Примесные состояния и оптические свойства квантовых точек с ограничивающим модифицированным потенциалом Пешля-Теллера

Экология

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ջրատնտեսական համակարգերի կառավարման ոլորտում առկա բնապահպանական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են երկրի ջրային ռեսուրսների օգտագործման, պահպանության և արդյունավետ կառավարման հիմնական ուղղությունները, ինչպես նաև ջրային համակարգերի վրա ազդող բնական և մարդածին գործոնները։ Ուսումնասիրվում են ջրային պաշարների կառավարման ժամանակակից մոտեցումները, ջրային էկոհամակարգերի պահպանման խնդիրները, ջրի որակի վրա ազդող աղտոտման աղբյուրները և դրանց կանխարգելման հնարավոր մեխանիզմները։ Աշխատությունը անդրադառնում է ջրատնտեսական համակարգերի շահագործման ընթացքում առաջացող էկոլոգիական հետևանքներին, ջրային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման անհրաժեշտությանը և կառավարման համակարգերի կատարելագործման ուղիներին։ Ներկայացվում են նաև բնապահպանական անվտանգության ապահովման, կայուն զարգացման սկզբունքների կիրառման և միջազգային փորձի օգտագործման հնարավորությունները ջրային ոլորտում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել բնապահպանության, ջրատնտեսության, աշխարհագրության, գյուղատնտեսության և կառավարման ոլորտների մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների, ինչպես նաև Հայաստանի ջրային ռեսուրսների պահպանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է արդի հասարակության տեղեկատվայնացման գործընթացների և դրանց պայմանավորող հիմնական շարժիչ ուժերի սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդրին։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ժամանակակից հասարակության այն փոխակերպումների վերլուծությունը, որոնք պայմանավորված են տեղեկատվության, թվային տեխնոլոգիաների և հաղորդակցական համակարգերի արագ զարգացմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում տեղեկատվայնացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի արդյունք, այլև որպես հասարակական հարաբերությունների, սոցիալական կառուցվածքների, մարդու գործունեության և արժեքային համակարգերի փոփոխության կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տեղեկատվական հասարակության ձևավորման նախադրյալները, տեղեկատվության աճող նշանակությունը և թվային միջավայրի ազդեցությունը անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության ստեղծման, տարածման, պահպանման և օգտագործման գործընթացներին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հասարակական գիտակցության, սոցիալական վարքագծի և հանրային կյանքի կազմակերպման վրա։ Տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է որպես ժամանակակից հասարակության կարևորագույն մարտահրավերներից մեկը, որը ներառում է ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության հարցեր, այլև սոցիալական, քաղաքական, իրավական, բարոյական և մշակութային բազմաթիվ կողմեր։ Քննարկվում են տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման պատճառները, անձնական և հանրային տեղեկատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը, տեղեկատվական միջավայրում մարդու իրավունքների և ազատությունների պահպանման խնդիրները, ինչպես նաև տեղեկատվության նկատմամբ վերահսկողության և պատասխանատվության հարցերը։ Սոցիալ-փիլիսոփայական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տեխնոլոգիական փոփոխությունների և հասարակական արժեքների փոխազդեցությունը, բացահայտել տեղեկատվայնացման դրական և խնդրահարույց հետևանքները և գնահատել մարդու դերը նոր տեղեկատվական իրականության պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ տեղեկատվական անվտանգության ապահովումը դիտարկվում է որպես հասարակության կայուն զարգացման, սոցիալական վստահության և քաղաքացիական հարաբերությունների պահպանման կարևոր պայման։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և անվտանգության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև ժամանակակից հասարակության թվային վերափոխումներով հետաքրքրվող հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը փորձում է ամբողջական պատկերացում ձևավորել տեղեկատվայնացման սոցիալական նշանակության և դրա հետևանքով առաջացող անվտանգության նոր մարտահրավերների մասին՝ համադրելով տեխնոլոգիական զարգացումների, հասարակական հարաբերությունների և մարդու արժեքային ու սոցիալական դիրքի վերաբերյալ տեսական