Проблемы стимулирования прямых иностранных инвестиций на основе кластерных инициатив РА

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է քիմիական արդյունաբերության երկրորդային հումքի վերամշակման միջոցով որոշ օրգանական ռեագենտների ստացման սինթեզների ուսումնասիրությանը՝ ֆոտոքիմիական և թերմոքիմիական գործընթացների համակցված կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմքում ընկած է արտադրական երկրորդային հումքի և մնացորդային նյութերի արդյունավետ օգտագործման խնդիրը՝ նպատակ ունենալով դրանք վերածել կիրառական նշանակություն ունեցող օրգանական միացությունների։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են սկզբնական հումքի քիմիական բաղադրությունը, դրա նախապատրաստման և վերամշակման հնարավոր եղանակները, ինչպես նաև այն քիմիական փոխակերպումները, որոնց միջոցով հնարավոր է ստանալ անհրաժեշտ ռեագենտներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆոտոքիմիական և թերմոքիմիական ազդեցությունների փոխկապակցվածությանը, դրանց հաջորդական կամ համակցված կիրառման պայմաններին և այդ պայմանների ազդեցությանը սինթեզի ընթացքի, արտադրանքի ելքի ու մաքրության վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում վերլուծվում են ռեակցիաների մեխանիզմները, ջերմաստիճանային և լուսային պայմանների դերը, գործընթացների տևողությունը, հումքի և ռեագենտների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև ստացվող միացությունների նույնականացման ու բնութագրման հարցերը։ Համակցված տեխնոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել այն դեպքերը, երբ ֆոտոքիմիական ակտիվացումը կարող է լրացնել կամ ուժեղացնել ջերմային փոխակերպումները՝ նպաստելով ավելի արդյունավետ սինթեզային սխեմաների ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր կողմերից է նաև երկրորդային հումքի օգտագործման բնապահպանական և տնտեսական նշանակության դիտարկումը, քանի որ թափոնների և արտադրական մնացորդների վերածումը արժեքավոր քիմիական նյութերի կարող է նվազեցնել հումքային ռեսուրսների սպառումը և նպաստել քիմիական արտադրության թափոնների ծավալի կրճատմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ նոր կամ կատարելագործված սինթեզային գործընթացների մշակման և դրանց տեխնոլոգիական արդյունավետության գնահատման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել օրգանական քիմիայի, ֆոտոքիմիայի, քիմիական տեխնոլոգիայի և արդյունաբերական թափոնների վերամշակման ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Կրոն

«Իրավախոհ» վերնագիրը հուշում է իրավունքի, արդարության, հասարակական կարգի և մարդու իրավունքների վերաբերյալ մտորումների կամ քննարկումների հնարավոր առկայության մասին։ Անվանումը կարող է վերաբերել իրավական հարցերի շուրջ դատողություններ ներկայացնող աշխատության, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել իրավական սկզբունքներին, օրենքների նշանակությանը և հասարակական կյանքում արդարության պահպանման խնդիրներին։ Հրատարակության երրորդ հատորը կարող է շարունակել նախորդ հատորներում ներկայացված թեմաները կամ ներառել նոր նյութեր՝ կապված իրավական գիտելիքների, հասարակական հարաբերությունների, անհատի պարտականությունների և իրավունքների, ինչպես նաև բարոյական ու իրավական նորմերի փոխկապակցվածության հետ։ Նմանատիպ աշխատությունները կարող են կարևոր աղբյուր լինել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական մտածողության, իրավական պատկերացումների և հայալեզու մտավոր գրականության ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել ինչպես իրավունքի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, այնպես էլ XIX դարի հայ հասարակական մտքի և հրատարակչական մշակույթի հետազոտողների համար։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի և հատորի հերթական համարի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել աշխատության ճշգրիտ բնույթը, քննարկվող իրավական հարցերը, նյութերի կառուցվածքը կամ այն, թե գիրքն ունի արդյոք տեսական, գործնական, հրապարակախոսական կամ այլ ուղղվածություն։ Բովանդակության առավել ճշգրիտ նկարագրության համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի ներածությունը, բովանդակության ցանկը կամ բնագրի համապատասխան հատվածները։

