Приемники прямого преобразования в телекоммуникационных системах

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը մասնագիտական մատենագիտական աշխատություն է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է շուրջ քառասուն տարվա ընթացքում հայերենով հրատարակված գրադարանագիտական և մատենագիտական գրականությունը։ Այն լույս է տեսել Երևանում 1962 թվականին և նախատեսված է եղել գրադարանագիտության ու մատենագիտության պատմությունն ուսումնասիրողների, գրադարանային ոլորտի մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Աշխատության կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հետևելու Հայաստանում գրադարանային գործի վերաբերյալ մասնագիտական գրականության ձևավորմանն ու զարգացմանը, ինչպես նաև պատկերացում կազմելու տարբեր ժամանակաշրջաններում ոլորտի առաջնահերթ թեմաների մասին։ Առանձին բաժնում ներկայացվում են Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի հրատարակությունները, որոնք կարևոր դեր են ունեցել գրադարանային աշխատանքի մեթոդական ապահովման, մատենագիտական գործունեության և մասնագիտական գիտելիքների տարածման գործում։ Մեկ այլ բաժնում ընդգրկվում են հանրապետության լուսավորության և մշակույթի ոլորտի պետական կառույցների, ինչպես նաև Հայաստանի պետական գրապալատի կողմից հրատարակված գրադարանագիտական նյութերը։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու գրադարանային ֆոնդերի կազմակերպման, ընթերցողների սպասարկման, գրականության դասակարգման, կատալոգավորման, տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի, գրադարանային մեթոդիկայի և մասնագիտական պատրաստության վերաբերյալ հրատարակությունների զարգացումը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև մասնագիտական տպագիր ժառանգության պահպանման և հետադարձ որոնման համար, քանի որ մեկտեղում է տարբեր տարիներին և տարբեր հաստատությունների կողմից հրատարակված նյութերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Այն կարող է ծառայել որպես աղբյուր Հայաստանում գրադարանային համակարգի պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում ձևավորվել ոլորտի տեսական մոտեցումները, գործնական մեթոդները և մասնագիտական տերմինաբանությունը։ Մատենագիտական տվյալների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև գրադարանագիտական հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններն ու զարգացման փուլերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը հետադարձ մասնագիտական մատենագիտության կարևոր օրինակ է, որն ամփոփում է երկարատև ժամանակաշրջանի գրադարանագիտական գրականությունը և նպաստում ոլորտի պատմության ու մասնագիտական ժառանգության ուսումնասիրմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Պուբլիոս Լենտուլոսի՝ Հիսուս Քրիստոսի մասին Հռոմի սենատին ուղղված հայտնի ուղերձի հետ առնչվող նորահայտ հայկական տեքստային նյութի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ գրության հայկական տարբերակը կամ դրան հարակից նյութը, որի լեզվական, բովանդակային, պատմական և ձեռագրագիտական առանձնահատկությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել վաղքրիստոնեական գրականության տարածման և վերարտադրության գործընթացները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Պուբլիոս Լենտուլոսին վերագրվող ուղերձի պատմությանը, դրա հեղինակության և իսկության վերաբերյալ գիտական քննարկումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել այդ ավանդությունը քրիստոնեական պատմագրության և գրականության մեջ։ Հայկական նյութի ուսումնասիրությունը կատարվում է համեմատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների և հարակից ավանդությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին կարևորություն է տրվում տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, թարգմանական կամ վերամշակման հնարավոր հետքերին և այն առանձնահատկություններին, որոնք կարող են վկայել դրա ձևավորման ու փոխանցման պատմության մասին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է հայկական ձեռագրական և թարգմանական ավանդույթին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին քրիստոնեական տարբեր գրություններ, պատմություններ և ապոկրիֆ կամ կիսապատմական բնույթի նյութեր ներթափանցել հայկական մտավոր և կրոնական միջավայր։ Նորահայտ նյութի ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ ոչ միայն տվյալ գրության պատմության, այլև հայ միջնադարյան գրականության, հայագիտության, վաղքրիստոնեական աղբյուրագիտության և տեքստաբանության համար։ Հեղինակը ձգտում է առանձնացնել պատմական փաստերը հետագա ավանդական կամ լեգենդային շերտերից՝ ուշադրություն դարձնելով աղբյուրների համադրությանը և տեքստի գիտական քննությանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, ձեռագրագետների, աստվածաբանների և քրիստոնեական գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ նորահայտ հայկական նյութը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ տվյալների միջոցով ուսումնասիրելու Հիսուս Քրիստոսի մասին վաղ քրիստոնեական գրությունների շրջանառությունը, դրանց տարբերակների փոխհարաբերությունները և հայկական մշակութային միջավայրում դրանց ընկալման առանձնահատկությունները։

