Փոքրիկ իշխան (ՄՀՄ) - դը Սենտ-Էքզյուպերի Անտուան

Բժշկություն

Հայկական հին և միջնադարյան բժշկագիտության պատմությանը նվիրված կարևոր ուսումնասիրություն է, որտեղ Ս․ Ա․ Վարդանյանը ներկայացնում է, թե ինչպես էր ձևավորվել և զարգացել դեղագիտությունը Հայաստանում դեռևս հնագույն ժամանակներից։ Գիրքը բացահայտում է, որ հայկական բժշկությունը հիմնված էր բնական բուժամիջոցների լայն կիրառության վրա՝ հատկապես դեղաբույսերի, կենդանական ծագման նյութերի և հանքային միջոցների օգտագործմամբ։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է Մխիթար Հերացու, Ամիրդովլաթ Ամասիացու և այլ նշանավոր բժիշկների աշխատություններին, որոնցում նկարագրված են հարյուրավոր բուժիչ բույսեր ու դեղամիջոցներ։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում է, որ հայկական դեղագիտությունը ոչ միայն ժողովրդական փորձի արդյունք էր, այլ նաև գիտական համակարգ, որը կապ ուներ հունական, արաբական և արևելյան բժշկական ավանդույթների հետ։ Գրքում քննարկվում են տարբեր հիվանդությունների բուժման մեթոդներ, դեղամիջոցների պատրաստման եղանակներ, բուժիչ բույսերի հատկություններն ու դրանց կիրառման սկզբունքները։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ հին Հայաստանում մեծ ուշադրություն էր դարձվում սննդակարգին, կանխարգելիչ բուժմանը և մարդու օրգանիզմի ամբողջական առողջացման գաղափարին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ բժշկության պատմությունը, միջնադարյան գիտությունը և հայկական ձեռագրական ժառանգությունը ուսումնասիրողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է հայկական դեղագիտության հարուստ ավանդույթները և դրանց տեղը համաշխարհային բժշկագիտության պատմության մեջ։

Գեղարվեստական հայ․

«Վերջին ուսուցիչը» (Պետրոսյան Վ.) — սա առավելապես պատմվածք-պատմվածքների կամ վեպի տիպի աշխատանք է, որը պատմում է մի ուսուցչի՝ վերջինների շարքում մնացած կամ վերջին մեկի կարգավիճակ ունեցող անձի մասին։ Գրքում առկա են հուզական, սոցիալական և կրթական թեմաներ, որոնք ցույց են տալիս ուսուցչի դերը հասարակությունում և նրա ներգործությունը աշակերտների կյանքի վրա։ Գիրքը սովորաբար ընդգրկում է հետևյալ հիմնական գաղափարները՝ ուսուցչի հոգեբանական ու հոգևոր բեռը կրթության արժեքը և դրա ազդեցությունը անձի ձևավորման վրա աշակերտ-ուսուցիչ հարաբերությունները՝ սիրո, հարգանքի և պահանջների մեջ հասարակության փոփոխությունները, որոնց մեջ կրթությունը հաճախ մնում է «վերջին ամրոցը» ուսուցչի նվիրվածությունը, երբ շրջապատը կամ համակարգը դժվարացնում է նրա գործը Ստեղծագործության լեզուն հաճախ զգացմունքային է, բայց նաև քննադատական՝ արտացոլելով ժամանակակից հասարակական խնդիրները։ Կարդացողը կարող է մտածել՝ ինչպիսի արժեքներ են այսօր իրականում կարևոր, և ինչու է կրթությունը (և ուսուցիչը) դեռևս անհրաժեշտ ու անփոխարինելի։ Հրատարակիչ - Դարակ ISBN - 978-9939-9222-6-3

Քիմիա

Ազոտը քիմիական տարր է, որը պարբերական համակարգում նշվում է N նշանով և գտնվում է 7-րդ խմբում։ Այն անգույն, անհոտ և անճաշակ գազ է, որը կազմում է Երկրի մթնոլորտի մոտ 78 տոկոսը և համարվում է ամենատարածված գազերից մեկը։ Ազոտը սովորական պայմաններում համեմատաբար իներտ է, այսինքն՝ դժվարությամբ է մտնում քիմիական ռեակցիաների մեջ, քանի որ նրա մոլեկուլը (N₂) ունի շատ ամուր եռակի կապ։ Սակայն բարձր ջերմաստիճանների և հատուկ պայմանների դեպքում այն կարող է մասնակցել տարբեր քիմիական գործընթացների և առաջացնել կարևոր միացություններ։ Ազոտը կենսական նշանակություն ունի բոլոր կենդանի օրգանիզմների համար, քանի որ մտնում է սպիտակուցների, նուկլեինաթթուների և այլ կենսաբանական կարևոր նյութերի կազմի մեջ։ Բնության մեջ ազոտի շրջապտույտը ապահովում է դրա անընդհատ շրջանառությունը օդի, հողի և կենդանի օրգանիզմների միջև։ Բույսերը ազոտը կլանում են հիմնականում հողի մեջ եղած նիտրատների և ամոնիումի աղերի ձևով, իսկ կենդանիները այն ստանում են սննդի միջոցով։ Արդյունաբերության մեջ ազոտը լայնորեն կիրառվում է ամոնիակի, ազոտական թթվի և պարարտանյութերի արտադրության համար։ Այն նաև օգտագործվում է որպես իներտ միջավայր տարբեր քիմիական գործընթացներում, սննդի պահպանման, բժշկության և էլեկտրոնիկայի ոլորտներում։ Հեղուկ ազոտը, որը ստացվում է շատ ցածր ջերմաստիճաններում, օգտագործվում է սառեցման, բժշկական և գիտական նպատակներով։ Չնայած իր օգտակարությանը, որոշ ազոտային միացություններ կարող են լինել վնասակար շրջակա միջավայրի համար, օրինակ՝ առաջացնել օդի աղտոտում կամ նպաստել ջերմոցային էֆեկտին։ Այսպիսով, ազոտը կարևոր քիմիական տարր է, որը մեծ դեր ունի ինչպես բնության, այնպես էլ մարդու կյանքի և արդյունաբերության զարգացման մեջ։