Իրավաբանություն

Գիրքը նվիրված է կոլիզիոն նորմերի համակարգի տեսական հիմքերի և կիրառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով միջազգային մասնավոր իրավունքի շրջանակում իրավական հակասությունների լուծման հիմնական մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են կոլիզիոն նորմերի էությունը, կառուցվածքը և գործառույթները, ինչպես նաև դրանց կիրառման պայմանները տարբեր իրավական համակարգերի միջև առաջացող հակասությունների դեպքում։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է իրավունքի ընտրության կանոններին, իրավասության որոշման խնդիրներին և օտարերկրյա իրավունքի կիրառման առանձնահատկություններին։ Գրքում քննարկվում են նաև կոլիզիոն նորմերի տեսակները՝ երկկողմանի և միակողմանի, ինչպես նաև դրանց դերը քաղաքացիական, ընտանեկան, առևտրային և աշխատանքային հարաբերություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային պայմանագրերի, դատական պրակտիկայի և իրավական համակարգերի համադրման ազդեցությանը կոլիզիոն խնդիրների լուծման վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում կոլիզիոն նորմերի համակարգի և միջազգային մասնավոր իրավունքի գործառության վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով իրավաբանների, ուսանողների և իրավական հետազոտություններով հետաքրքրվողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրությանը 2018-2023 թվականների ընթացքում՝ շեշտադրելով գրադարանի՝ որպես ազգային մատենագիտական և գիտամեթոդական կենտրոնի դերը։ Հետազոտությունը ներկայացնում է այդ ժամանակահատվածում իրականացված հրատարակչական աշխատանքների հիմնական ուղղությունները, դրանց բովանդակային առանձնահատկությունները և նշանակությունը Հայաստանի գրադարանային ու տեղեկատվական համակարգի համար։ Հետազոտության համաձայն՝ այս շրջանում շարունակվել է ազգային գրադարանի շուրջ 85-ամյա մատենագիտական և մեթոդական հրատարակչական ավանդույթը, միաժամանակ կիրառվել են օտարերկրյա գրադարանների ժամանակակից փորձն ու նորարարական մոտեցումները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում պետական և ազգային մատենագիտությանը, ընթացիկ և հետադարձ մատենագիտական աշխատանքներին, հանձնարարական ու անհատական մատենագիտություններին, գրանցային մատենագիտությանը, ինչպես նաև մեթոդական նյութերի և օժանդակ մատենագիտական ցանկերի պատրաստմանը։ Այս ուղղությունները կարևոր են ոչ միայն գրականության հաշվառման և համակարգման, այլև ազգային հրատարակչական ժառանգության փաստագրման, գիտական տեղեկատվության տարածման և ընթերցողներին անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հրատարակությունների կազմման ժամանակակից մեթոդներին, նոր նյութերի և տեխնոլոգիական հնարավորությունների կիրառմանը, ինչպես նաև տպագիր և էլեկտրոնային հրատարակությունների փոխկապակցված զարգացմանը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային գրադարանի հրատարակչական գործունեությունը կապված էր նաև նրա օրենքով սահմանված ազգային մատենագիտության կազմման և հրատարակման, հայ տպագիր գրքի, մամուլի ու հայագիտական հրապարակումների մատենագիտական ցանկերի պատրաստման և հրատարակման գործառույթների հետ։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև գրադարանի հավաքածուների ներկայացման ուղղությունը․ ուսումնասիրության մեջ նշվում է տարբեր հավաքածուները ներկայացնող գրքալբոմների շարքի պատրաստման