մոտեցումները։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է 18-րդ դարի երկրորդ կեսին Հնդկաստանի հայկական համայնքում ձևավորված լուսավորական մտքի ներկայացուցիչների բարոյագիտական հայացքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հնդկահայ լուսավորիչների գաղափարական ժառանգությունն է, նրանց պատկերացումները մարդու, հասարակության, բարոյականության, կրթության, աշխատանքի, առաքինության և հասարակական պատասխանատվության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրությունը լուսաբանում է այն մտավոր և հասարակական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են տվյալ շրջանի հնդկահայ գործիչների աշխարհայացքը և բարոյափիլիսոփայական մոտեցումները՝ դրանք կապելով հայկական գաղթօջախի մշակութային կյանքի, կրթական շարժման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարոյական դաստիարակության նշանակությանը և այն գաղափարին, որ կրթությունն ու գիտելիքը կարող են նպաստել անհատի կատարելագործմանը, հասարակական առաջընթացին և ազգային կյանքի վերակազմավորմանը։ Քննարկվում են մարդու արժանապատվության, ազատության, պարտքի, պատասխանատվության, արդարության և բարու ու չարի վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև անհատի անձնական բարոյականության և հասարակության բարօրության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լուսավորական գաղափարների ներթափանցումն ու տեղայնացումը հայկական մտավոր միջավայրում և ցույց տալու, թե ինչպես են համաշխարհային լուսավորական մտածողության որոշ սկզբունքներ զուգորդվել հայկական հոգևոր, կրթական և մշակութային ավանդույթների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կրոնական և աշխարհիկ արժեքների փոխհարաբերության դիտարկումը, քանի որ այդ շրջանի բարոյագիտական մտածողության մեջ ավանդական արժեքները կարող էին միահյուսվել բանականության, կրթության և հասարակական բարեփոխումների գաղափարների հետ։ Հնդկահայ լուսավորիչների հայացքների քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու 18-րդ դարի հայ փիլիսոփայական և հասարակական մտքի զարգացման մասին, ինչպես նաև գնահատելու հայկական գաղթօջախների դերը ազգային մշակույթի և մտավոր կյանքի պատմության մեջ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, բարոյագիտության, հայ փիլիսոփայական մտքի պատմության, հայագիտության և հայկական գաղթօջախների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Զորայր Խալափյանի ստեղծագործությունների բառապաշարի շերտերի և քերականական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը բացահայտում է նրա լեզվական մտածողության բազմաշերտ բնույթը, որտեղ համադրվում են գրական-գրքային, խոսակցական և ժողովրդախոսակցական տարրեր։ Նրա ստեղծագործություններում բառապաշարի գրքային շերտը հաճախ օգտագործվում է գաղափարական և փիլիսոփայական մտքերի արտահայտման համար՝ ստեղծելով բարձր ոճականություն և մտավոր խորություն, մինչդեռ խոսակցական շերտը ապահովում է կենդանի խոսքի տպավորություն և կերպարների հոգեբանական բնականություն։ Ժողովրդախոսակցական տարրերը հատկապես կարևոր են սոցիալական միջավայրի պատկերման և կերպարների առօրյա խոսքի իրականացման համար, ինչը ուժեղացնում է իրականության զգացողությունը։ Քերականական մակարդակում նրա լեզուն բնութագրվում է բարդ և բազմաբաղադրիչ նախադասությունների կիրառությամբ, ենթակա-ստորոգյալ հարաբերությունների ճշգրիտ կառուցմամբ և ոճական տարբեր կառույցների համադրմամբ, որոնք թույլ են տալիս արտահայտել մտքի նրբերանգներն ու տրամաբանական զարգացումը։ Միաժամանակ հանդիպում են նաև կարճ, դինամիկ նախադասություններ, որոնք ստեղծում են ռիթմ և լարվածություն՝ հատկապես երկխոսություններում կամ գործողությունների նկարագրության մեջ։ Այս լեզվական բազմազանությունը ծառայում է թե՛ գաղափարական խորացմանը, թե՛ գեղարվեստական ազդեցության ուժեղացմանը՝ ձևավորելով հեղինակին բնորոշ ոճական ամբողջականություն։

Экономика

