Նոր գրքեր: Հայաստան: (Ինֆորմացիոն ցանկ) = Новые книги: Арменика: (Информационный указатель)

Психология

Այս գիրքը կամ ձեռնարկը ներկայացնում է կառավարման հոգեբանության հիմնական հարցադրումներն ու խնդիրները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են հոգեբանական գործոնները ազդում կառավարման գործընթացների, կազմակերպական վարքագծի և ղեկավարության արդյունավետության վրա։ Այն անդրադառնում է առաջնորդության ոճերին, որոշումների կայացման հոգեբանական հիմքերին, աշխատակիցների մոտիվացիային և թիմային աշխատանքի կազմակերպմանը։ Գրքում քննարկվում են նաև կոնֆլիկտների կառավարման, հաղորդակցման արդյունավետության, կազմակերպական մշակույթի ձևավորման և սթրեսի կառավարման հարցերը՝ ընդգծելով մարդկային գործոնի կարևորությունը կառավարման համակարգերում։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր հարցադրումներ և խնդիրներ, որոնք հաճախ կիրառվում են ուսուցման և ինքնավերլուծության նպատակով՝ օգնելով հասկանալ ղեկավարի և աշխատակիցների վարքագծի առանձնահատկությունները։ Նյութը համադրում է տեսական մոտեցումներ և գործնական իրավիճակների վերլուծություն՝ զարգացնելով կառավարչական մտածողություն և հոգեբանական ըմբռնում կազմակերպական միջավայրում։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է իրավաքաղաքական խոսույթում ճշմարտությանն ընդդադրվող մտակառույցների, դրանց իմաստային, լեզվական և գաղափարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են ճշմարտության, կեղծիքի, մոլորության, խեղաթյուրման և ապատեղեկատվության հասկացությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց արտահայտման ձևերը իրավական և քաղաքական հաղորդակցության տարբեր իրավիճակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական միջոցների միջոցով իրականության ներկայացման, փաստերի մեկնաբանման, հանրային կարծիքի ձևավորման և հաղորդակցական ազդեցության մեխանիզմներին։ Քննարկվում են իրավաքաղաքական տեքստերում կիրառվող փաստարկման ռազմավարությունները, գնահատողական արտահայտությունները, հակադրությունները և խոսքային ներգործության եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ճշմարտության և դրա հակադիր հասկացությունների փիլիսոփայական, տրամաբանական ու գործաբանական ընկալումներին, ինչպես նաև դրանց դերին իրավական հիմնավորումների և քաղաքական հայտարարությունների կառուցման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարևորվում են խոսույթի համատեքստային վերլուծությունը, լեզվական միավորների իմաստային փոփոխությունները և հաղորդակցական նպատակների ազդեցությունը տեղեկատվության ընկալման վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, իրավագետների, քաղաքագետների, փիլիսոփաների, հաղորդակցագիտության մասնագետների և իրավաքաղաքական խոսույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական թեմաներով նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որը նախատեսված է ընթերցողներին, ուսանողներին և մասնագետներին ապահովելու արդի տեխնիկական գրականության վերաբերյալ արագ և կառուցվածքային տեղեկատվությամբ։ Այն ընդգրկում է ինժեներական գիտությունների տարբեր ուղղություններին վերաբերող հրատարակություններ՝ մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, ավտոմատացում, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և հարակից կիրառական ոլորտներ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության ճշգրտություն և համակարգված ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական ու մասնագիտական գործունեության համար՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ընտրել համապատասխան աղբյուրներ հետազոտական և ուսումնական նպատակներով, ինչպես նաև գնահատել դրանց արդիականությունն ու կիրառելիությունը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է շենքերի և ինժեներական կառույցների սեյսմամեկուսացման համար նախատեսված ռետինամետաղական հենարանների արտադրական տեխնոլոգիայի մշակմանն ու դրանց մեխանիկական հատկությունների գնահատման համար փորձարկման ուժային համակարգի ստեղծմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բազմաշերտ էլաստոմերային և մետաղական բաղադրիչներից կազմված հենարանների կառուցվածքային առանձնահատկություններն են, որոնց համատեղ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս փոփոխել կառույցի դինամիկական արձագանքը սեյսմիկ ազդեցությունների պայմաններում։ Ուսումնասիրվում են կիրառվող նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, շերտերի փոխազդեցությունը, արտադրության որակը և դրանց ազդեցությունը պատրաստի հենարանի կրողունակության, հորիզոնական