աշխատանքը, ինչը հրատարակչական գործունեությունը կապում է նաև մշակութային ժառանգության հանրայնացման և գրադարանային ֆոնդերի արժեքավոր նյութերի ներկայացման հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հրատարակչական գործունեությունը ոչ միայն որպես գրքերի ու մատենագիտական նյութերի տպագրություն, այլև որպես ազգային հիշողության պահպանման, գիտական տեղեկատվության կազմակերպման, մասնագիտական գիտելիքի տարածման և հայ գրքի պատմության փաստագրման համակարգված գործընթաց։ 2018-2023 թվականների գործունեության ուսումնասիրությունը կարող է նաև ցույց տալ, թե ինչպես է ավանդական մատենագիտական աշխատանքը հարմարվել թվայնացման և էլեկտրոնային տեղեկատվական միջավայրի պայմաններին։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրքագետներին, հրատարակչական ոլորտի մասնագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, տեղեկատվական գիտության հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայաստանի ազգային գրադարանի գործունեությամբ և հայ մատենագիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Քաղաքագիտություն

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային երեսփոխանական ընդհանուր ժողովի վաթսունվեցերորդ նիստի պաշտոնական ատենագրությունը՝ արձանագրելով ժողովի գործունեության ընթացքը, քննարկումների հաջորդականությունը և նիստի ընթացքում բարձրացված հարցերը։ Այն կարևոր վավերագրական սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ ազգային ներկայացուցչական համակարգի, համայնքային ինքնակառավարման և Կոստանդնուպոլսի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Ատենագրության մեջ պահպանված գրառումները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժողովական աշխատանքների կազմակերպմանը, երեսփոխանների մասնակցությանը, արտահայտված տեսակետներին և ներկայացված առաջարկությունների քննարկման ընթացքին։ Այսպիսի փաստաթղթերը կարևոր են ազգային ներկայացուցչության սկզբունքների, ժողովի գործառույթների և համայնքային կառավարման մեխանիզմների պատմական զարգացումը հասկանալու համար։ Դրանք նաև արտացոլում են հայ համայնքի ինքնակազմակերպման ավանդույթները, ազգային հաստատությունների փոխհարաբերությունները և հասարակական նշանակության հարցերի քննարկման ձևերը։ Ատենագրության պաշտոնական ձևակերպումները, վարչական գրագրության առանձնահատկություններն ու ժողովական բառապաշարը արժեքավոր նյութ են ժամանակաշրջանի հայերենի և փաստաթղթային մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունն ունի պատմական ու վավերագրական նշանակություն՝ որպես հայ ազգային կառույցների գործունեությունը և 19-րդ դարի համայնքային կյանքը լուսաբանող սկզբնաղբյուր։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է մայրենի լեզվի ուսուցման ժամանակակից և այլընտրանքային մոտեցումների տեսական ու մեթոդական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով սովորողի լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական կարողությունների համակողմանի զարգացումը։ Ուսուցման այլընտրանքային մոդելները դիտարկվում են որպես ավանդական բացատրական, վերարտադրողական և ուսուցչակենտրոն մեթոդները լրացնող կամ վերափոխող կրթական համակարգեր, որոնցում սովորողը հանդես է գալիս ոչ միայն պատրաստի գիտելիք ընդունողի, այլև լեզվական նյութը հետազոտող, մեկնաբանող, կիրառող և սեփական խոսքային փորձի միջոցով յուրացնող ակտիվ մասնակից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ուսումնական միջավայրի ձևավորման վրա, որտեղ լեզվական գիտելիքը կապվում է իրական հաղորդակցության, ընթերցանության, գրավոր և բանավոր խոսքի, ստեղծագործական աշխատանքի, համագործակցության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության հետ։ Քննության են առնվում սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, ինտեգրված, տարբերակված