Իրավաբանություն

Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները քրեական իրավունքի այն արարքներն են, որոնք վնասում կամ խախտում են անձի, կազմակերպության կամ պետության սեփականության իրավունքը և նյութական շահերը։ Այս հանցագործությունների հիմնական նպատակային օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ դրանց կատարման հետևանքով առաջանում է գույքային վնաս կամ վտանգ է ստեղծվում գույքային հարաբերությունների համար։ Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները համարվում են հասարակական վտանգավոր արարքներ, քանի որ դրանք խախտում են տնտեսական հարաբերությունների կայունությունը, նվազեցնում են քաղաքացիների վստահությունը իրավական համակարգի նկատմամբ և վնասում են ընդհանուր տնտեսական միջավայրը։ Այս խմբի հանցագործություններին են դասվում գողությունը, կողոպուտը, ավազակությունը, խարդախությունը, յուրացումը կամ վատնումը, գույքի դիտավորյալ ոչնչացումը կամ վնասումը, ինչպես նաև այլ նմանատիպ արարքներ։ Գողությունը համարվում է ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն, կողոպուտը՝ բացահայտ հափշտակություն բռնության կիրառմամբ կամ դրա սպառնալիքով, իսկ ավազակությունը՝ ավելի վտանգավոր ձև, որը սովորաբար կապված է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնության հետ։ Խարդախությունը ենթադրում է ուրիշի գույքի ձեռքբերում խաբեության կամ վստահության չարաշահման միջոցով։ Յուրացումը և վատնումը հաճախ կատարվում են այն անձանց կողմից, ում վստահված է եղել գույքը, և արտահայտվում են այնպիսի գործողություններով, երբ վստահված գույքը օգտագործվում կամ յուրացվում է հակաօրինական նպատակներով։ Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների պատճառները կարող են լինել սոցիալական անհավասարությունը, տնտեսական դժվարությունները, գործազրկությունը, անձնական շահադիտական մոտիվները և իրավական գիտակցության ցածր մակարդակը։ Այս հանցագործությունների կանխարգելման համար կարևոր է իրավապահ մարմինների արդյունավետ աշխատանքը, իրավական կրթության մակարդակի բարձրացումը և սոցիալական պայմանների բարելավումը։ Օրենսդրությամբ նախատեսվում են տարբեր պատժատեսակներ՝ կախված հանցագործության ծանրությունից, կատարման ձևից և հետևանքներից՝ սկսած տուգանքից մինչև ազատազրկում։ Սեփականության պաշտպանության արդյունավետ համակարգը կարևոր դեր ունի տնտեսության զարգացման, ներդրումների խրախուսման և հասարակական կայունության ապահովման գործում։ Այսպիսով, սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները հանդիսանում են քրեական իրավունքի կարևոր և վտանգավոր դրսևորում, որոնք պահանջում են խիստ իրավական կարգավորում և արդյունավետ կանխարգելում։

Հոգեբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է սոցիալական մեկուսացման պայմաններում դատապարտյալների աուտոագրեսիվ վարքի հոգեբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են ազատազրկման միջավայրի հոգեբանական ազդեցությունները, անձի դեֆորմացիայի և հարմարվողականության խանգարումների հիմնական մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է սոցիալական մեկուսացման պայմաններում առաջացող սթրեսային վիճակները, հուզական անկայունությունը, հուսահատության և անհուսության դրսևորումները, որոնք կարող են հանգեցնել ինքնավնասող և աուտոագրեսիվ վարքի ձևավորմանը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև անձի պաշտպանական մեխանիզմները, բանտային ենթամշակույթի ազդեցությունը, սոցիալական աջակցության բացակայության հետևանքները և հոգեբանական ճնշման երկարաժամկետ ազդեցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ և ուղղիչ աշխատանքների կազմակերպմանը՝ ներառյալ հոգեբանական աջակցությունը, ռեաբիլիտացիոն ծրագրերը և վարքային միջամտությունները։ Գիրքը նախատեսված է հոգեբանների, քրեագետների, սոցիալական աշխատողների, քրեակատարողական համակարգի մասնագետների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի վերլուծություն դատապարտյալների աուտոագրեսիվ վարքի հոգեբանական հիմքերի վերաբերյալ։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ահաբեկչության վերաբերյալ քրեական գործերի քննության մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ոլորտի նյութերի հիման վրա։ Գրքում ուսումնասիրվում են ահաբեկչական բնույթի հանցագործությունների բացահայտման, նախաքննության կազմակերպման և ապացույցների հավաքման ու գնահատման հետ կապված քրեադատավարական և կրիմինալիստիկական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նման գործերի քննության պլանավորմանը, քննության հիմնական ուղղությունների որոշմանը, քրեական վարույթի մասնակիցների միջև անհրաժեշտ համագործակցության կազմակերպմանը և ապացուցման գործընթացի առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են ահաբեկչության վերաբերյալ գործերով հանցագործության հանգամանքների բացահայտման, հանցավոր մտադրության և շարժառիթների պարզաբանման, հնարավոր մասնակիցների դերերի բացահայտման և փաստական տվյալների համակարգված գնահատման հարցերը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև քննչական գործողությունների կազմակերպման ընդհանուր մեթոդաբանական մոտեցումներին, փորձագիտական հետազոտությունների նշանակությանը, նյութական և էլեկտրոնային ապացույցների հայտնաբերման ու ամրագրման իրավական պահանջներին։ Կարևորվում է ազգային անվտանգության ապահովման և քրեական վարույթի ընթացքում մարդու իրավունքների ու հիմնարար ազատությունների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռության պահպանումը։ Քննության են առնվում նաև ահաբեկչության գործերով ապացույցների թույլատրելիության, գաղտնի կամ սահմանափակ հասանելիությամբ տեղեկությունների օգտագործման, ինչպես նաև դրանց դատավարական պատշաճ ձևակերպման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել ահաբեկչական բնույթի հանցագործությունների քննության կազմակերպական և մեթոդաբանական առանձնահատկությունների, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների և դրանց հաղթահարման հնարավոր մոտեցումների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել քննիչների, դատախազների, դատավորների, քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, կրիմինալիստների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և ծանր ու բարդ հանցագործությունների քննության մեթոդիկայով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Մանկավարժություն

Մանկավարժական և կրթության կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հանրակրթական դպրոցներում ներդպրոցական վերահսկողության կազմակերպման, արդյունավետության բարձրացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կրթական բարեփոխումների ժամանակակից պահանջների համատեքստում։ Քննության են առնվում ներդպրոցական վերահսկողության էությունը, նպատակները, գործառույթները և դրա նշանակությունը ուսումնական գործընթացի որակի ապահովման ու դպրոցի կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցիչների մասնագիտական գործունեության գնահատման, դասավանդման որակի մշտադիտարկման, սովորողների կրթական արդյունքների վերլուծության և կրթական ծրագրերի իրականացման վերահսկման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են դպրոցի տնօրինության, մեթոդական միավորումների և մանկավարժական խորհրդի դերակատարությունները վերահսկողական աշխատանքների պլանավորման, կազմակերպման և արդյունքների ամփոփման գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև վերահսկողության ավանդական և ժամանակակից մեթոդները, ինքնագնահատման, հետադարձ կապի, համագործակցային կառավարման և կրթական որակի ներքին գնահատման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ներդպրոցական վերահսկողության թափանցիկության, օբյեկտիվության և շարունակականության ապահովման, ինչպես նաև բացահայտված խնդիրների հիման վրա կառավարչական որոշումների ընդունման մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հանրակրթական հաստատությունների կառավարման համակարգի կատարելագործմանը և օգտակար լինել կրթության կառավարման, մանկավարժության, դպրոցական վերահսկողության և կրթության որակի գնահատման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։