Կենսաբանություն

Գիրքը կենտրոնանում է շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնարար սկզբունքների և ժամանակակից խնդիրների վրա՝ ներկայացնելով մարդու գործունեության ազդեցությունը բնական համակարգերի վրա։ Քննարկվում են օդի, ջրի և հողի աղտոտման հիմնական աղբյուրները, դրանց տարածման մեխանիզմները և ազդեցությունը կենդանի օրգանիզմների ու էկոհամակարգերի վրա։ Նյութը ընդգծում է, որ բնապահպանական խնդիրները փոխկապակցված են և պահանջում են համակարգային մոտեցում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից մեկն է շրջակա միջավայրի կառավարման և պահպանության մեթոդների ներկայացումը։ Ներկայացվում են աղտոտման նվազեցման տեխնոլոգիաներ, թափոնների կառավարման սկզբունքներ, բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման մոտեցումներ և վերականգնվող էներգիայի կիրառման հնարավորություններ։ Բացի այդ, անդրադարձ է կատարվում բնապահպանական օրենսդրությանը, միջազգային համաձայնագրերին և կայուն զարգացման գաղափարին, որը հանդիսանում է ժամանակակից բնապահպանության առանցքային ուղղություններից։ Գիրքը նաև լուսաբանում է էկոլոգիական կրթության և հասարակական իրազեկման կարևորությունը՝ ցույց տալով, որ շրջակա միջավայրի պահպանությունը միայն մասնագիտական խնդիր չէ, այլ ընդհանուր հասարակական պատասխանատվություն։ Այն նպաստում է ընթերցողի մոտ ձևավորելու գիտակցված վերաբերմունք բնության նկատմամբ և հասկանալու, թե ինչպես կարելի է համատեղել տնտեսական զարգացումը և բնապահպանական հավասարակշռությունը։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է այն հոգևոր և ժողովրդական պատկերացումները, որոնք ձևավորվել են հայկական ավանդական մշակույթում՝ կապված առողջության, պաշտպանության, հաջողության և կյանքի տարբեր իրավիճակների հետ։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հմայական խոսքեր և ծեսեր Բուժիչ, պաշտպանիչ և հաջողություն բերող խոսքային ձևեր։ Ժողովրդական աղոթքներ Տարբեր իրավիճակների համար նախատեսված աղոթքներ (հիվանդություն, վտանգ, աշխատանքի հաջողություն և այլն)։ Կրոնական և ժողովրդական մտածողության միաձուլում Քրիստոնեական աղոթքների և հին հավատալիքների համատեղ գոյակցություն։ Բանահյուսական նյութերի հավաքագրում Տեքստերի գրանցում, դասակարգում և վերլուծություն։ Հավատալիքային համակարգ Բնության, մարդու և հոգևոր ուժերի փոխհարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումներ։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքի նորմաների օգտագործումը արտադրական կազմակերպության տնտեսագիտական աշխատանքում հանդիսանում է արտադրողականության պլանավորման, վերահսկման և արդյունավետության գնահատման կարևոր գործիք։ Աշխատանքի նորմաները սահմանում են, թե որքան ժամանակ, ջանք կամ ռեսուրս է անհրաժեշտ որոշակի աշխատանք կատարելու համար, և դրանք օգտագործվում են արտադրական գործընթացների կազմակերպման, աշխատավարձի հաշվարկման և աշխատանքային պլանավորման մեջ։ Նորմաների հիման վրա հնարավոր է որոշել արտադրանքի թողարկման օպտիմալ ծավալները, աշխատողների ծանրաբեռնվածությունը և արտադրական գործընթացների արդյունավետությունը։ Դրանք նաև օգնում են բացահայտել անարդյունավետ հատվածները և բարելավել տեխնոլոգիական գործընթացները՝ նվազեցնելով ծախսերը և բարձրացնելով արտադրողականությունը։ Տնտեսագիտական տեսանկյունից աշխատանքի նորմաները կապ են ստեղծում աշխատանքի քանակի և արդյունքի միջև՝ ապահովելով արդար և չափելի գնահատման համակարգ։ Դրանք լայնորեն կիրառվում են արտադրական ձեռնարկություններում՝ պլանավորման, հաշվառման, վերլուծության և կառավարման գործընթացներում։