և խնդիրահեն ուսուցման հնարավորությունները։ Այս մոտեցումների ընդհանուր առանձնահատկությունն այն է, որ լեզվական նյութը չի սահմանափակվում կանոնների և սահմանումների հիշողությամբ, այլ կիրառվում է իմաստավորված խոսքային գործունեության մեջ։ Քերականական, բառագիտական, ուղղագրական և ոճական գիտելիքները կարող են յուրացվել տեքստերի վերլուծության, լեզվական դիտարկումների, համեմատությունների, ստեղծագործական առաջադրանքների և հաղորդակցական իրավիճակների միջոցով։ Այսպիսով, սովորողը ոչ միայն սովորում է լեզվի կառուցվածքը, այլև հասկանում է դրա գործառույթը տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաղորդակցական մոդելին, որի դեպքում լեզվի ուսուցման հիմնական նպատակը արդյունավետ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորումն է։ Դասի ընթացքում կարող են կիրառվել երկխոսություններ, քննարկումներ, դերային իրավիճակներ, պատմողական առաջադրանքներ, կարծիք արտահայտելու և հիմնավորելու աշխատանքներ։ Նման միջավայրում քերականական և բառապաշարային նյութը ներկայացվում է հաղորդակցական նպատակի հետ փոխկապակցված։ Սովորողները հնարավորություն են ստանում լեզվական միավորները գործածել տարբեր իրավիճակներում և աստիճանաբար զարգացնել համապատասխան բառապաշար ու խոսքային ճկունություն։ Կարևոր ուղղություն է համագործակցային ուսուցումը։ Խմբային և զույգային աշխատանքի ժամանակ սովորողները համատեղ լուծում են լեզվական խնդիրներ, քննարկում տեքստեր, խմբագրում գրավոր աշխատանքներ, կազմում պատմություններ կամ ներկայացնում հետազոտության արդյունքները։ Այս գործընթացում զարգանում են ոչ միայն լեզվական կարողությունները, այլև լսելու, համագործակցելու, փաստարկելու և ուրիշի տեսակետը հասկանալու հմտությունները։ Ուսուցիչը նման մոդելում ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ և ուղղորդող՝ ստեղծելով պայմաններ սովորողների ինքնուրույն գործունեության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծային ուսուցումը, որը հնարավորություն է տալիս լեզուն կիրառել իրական կամ իրականությանը մոտ խնդիրների լուծման ընթացքում։ Սովորողները կարող են պատրաստել թեմատիկ նյութեր, հարցազրույցներ, փոքր հետազոտություններ, ներկայացումներ, դասարանական թերթեր, պատմություններ կամ այլ ստեղծագործական աշխատանքներ։ Նախագծի ընթացքում նրանք որոնում և ընտրում են տեղեկություն, մշակում տեքստեր, քննարկում դրանց կառուցվածքը, խմբագրում լեզվական սխալները և ներկայացնում վերջնական արդյունքը։ Այս մոտեցումը նպաստում է լեզվական գիտելիքի և գործնական գործունեության միավորմանը։ Հետազոտական ուսուցման մոդելում սովորողներին հնարավորություն է տրվում ինքնուրույն բացահայտել լեզվական օրինաչափությունները։ Պատրաստի կանոնը անմիջապես ներկայացնելու փոխարեն ուսուցիչը կարող է առաջարկել օրինակների շարք, որոնց ուսումնասիրության և համեմատության միջոցով սովորողները ձևակերպում են համապատասխան եզրակացություններ։ Նման մոտեցումը զարգացնում է դիտարկելու, համեմատելու, դասակարգելու, պատճառահետևանքային կապեր գտնելու և սեփական եզրակացությունը հիմնավորելու կարողությունները։ Լեզուն այս դեպքում հանդես է գալիս նաև որպես ճանաչողական ուսումնասիրության առարկա։ Կարևորվում է խնդիրահեն ուսուցման կիրառումը։ Սովորողին ներկայացվում է լեզվական կամ հաղորդակցական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել նախկին գիտելիքները, ուսումնասիրել նոր նյութ և ընտրել համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Խնդիրը կարող է վերաբերվել տեքստի կառուցվածքին, բառի նշանակությանը, արտահայտության ոճական նպատակահարմարությանը, ուղղագրական տարբերակին կամ հաղորդակցական իրավիճակում ճիշտ ձևակերպման ընտրությանը։ Նման առաջադրանքները խթանում են ինքնուրույն մտածողությունը և ցույց տալիս, որ լեզվական կանոնը գործնական խնդիրների լուծման