Պարսկերենի և հայերենի բայական համակարգերի զուգադրական քննություն

Քիմիա

Գրքում ուսումնասիրվում է նոր քիրալային ռեագենտների և կատալիզատորների սինթեզի գործընթացը և դրանց կիրառումը ասիմետրիկ սինթեզի ռեակցիաներում, ներկայացվում են քիրալ կենտրոններ պարունակող միացությունների նախագծման և ստացման մեթոդները, վերլուծվում են սինթեզի պայմանները, ելքային նյութերի ընտրությունը և ստերեոքիմիական վերահսկման ռազմավարությունները, դիտարկվում են կատալիզատորների կառուցվածք–ակտիվություն փոխկապակցվածությունները և դրանց ազդեցությունը ռեակցիայի ընտրողականության վրա, ուսումնասիրվում են էնանտիոսելեկտիվ և դիաստերեոսելեկտիվ գործընթացների մեխանիզմները, կիրառվում են սպեկտրոսկոպիկ, կինետիկական և վերլուծական մեթոդներ ստացված միացությունների բնութագրման և արդյունավետության գնահատման համար, քննարկվում են ասիմետրիկ սինթեզի կիրառությունները դեղագործական և կենսաբանական ակտիվ նյութերի ստացման մեջ, աշխատանքը համադրում է օրգանական քիմիայի, կատալիզի տեսության և կիրառական սինթետիկ մոտեցումները՝ նպաստելով բարձր ընտրողականությամբ նոր քիրալային համակարգերի մշակմանը։

