիտական-տեսական աշխատությունը նվիրված է մշակույթի էության, կառուցվածքի, զարգացման օրինաչափությունների և հասարակական կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում մշակույթը դիտարկվում է որպես մարդկային գործունեության, արժեքների, գիտելիքների, ավանդույթների, նորմերի, խորհրդանիշների և ստեղծագործական արտահայտությունների ամբողջություն, որի միջոցով ձևավորվում և փոխանցվում է հասարակության հոգևոր ու նյութական փորձը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մշակույթի վերաբերյալ հիմնարար տեսական և փիլիսոփայական հարցերն են, որոնք առնչվում են դրա ծագմանը, գործառույթներին, պատմական փոփոխություններին և հասարակության զարգացման հետ փոխհարաբերությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մշակույթի և հասարակության փոխադարձ ազդեցությանը, քանի որ մշակութային արժեքները մի կողմից ձևավորվում են սոցիալական պայմանների ազդեցությամբ, իսկ մյուս կողմից՝ կարող են էապես ազդել հասարակական հարաբերությունների, մտածողության և վարքագծի վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մշակույթի նյութական և հոգևոր ոլորտների փոխհարաբերությանը, մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խնդիրներին, ավանդույթի և նորարարության հարաբերությանը, ինչպես նաև մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն հիմնահարցերը, որոնք առաջանում են տարբեր մշակույթների փոխազդեցության, մշակութային բազմազանության և գլոբալացման պայմաններում։ Այս համատեքստում մշակույթը կարող է ուսումնասիրվել որպես ինքնության պահպանման և հասարակությունների միջև հաղորդակցության կարևոր միջոց, բայց միաժամանակ նաև որպես արժեքային հակասությունների և տարբեր աշխարհայացքների բախման տարածք։ Աշխատության տեսական շրջանակը կարող է ներառել մշակույթի արժեքային, սոցիալական, մարդաբանական, պատմական և գեղագիտական չափումների քննություն՝ ցույց տալով, որ մշակույթը հնարավոր չէ սահմանափակել միայն արվեստի կամ հոգևոր արտադրանքի հասկացությամբ։ Այն ընդգրկում է մարդու կենսագործունեության լայն շրջանակ՝ սկսած լեզվից, կրթությունից և գիտությունից մինչև արվեստ, կրոնական ու բարոյական պատկերացումներ, կենցաղային սովորույթներ և հասարակական վարքագծի նորմեր։ Կարևոր հիմնահարցերից է նաև մշակույթի զարգացման և պահպանման հավասարակշռությունը, քանի որ յուրաքանչյուր հասարակություն միաժամանակ կանգնած է իր պատմական ժառանգությունը պահպանելու և ժամանակակից փոփոխություններին հարմարվելու խնդրի առաջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մշակութային արժեքների փոխանցման մեխանիզմներին, կրթության և սոցիալականացման դերին, մշակութային հիշողությանը և հասարակության պատմական ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է մշակույթի ուսումնասիրության ընդհանուր տեսական հիմքերը հասկանալու և դրա առանձին խնդիրները միմյանց հետ փոխկապակցված դիտարկելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, հասարակական գիտությունների ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև մշակույթի տեսությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ժամանակակից հասարակության արժեքային գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Աշխատության ընդհանուր ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս մշակույթը դիտարկել որպես հասարակության կենսագործունեության հիմնարար համակարգ և բացահայտել այն հիմնական տեսական ու գործնական հարցերը, որոնք ուղեկցում են դրա ձևավորմանը, պահպանմանը, զարգացմանը և վերափոխմանը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ԳԿՀ-երի՝ գիտական և մշակութային գործունեության շրջանակում իրականացված աշխատանքների ուսումնասիրությանը և 1984 թվականի արդյունքների վերլուծությանը։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում և գնահատվում են տվյալ ժամանակաշրջանում կատարված հիմնական աշխատանքները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց բովանդակությանը, կազմակերպման սկզբունքներին, արդյունավետությանը և գործնական նշանակությանը։ Հեղինակը վերլուծում է ԳԿՀ-երի գործունեության տարբեր ուղղությունները՝ ներառյալ տեղեկատվական սպասարկումը, գրադարանային ֆոնդերի կազմակերպումը, մատենագիտական աշխատանքը, ընթերցողների սպասարկումը, գիտական և մեթոդական գործունեությունը, ինչպես նաև մշակութային և կրթական միջոցառումների իրականացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հավաքված նյութերի համակարգմանը և դրանց հիման վրա գործունեության դրական կողմերի ու առկա խնդիրների բացահայտմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն են մեթոդական հանձնարարականները, որոնք նպատակ ունեն նպաստելու ԳԿՀ-երի աշխատանքի կազմակերպման, պլանավորման և արդյունավետության բարձրացման գործընթացներին։ Ներկայացվող առաջարկություններում կարող են ընդգրկվել ֆոնդերի համալրման և