միջոց է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խաղային տեխնոլոգիաներին, հատկապես ուսուցման սկզբնական և միջին փուլերում։ Լեզվական խաղերը, բառային մրցույթները, հանելուկները, դերային առաջադրանքները և պատմությունների ստեղծման խաղային ձևերը կարող են բարձրացնել սովորողների ներգրավվածությունը։ Սակայն խաղը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հետաքրքրություն ստեղծող միջոց, այլև որպես հստակ կրթական նպատակ ունեցող գործունեություն։ Ճիշտ կազմակերպված խաղային առաջադրանքը կարող է նպաստել բառապաշարի հարստացմանը, ուղղագրական հմտությունների ամրապնդմանը, խոսքի արագությանը և լեզվական երևույթների գիտակցված կիրառմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տեքստակենտրոն ուսուցումը։ Տեքստը կարող է դառնալ լեզվական տարբեր մակարդակների միասնական ուսումնասիրության հիմք։ Միևնույն նյութի միջոցով հնարավոր է աշխատել բառապաշարի, քերականության, ուղղագրության, ոճի, բովանդակության և տեքստային կառուցվածքի վրա։ Սովորողը լեզվական երևույթները տեսնում է բնական համատեքստում և հասկանում դրանց դերը ամբողջական խոսքում։ Տեքստի ընթերցումը, մեկնաբանումը, վերապատմումը, վերաձևակերպումը, շարունակությունը կամ խմբագրումը կարող են միաժամանակ զարգացնել մի քանի լեզվական կարողություններ։ Առանձին նշանակություն ունի ընթերցանության ուսուցման այլընտրանքային կազմակերպումը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեքստի բարձրաձայն վերարտադրում, այլև որպես իմաստի կառուցման գործընթաց։ Սովորողները կարող են կանխատեսել բովանդակությունը, առանձնացնել հիմնական և երկրորդական տեղեկատվությունը, ձևակերպել հարցեր, բացահայտել հեղինակի դիրքորոշումը, համեմատել տարբեր տեքստեր և արտահայտել սեփական մեկնաբանությունը։ Այսպիսի առաջադրանքները զարգացնում են ընթերցողական գրագիտությունը և քննադատական մտածողությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրավոր խոսքի զարգացումը։ Այլընտրանքային մոդելներում գրելը կարող է կազմակերպվել որպես փուլային գործընթաց՝ գաղափարի ձևավորումից և նախնական տարբերակի կազմումից մինչև վերանայում, խմբագրում և վերջնական ներկայացում։ Սովորողը սովորում է գնահատել սեփական տեքստը ոչ միայն ուղղագրական սխալների, այլև կառուցվածքի, տրամաբանության, բառապաշարի և հաղորդակցական նպատակի տեսանկյունից։ Հասակակիցների փոխադարձ արձագանքը և ուսուցչի կառուցողական հետադարձ կապը կարող են դառնալ գրավոր խոսքի կատարելագործման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Պատմելը, նկարագրելը, քննարկելը, հարցադրումներ ձևակերպելը և սեփական տեսակետը ներկայացնելը լեզվական կրթության կարևոր բաղադրիչներ են։ Այլընտրանքային ուսուցման պայմաններում բանավոր խոսքը կարող է ներառվել դասի գրեթե բոլոր փուլերում՝ սովորողներին տալով ավելի մեծ խոսքային ակտիվություն։ Այսպիսի աշխատանքը նպաստում է բառապաշարի գործնական յուրացմանը, խոսքի կառուցվածքային կազմակերպմանը և հաղորդակցական վստահության զարգացմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տարբերակված ուսուցումը։ Նույն դասարանում սովորողները կարող են ունենալ լեզվական պատրաստվածության, ընթերցանության արագության, հետաքրքրությունների և ուսուցման տեմպի տարբերություններ։ Միատեսակ առաջադրանքները միշտ չէ, որ հավասարապես արդյունավետ են բոլորի համար։ Տարբերակված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս փոփոխել առաջադրանքների բարդությունը, աջակցության աստիճանը, աշխատանքի ձևը և ակնկալվող արդյունքը՝ պահպանելով ընդհանուր ուսումնական նպատակները։ Այս մոդելը նպաստում է ինչպես դժվարություններ ունեցող, այնպես էլ առաջադիմող սովորողների ներուժի առավել արդյունավետ զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է անհատականացված ուսուցումը, որի դեպքում հաշվի են առնվում սովորողի