Գրականություն

Ալբեր Քամյուը 20-րդ դարի ֆրանսիական գրականության և էքզիստենցիալիստական մտածողության կարևորագույն ներկայացուցիչներից է, թեև ինքը հաճախ չէր ընդունում իրեն որպես էքզիստենցիալիստ՝ ավելի շատ ընդգծելով աբսուրդի փիլիսոփայությունը։ Նա ծնվել է Ալժիրում և իր ստեղծագործություններում հաճախ անդրադարձել է մարդու և աշխարհի միջև հակասությանը, կյանքի իմաստի որոնմանը և այն գաղափարին, որ մարդը ապրում է մի իրականությունում, որտեղ վերջնական ու բացարձակ իմաստ չկա, սակայն նա պետք է շարունակի ապրել և գործել՝ պահպանելով իր բարոյական պատասխանատվությունը։ Քամյուի հայտնի ստեղծագործություններից են «Օտարը», «Ժանտախտը» և «Սիզիփոսի առասպելը», որոնցում նա ներկայացնում է մարդու միայնությունը, հասարակության օտարացումը և անհատի պայքարը անիմաստության դեմ։ Նրա փիլիսոփայական մոտեցման կենտրոնում աբսուրդի գաղափարն է, ըստ որի մարդու իմաստ փնտրելու ձգտումը բախվում է աշխարհի անտարբերությանը, սակայն հենց այդ հակասության գիտակցումն է տալիս մարդուն ազատություն և հնարավորություն ստեղծելու սեփական արժեքները։ Քամյուն նաև ակտիվորեն մասնակցել է իր ժամանակի հասարակական և քաղաքական քննարկումներին՝ պաշտպանելով արդարության, ազատության և մարդկային արժանապատվության գաղափարները։ 1957 թվականին նա ստացել է Նոբելյան մրցանակ գրականության ոլորտում իր ստեղծագործական կարևոր ավանդի համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է պահածոյացված սննդամթերքների նոր տեսակների ստեղծման և դրանց արդյունաբերական արտադրության տեխնոլոգիական սկզբունքների գիտական հիմնավորմանը՝ հաշվի առնելով օգտագործվող հումքի հատկությունները, սննդային արժեքը, արտադրական գործընթացների արդյունավետությունը, պատրաստի արտադրանքի որակն ու պահպանման կայունությունը։ Հետազոտության առանցքում բուսական կամ համակցված հումքի ընտրությունը, դրա տեխնոլոգիական հատկությունների գնահատումը և վերամշակման այնպիսի մոտեցումների մշակումը կարող են լինել, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ պահանջվող սպառողական և որակական հատկանիշներով արտադրանք։ Ուսումնասիրվում են հումքի քիմիական կազմը, խոնավությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, սննդային բաղադրիչների հարաբերակցությունը և տեխնոլոգիական մշակման ընթացքում դրանց հնարավոր փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախնական մշակման, ջերմային ազդեցության, մանրացման, խառնման, տարայավորման և պահպանման փուլերի փոխկապակցվածությանը։ Կարևոր խնդիր է տեխնոլոգիական պայմանների ընտրությունը, որի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ ապահովել արտադրանքի անվտանգությունը, պահպանել արժեքավոր սննդային բաղադրիչները և ձևավորել ընդունելի համային, բուրավետ ու կառուցվածքային հատկություններ։ Քննվում է ջերմային մշակման ազդեցությունը պատրաստի արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական և զգայական ցուցանիշների վրա, ինչպես նաև արտադրության տարբեր փուլերում որակի փոփոխությունների վերահսկման նշանակությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նոր բաղադրագրերի մշակման գիտական հիմնավորումը՝ հումքի տարբեր բաղադրիչների համատեղելիության, դրանց սննդային նշանակության և վերջնական արտադրանքի տեխնոլոգիական կայունության գնահատմամբ։ Դիտարկվում են նաև տեղական գյուղատնտեսական հումքի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, ինչը կարող է նպաստել հումքային ռեսուրսների առավել ամբողջական վերամշակմանը և արտադրատեսականու ընդլայնմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պատրաստի պահածոների պահպանման ընթացքում ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և զգայական բնութագրերի կայունությանը, քանի որ պահպանման ժամկետի հիմնավորումը կապված է արտադրանքի անվտանգության և սպառողական որակի հետ։ Արտադրական տեխնոլոգիայի գնահատման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել նաև նյութական ու էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, տեխնոլոգիական կորուստների նվազեցումը և գործող արտադրական սարքավորումներին նոր գործընթացների հարմարեցման հնարավորությունը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է սննդի տեխնոլոգիայի, սննդի քիմիայի, հումքի ապրանքագիտության և որակի վերահսկման մոտեցումները՝ նպաստելով նոր պահածոյացված արտադրատեսակների մշակման, դրանց արտադրական գործընթացների հիմնավորման և մրցունակ սննդամթերքի տեսականու ընդլայնման գիտատեխնոլոգիական հիմքերի ձևավորմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է կոռուպցիայի գնահատման մեթոդների և մոդելների ուսումնասիրությանը սահմանադրականության համատեքստում՝ ընդգծելով իրավական պետության սկզբունքների և հակակոռուպցիոն քաղաքականության փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը վերլուծում է կոռուպցիայի չափման հիմնական մոտեցումները՝ ինդեքսային գնահատումներ, ինստիտուցիոնալ վերլուծություն, փորձագիտական հարցումներ և վիճակագրական մոդելավորում՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը տարբեր իրավական համակարգերում։ Գրքում դիտարկվում է սահմանադրականության դերը որպես հակակոռուպցիոն մեխանիզմի հիմք՝ իշխանությունների բաժանում, իրավունքի գերակայություն, դատական անկախություն և վերահսկողության համակարգերի արդյունավետություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կոռուպցիոն ռիսկերի սահմանադրաիրավական գնահատման չափանիշներին և պետական ինստիտուտների թափանցիկության ապահովման մեթոդներին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև միջազգային փորձը՝ հակակոռուպցիոն ինդեքսների և գնահատման համակարգերի կիրառմամբ, ինչպես նաև դրանց սահմանափակումներն ու մեթոդաբանական խնդիրները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ կոռուպցիայի արդյունավետ գնահատումը հնարավոր է միայն իրավական պետության ամուր ինստիտուցիոնալ հիմքերի առկայության պայմաններում։ Այն օգտակար է իրավաբանների, քաղաքագետների և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