պահպանման, մատենագիտական նկարագրությունների կազմման, տեղեկատվության որոնման ու տարածման, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրման և աշխատակիցների մասնագիտական գործունեության կատարելագործման հարցերը։ Գրքում աշխատանքների վերլուծությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անցած ժամանակահատվածի հաշվետու ամփոփում, այլև որպես հետագա գործունեության կազմակերպման և մեթոդական բարելավման հիմք։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու 1984 թվականի Հայաստանի գրադարանային և տեղեկատվական համակարգի գործունեության առանձնահատկությունների, առաջնահերթությունների և կազմակերպչական մոտեցումների մասին։ Աշխատության մեջ ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են օգտակար լինել գրադարանային աշխատանքների միասնականացման, ծառայությունների որակի բարձրացման և մասնագիտական աշխատանքի արդյունավետության գնահատման համար։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է գրադարանային գործի պատմությամբ, մատենագիտությամբ և Հայաստանի տեղեկատվական համակարգերի զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, տեղեկատվական ծառայությունների մասնագետներին, մեթոդիստներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և գրադարանագիտության ու տեղեկատվական գիտությունների ուսանողներին։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է պատմական քաղաքային կենտրոնի՝ Դվին քաղաքատեղիի հնագիտական, ճարտարապետական և պահպանական հիմնախնդիրների վերլուծությանը՝ հատուկ ուշադրությամբ նրա ամրակայման և թանգարանացման գործընթացներին։ Աշխատությունում դիտարկվում են Դվինի պատմական շերտերի ձևավորումը, միջնադարյան քաղաքային կառուցվածքը, եկեղեցական և աշխարհիկ կառույցների մնացորդները, ինչպես նաև տարածքի հնագիտական հետազոտությունների հիմնական արդյունքները։ Քննարկվում են նաև հուշարձանի պահպանության տեխնիկական և գիտական մարտահրավերները՝ ներառյալ քայքայման գործընթացները, կլիմայական ազդեցությունները և մարդածին գործոնները, որոնք սպառնում են մշակութային ժառանգության ամբողջականությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ամրակայման ժամանակակից մեթոդներին՝ կոնսերվացիոն նյութերի կիրառմանը, կառուցվածքային կայունացման լուծումներին և տարածքի ինժեներական պաշտպանության միջոցառումներին։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է թանգարանացման հնարավոր ձևերը՝ բացօթյա թանգարանի կազմակերպում, այցելուների հոսքի կառավարում և կրթական-զբոսաշրջային ներուժի զարգացում՝ նպատակ ունենալով համադրել գիտական ուսումնասիրությունն ու հասարակական հասանելիությունը։

Այլ առարկաներ

Գիրքը նվիրված է հողերի աղակալվածության ազդեցության ուսումնասիրությանը թալի (Atriplex L.) բույսերի մի քանի տեսակների ագրոկենսաբանական հատկությունների վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության պայմաններում։ Աշխատությունում վերլուծվում են աղակալված հողերի ազդեցությունը բույսերի աճի, զարգացման, կենսաբանական առանձնահատկությունների, բերքատվության և հարմարվողականության գործընթացների վրա։ Քննարկվում են աղադիմացկուն բույսերի մշակության հնարավորությունները, հողի աղային ռեժիմի առանձնահատկությունները, բույսերի ֆիզիոլոգիական արձագանքները և ագրոտեխնիկական միջոցառումները, որոնք նպաստում են անբարենպաստ հողային պայմաններում արդյունավետ արտադրությանը։ Ուսումնասիրվում են թալի տարբեր տեսակների կենսաբանական ներուժը, դրանց կիրառման հնարավորությունները հողերի արդյունավետ օգտագործման, անապատացման դեմ պայքարի և գյուղատնտեսական ռեսուրսների ընդլայնման նպատակներով։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսների, ագրոնոմների, բուսաբանների, հողագետների, բնապահպանների, գիտաշխատողների, ուսանողների և աղակալված հողերի կառավարման խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի, պատմատեսական և իրավական վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նախադեպային իրավունքի ձևավորման պատմական զարգացումը ընդհանուր իրավունքի (common law) համակարգերում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը կոնտինենտալ իրավական ընտանիքների վրա։ Վերլուծվում են դատական նախադեպի էությունը, կառուցվածքը և իրավական ուժի առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով դատարանների կողմից ստեղծվող իրավական դիրքորոշումների պարտադիր կամ ուղեցույց բնույթը տարբեր իրավական համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադեպի դերին իրավունքի աղբյուրների համակարգում՝ դրա հարաբերակցությանը օրենքին, նորմատիվ ակտերին և իրավական սովորույթին։ Դիտարկվում են նաև նախադեպային իրավունքի կիրառման մեխանիզմները՝ վերադաս դատարանների որոշումների պարտադիրությունը, իրավական մեկնաբանության զարգացման դերը և դատական պրակտիկայի միասնության ապահովման անհրաժեշտությունը։