նախասիրությունները, ուժեղ կողմերը և զարգացման կարիքները։ Սովորողին որոշակի ընտրության հնարավորություն տալը կարող է բարձրացնել պատասխանատվությունն ու մոտիվացիան։ Օրինակ՝ նույն լեզվական նպատակը կարող է իրականացվել տարբեր թեմաներով տեքստերի, ստեղծագործական առաջադրանքների կամ ներկայացման տարբեր ձևերի միջոցով։ Այս մոտեցումը նպաստում է սովորողի ինքնուրույնության և սեփական ուսումնառությունը կազմակերպելու կարողության զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինտեգրված ուսուցումը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարող է փոխկապակցվել գրականության, պատմության, բնագիտության, արվեստի և այլ առարկաների հետ։ Միջառարկայական նյութերի օգտագործումը լեզվական գործունեությանը հաղորդում է իրական բովանդակություն և ցույց տալիս, որ լեզուն գիտելիքի տարբեր ոլորտների յուրացման ու հաղորդման հիմնական գործիքներից է։ Սովորողները կարող են ուսումնասիրել որևէ թեմա և միաժամանակ զարգացնել տեղեկություն կարդալու, գրավոր ձևակերպելու, ներկայացնելու և քննարկելու հմտությունները։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է հատկացվում քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Լեզվի դասը հնարավորություն է տալիս աշխատել տեղեկատվության հավաստիության, փաստի և կարծիքի տարբերակման, փաստարկների գնահատման և տարբեր տեսակետների համեմատության վրա։ Տեքստերի վերլուծության ընթացքում սովորողը կարող է ուսումնասիրել ոչ միայն այն, թե ինչ է ասվում, այլև ինչպես և ինչ նպատակով է ձևակերպված հաղորդագրությունը։ Այս կարողությունը հատկապես կարևոր է ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Առանձին նշանակություն ունի մեդիագրագիտության ներառումը։ Թվային և մեդիա միջավայրում սովորողները հանդիպում են տարբեր ժանրերի ու կառուցվածքների տեքստերի։ Ուսուցման ժամանակ կարող են համեմատվել տպագիր և թվային նյութերը, տեղեկատվական հաղորդագրությունները, գովազդային կամ հանրամատչելի տեքստերը՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ընտրությանը, նպատակին և լսարանին։ Այս մոտեցումը մայրենիի ուսուցումը կապում է առօրյա տեղեկատվական գործունեության հետ։ Կարևորվում է թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը, սակայն տեխնոլոգիան դիտարկվում է որպես մանկավարժական նպատակի իրականացման միջոց, այլ ոչ ինքնուրույն նպատակ։ Թվային տեքստերի ստեղծումը, համագործակցային խմբագրումը, ուսումնական խաղերը, ինտերակտիվ առաջադրանքները և բազմամեդիա ներկայացումները կարող են ընդլայնել սովորողների գործունեության ձևերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել հավասարակշռությունը տեխնոլոգիական գործիքների և կենդանի հաղորդակցության, ընթերցանության ու ձեռագիր կամ այլ ավանդական աշխատանքների միջև։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է գնահատման այլընտրանքային ձևերի ուսումնասիրությունը։ Միայն վերջնական թեստային գնահատումը միշտ չէ, որ կարող է ամբողջությամբ արտացոլել լեզվական զարգացման ընթացքը։ Ձևավորող գնահատումը, ինքնագնահատումը, փոխադարձ գնահատումը, աշխատանքների պորտֆոլիոն և շարունակական հետադարձ կապը հնարավորություն են տալիս հետևել սովորողի առաջընթացին և ժամանակին բացահայտել դժվարությունները։ Գնահատումը այս դեպքում դառնում է ոչ միայն արդյունքը չափելու, այլև ուսումնառությունը բարելավելու միջոց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սխալի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Այլընտրանքային ուսուցման միջավայրում սխալը կարող է դիտարկվել որպես սովորելու բնական փուլ և վերլուծության նյութ։ Սովորողին միայն սխալի մասին տեղեկացնելու փոխարեն հնարավոր է օգնել նրան հասկանալ դրա պատճառը, համեմատել տարբերակները և ինքնուրույն գտնել ճիշտ լուծումը։ Նման մոտեցումը զարգացնում է լեզվական ինքնավերահսկողությունը և