Պատմություն

Աշխատությունն անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության կարևոր դրվագներին՝ ներկայացնելով Մամիկոնյան իշխանական տոհմի նշանավոր ներկայացուցիչներ Վարդան Մամիկոնյանի և Վահան Մամիկոնյանի սխրանքներն ու պատմական դերակատարությունը։ Նրանց կերպարների միջոցով ընդգծվում են հայրենասիրության, քաջության, հավատարմության և ազգային ինքնության պահպանման գաղափարները։ Գրքում տեղ է գտնում նաև Անի քաղաքի նկարագրությունը՝ անդրադառնալով միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, մշակութային և հոգևոր կյանքում նրա նշանակությանը, ինչպես նաև քաղաքը բյուզանդացիների տիրապետության տակ անցնելու պատմական իրադարձությանը։ Աշխատությունը միավորում է հայոց պատմության հերոսական էջերի և պատմական քաղաքակրթական ժառանգության ներկայացումը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով ազգային հիշողության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող գործիչների ու իրադարձությունների հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմագրության, ազգային հերոսապատումի և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX–XX դարերում արևելահայ հասարակության մեջ անձնանունների ընտրության ավանդույթների, սկզբունքների և դրանց փոփոխությունների ազգաբանական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անվանակոչությունն է որպես ընտանեկան, հասարակական և մշակութային երևույթ, որի միջոցով արտահայտվում են ազգակցական հարաբերությունները, պատմական հիշողությունը, կրոնական պատկերացումները, տեղական ավանդույթները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական փոփոխությունները։ Քննվում են նորածնի անվան ընտրության վրա ազդող գործոնները՝ ընտանիքի ավագ անդամների անունների ժառանգումը, նախնիների հիշատակի պահպանումը, սրբերի և աստվածաշնչյան կերպարների անունների կիրառությունը, ինչպես նաև պատմական ու մշակութային հեղինակություն ունեցող անձանց անունների տարածումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անվանակոչության ընտանեկան կանոններին և ազգակցական համակարգի նշանակությանը՝ պարզելու համար, թե տարբեր սոցիալական միջավայրերում ով է մասնակցել անվան ընտրությանը և ինչ արժեքային պատկերացումներ են պայմանավորել այդ որոշումը։ Ժամանակագրական լայն շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու անվանացանկի փոփոխություններին՝ ավանդական անունների պահպանմանը, որոշ անունների գործածության նվազմանը և նոր անունների տարածմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև պատմական իրադարձությունների, քաղաքային մշակույթի զարգացման, կրթության տարածման, միգրացիոն գործընթացների և այլ ժողովուրդների հետ մշակութային շփումների ազդեցությունը անձնանունների ընտրության վրա։ Կարևորվում են տարածաշրջանային տարբերությունները՝ գյուղական ու քաղաքային բնակավայրերում, ինչպես նաև արևելահայ տարբեր համայնքներում ձևավորված անվանակոչության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել եկեղեցական գրանցամատյանները, մարդահամարները, տոհմական ու ընտանեկան փաստաթղթերը, գերեզմանաքարերի արձանագրությունները, ազգագրական նյութերը և բանավոր պատմությունները։ Անձնանունների վիճակագրական և համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր ժամանակաշրջաններում առավել տարածված անվանական շերտերը և դրանց փոփոխության միտումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը անվանակոչությունը ներկայացնում է որպես մշակութային ինքնության և սոցիալական հիշողության կարևոր բաղադրիչ՝ հնարավորություն տալով անձնանունների պատմության միջոցով ուսումնասիրել արևելահայ հասարակության ընտանեկան հարաբերությունների, արժեքային համակարգի և մշակութային միջավայրի փոխակերպումները XIX–XX դարերում։