ճկունության, ուղղաձիգ կոշտության ու երկարաժամկետ կայունության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտադրական գործընթացի վերարտադրելիության և պատրաստի արտադրանքի որակի վերահսկման խնդիրներին, քանի որ նյութերի կամ շերտերի միացման հատկությունների փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ ամբողջ սեյսմամեկուսիչ տարրի աշխատանքային բնութագրերի վրա։ Հետազոտության երկրորդ կարևոր ուղղությունը փորձարկման համակարգի սկզբունքների մշակումն է, որը նախատեսված է հենարանների վարքը վերահսկվող մեխանիկական բեռնվածքների պայմաններում գնահատելու համար։ Փորձարարական ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է որոշել ուժի և տեղաշարժի փոխկապակցվածությունը, դեֆորմացիոն վարքը, էներգիայի ցրման ունակությունը և կրկնվող ազդեցությունների պայմաններում հատկությունների փոփոխության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեսական հաշվարկների, թվային մոդելավորման և փորձարարական տվյալների համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել ընտրված կառուցվածքային լուծումների համապատասխանությունը նախատեսված գործառույթներին։ Առանձին նշանակություն ունի փորձարկման արդյունքների վերարտադրելիության և չափումների հավաստիության ապահովումը, քանի որ դրանց հիման վրա կարող են գնահատվել պատրաստի հենարանների որակական ու մեխանիկական բնութագրերը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նաև տեղական արտադրական հնարավորությունների զարգացմանը և սեյսմակայուն շինարարության համար անհրաժեշտ ինժեներական բաղադրիչների ուսումնասիրությանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է սեյսմակայուն շինարարության, նյութագիտության, կառուցվածքային մեխանիկայի և փորձարարական ճարտարագիտության մոտեցումները՝ ուղղված սեյսմամեկուսիչ համակարգերի հուսալիության և որակի գնահատման գիտատեխնիկական հիմքերի կատարելագործմանը։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արդար դատաքննության իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերի, բովանդակության և պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ մարդու հիմնարար իրավունքների և դատական իշխանության գործունեության համատեքստում։ Քննարկվում են արդար դատաքննության իրավունքի հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, պատմական զարգացումը և տեղը սահմանադրական իրավունքների ու ազատությունների համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ ամրագրված դատական պաշտպանության երաշխիքներին, անկախ և անաչառ դատարանի կողմից գործի քննության պահանջներին, դատավարության հրապարակայնությանը, ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրականացմանը և կողմերի դատավարական հավասարության սկզբունքին։ Ուսումնասիրվում են դատարանի մատչելիության, իրավաբանական օգնություն ստանալու, պաշտպանության իրավունքի իրականացման, մրցակցային դատավարության և դատական ակտերի հիմնավորվածության հետ կապված սահմանադրաիրավական հարցերը։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության իրավունքի սահմանափակման թույլատրելիության, դատավարական երաշխիքների արդյունավետության և անձի իրավունքների պաշտպանության ընթացքում առաջացող իրավական հակասությունների հիմնախնդիրները։ Կարևորվում են դատական իշխանության անկախության, դատավորների անաչառության, դատարանների նկատմամբ հանրային վստահության և իրավունքի գերակայության ապահովման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված երաշխիքներին, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավական դիրքորոշումներին և դրանց նշանակությանը Հայաստանի իրավական համակարգի զարգացման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել սահմանադրական դրույթները, դատավարական օրենսդրության կարգավորումները, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրական դատարանի որոշումները և միջազգային դատական պրակտիկան՝ բացահայտելու արդար դատաքննության իրավունքի իրացման առանձնահատկությունները։ Առանձնացվում են դատական պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման, դատավարական իրավունքների խախտումների կանխարգելման, օրենսդրական կարգավորումների կատարելագործման և միջազգային իրավական չափանիշներին համապատասխանության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սահմանադրական արդարադատության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, դատական համակարգի զարգացման և իրավական պետության սկզբունքների ամրապնդման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավապաշտպանների, սահմանադրական իրավունքի հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։