նվազեցնում սխալվելու վախը, որը հաճախ սահմանափակում է բանավոր ու գրավոր ակտիվությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսումնական մոտիվացիան։ Մայրենի լեզուն սովորողի առօրյա հաղորդակցության հիմնական միջոցներից է, սակայն հենց այդ ծանոթությունը երբեմն կարող է ստեղծել այն տպավորությունը, որ լեզվի համակարգված ուսումնասիրությունը գործնական նշանակություն չունի։ Այլընտրանքային մոդելները փորձում են հաղթահարել այս խնդիրը՝ ուսումնական նյութը կապելով սովորողի իրական փորձի, հետաքրքրությունների և հաղորդակցական պահանջների հետ։ Երբ սովորողը տեսնում է, թե լեզվական գիտելիքն ինչպես է օգնում ավելի հստակ գրել, համոզիչ խոսել, ճիշտ հասկանալ տեքստը կամ ներկայացնել սեփական գաղափարը, ուսուցման նպատակը դառնում է ավելի ընկալելի։ Առանձին ուղղություն է ուսուցչի դերի վերաիմաստավորումը։ Ուսուցիչը շարունակում է պատասխանատու լինել ուսումնական նպատակների, նյութի գիտական ճշգրտության և գործընթացի կազմակերպման համար, սակայն այլընտրանքային մոդելներում նրա գործունեությունը ավելի շատ ներառում է ուղղորդում, հարցադրումների ձևակերպում, ուսումնական իրավիճակների ստեղծում և անհատական հետադարձ կապ։ Ուսուցչի մասնագիտական կարողությունը դրսևորվում է տարբեր մեթոդների նպատակային ընտրության և կոնկրետ դասարանի պահանջներին հարմարեցնելու մեջ։ Կարևորվում է նաև սովորողի ինքնուրույնության ձևավորումը։ Սովորողը աստիճանաբար սովորում է նպատակ դնել, ընտրել աշխատանքի ռազմավարություն, օգտագործել բառարաններ և այլ լեզվական աղբյուրներ, ստուգել սեփական աշխատանքը և գնահատել արդյունքը։ Այս կարողությունները նպաստում են ոչ միայն լեզվական կրթությանը, այլև հետագա ինքնուրույն ուսումնառությանը։ Մայրենի լեզուն այս տեսանկյունից դառնում է սովորել սովորելու կարևոր գործիք։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մանկավարժական դիտարկումը, փորձարարական ուսուցումը, սովորողների աշխատանքների վերլուծությունը, հարցումները, թեստավորումը և տարբեր ուսուցման մոդելների համեմատական գնահատումը։ Փորձարարական և համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե տարբեր մեթոդները ինչպես են անդրադառնում սովորողների լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների, ստեղծագործական մտածողության, ինքնուրույնության և ուսումնական մոտիվացիայի վրա։ Արդյունքների գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել սովորողների տարիքը, նախնական պատրաստվածությունը և ուսուցման տևողությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է մայրենի լեզվի դասավանդման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից կրթական պահանջներին համապատասխան մեթոդական համակարգերի մշակման անհրաժեշտությամբ։ Այլընտրանքային մոդելների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ թե ամբողջությամբ հրաժարվել ավանդական մեթոդներից, այլ որոշել դրանց և նոր մոտեցումների արդյունավետ համադրությունը։ Լեզվական կանոնների համակարգված ուսուցումը, հաղորդակցական գործունեությունը, հետազոտական աշխատանքը, ստեղծագործական առաջադրանքները և ձևավորող գնահատումը կարող են փոխլրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի ճկուն ուսումնական միջավայր։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրենի լեզվի ուսուցման կազմակերպման նորարարական և այլընտրանքային հնարավորությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, տեքստակենտրոն, ինտեգրված և տարբերակված մոտեցումները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների, ձևավորող գնահատման, քննադատական մտածողության և ինքնուրույն ուսումնառության դերը։ Այն կարող է օգտակար լինել մայրենի լեզվի դասավանդման մեթոդիկայով, մանկավարժությամբ և կրթական տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և կրթական ծրագրերի մշակողների համար։