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մթնոլորտային օդի որակի բարելավման տնտեսական մեխանիզմների կատարելագործման հիմնախնդիրներին և դրանց լուծման հնարավոր ուղիներին։ Աշխատության շրջանակում օդի աղտոտվածությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնապահպանական, այլև որպես տնտեսական և սոցիալական խնդիր, որի հաղթահարման համար անհրաժեշտ է արդյունավետ պետական կարգավորում և տնտեսական խթանների համակցված կիրառում։ Հետազոտության մեջ ուսումնասիրվում են մթնոլորտային արտանետումների ձևավորման հիմնական տնտեսական պատճառները, աղտոտման կանխարգելման և նվազեցման մեխանիզմները, բնապահպանական վճարների և այլ տնտեսական գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնք կարող են խթանել ձեռնարկությունների կողմից մաքուր տեխնոլոգիաների ներդրումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը, արտադրական գործընթացների արդիականացումը և արտանետումների նվազեցումը։ ՀՀ պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող տնտեսական և ինստիտուցիոնալ համակարգի արդյունավետության խնդիրները, ինչպես նաև գնահատելու պետական քաղաքականության, շուկայական խթանների և բնապահպանական վերահսկողության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև օդի որակի վատթարացման տնտեսական հետևանքներին՝ բնակչության առողջության, աշխատանքի արտադրողականության, առողջապահական ծախսերի և ընդհանուր սոցիալ-տնտեսական բարեկեցության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Քննարկվում են տնտեսական պատասխանատվության ուժեղացման, ֆինանսական խթանների կիրառման, բնապահպանական ներդրումների ընդլայնման և օդի որակի կառավարման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել Հայաստանի պայմաններին համապատասխան այնպիսի տնտեսական մեխանիզմների մշակմանը, որոնք միաժամանակ կապահովեն տնտեսական գործունեության արդյունավետությունը և շրջակա միջավայրի պահպանությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, բնապահպանության և պետական կառավարման մասնագետներին, էկոլոգիական քաղաքականություն մշակողներին, քաղաքաշինության և շրջակա միջավայրի կառավարման ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է համախառն ներքին արդյունքի ձևավորման արդյունավետության գնահատմանը և դրա փոխկապակցվածությանը տնտեսական աճի որակական բնութագրերի հետ՝ Հայաստանի տնտեսության նյութերի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում տնտեսական աճը ոչ միայն արտադրանքի ընդհանուր ծավալի ավելացման, այլև արտադրողականության, ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության, տնտեսության կառուցվածքային փոփոխությունների և բնակչության բարեկեցության տեսանկյունից գնահատելու խնդիրն է։ Քննվում են համախառն ներքին արդյունքի ձևավորմանը մասնակցող հիմնական տնտեսական գործոնները՝ աշխատանքային ռեսուրսները, կապիտալը, ներդրումները, տեխնոլոգիական զարգացումը, արտադրողականությունը և տնտեսության ճյուղային կառուցվածքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տնտեսական աճի քանակական և որակական կողմերի տարբերակմանը, քանի որ արտադրության ծավալների բարձր տեմպերը ինքնին դեռևս չեն արտահայտում ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը կամ երկարաժամկետ զարգացման կայունությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել աշխատանքի և կապիտալի արտադրողականությունը, արտադրության գործոնների օգտագործման արդյունավետությունը, տնտեսության առանձին ոլորտների ներդրումը ավելացված արժեքի ձևավորման մեջ և կառուցվածքային տեղաշարժերի ազդեցությունը ընդհանուր տնտեսական արդյունքի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինտենսիվ և էքստենսիվ աճի գործոնների հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե տնտեսական արդյունքի ավելացումը որքանով է պայմանավորված նոր ռեսուրսների ներգրավմամբ և որքանով՝ արդեն առկա ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմամբ։ Դիտարկվում են նաև ներդրումային ակտիվության, նորարարությունների, մարդկային կապիտալի, տեխնոլոգիական արդիականացման և աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման հնարավոր ազդեցությունները տնտեսական աճի որակի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում մակրոտնտեսական ցուցանիշների համակարգի կիրառմանը՝ տնտեսական արդյունավետության և աճի կառուցվածքային առանձնահատկությունների համեմատական գնահատման նպատակով։ Հայաստանի տնտեսության նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տնտեսական աճի աղբյուրների, ճյուղային կառուցվածքի և արտադրողականության միջև ձևավորվող փոխկապակցվածությունները՝ առանց տնտեսական զարգացումը միայն ՀՆԱ-ի փոփոխությամբ սահմանափակելու։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մակրոտնտեսական վերլուծության, տնտեսական աճի տեսության և արդյունավետության գնահատման մոտեցումները՝ շեշտադրելով այն գաղափարը, որ երկարաժամկետ զարգացման համար կարևոր է ոչ միայն արտադրվող արդյունքի ավելացումը, այլև դրա ստեղծման արդյունավետությունը, կառուցվածքային հիմքերը և կայուն տնտեսական առաջընթաց ապահովելու կարողությունը։