Проблемы строительства долговечных зданий и сооружений

Գրականություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է «Եղիսաբեթ» վերնագրով գրական երկ, որը պատկանում է անձնանունով վերնագրված ստեղծագործությունների ավանդույթին։ Նման երկերում գլխավոր հերոսի անունը հաճախ դառնում է պատմության կենտրոնական առանցքը՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով անհատի կյանքի, բնավորության, հարաբերությունների և ճակատագրի վրա։ XIX դարի հայերեն գրական միջավայրում անձնանուններով վերնագրված ստեղծագործությունները կարող էին ընդգրկել տարբեր ժանրեր՝ գեղարվեստական պատմությունից և բարոյադաստիարակչական երկերից մինչև կրոնական ու պատմական թեմաներով շարադրանքներ։ Այդպիսի գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնման և մարդկային փորձառության տարբեր դրսևորումների ներկայացման գործում։ Անձնական պատմության միջոցով գրական երկը կարող է անդրադառնալ բարոյական ընտրություններին, ընտանեկան հարաբերություններին, հասարակական սպասումներին, անհատի պարտականություններին և կյանքի դժվարությունների հաղթահարմանը։ Այս թեմաները բնորոշ են XIX դարի բազմաթիվ եվրոպական և հայերեն թարգմանական ստեղծագործությունների, որոնցում գեղարվեստական պատումը հաճախ միավորվում է դաստիարակչական կամ գաղափարական նպատակների հետ։ Վիեննայի Մխիթարյան տպագրական միջավայրում լույս տեսած հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն տպագիր գրքի և թարգմանական գրականության պատմության տեսանկյունից։ Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայ լեզվի, գրականության, կրթության և գիտական մտքի զարգացման գործում՝ հրատարակելով կրոնական, պատմական, լեզվաբանական և գեղարվեստական բազմաթիվ աշխատություններ։ Միաբանության տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայերեն գրականության տարածմանը Եվրոպայի տարբեր կենտրոններում և հայ ընթերցողների կապի ամրապնդմանը եվրոպական մտավոր ու մշակութային միջավայրի հետ։ Այս գրքի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել XIX դարի հայերեն հրատարակությունների, Մխիթարյանների գրահրատարակչական գործունեության և հայ ընթերցողական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես պատմական տպագիր ժառանգության միավոր, որի մատենագիտական գրանցումը կարևոր է գրադարանային հավաքածուների կազմակերպման և հին գրքերի հետազոտության համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և հրատարակչական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության հեղինակը, սկզբնաղբյուր լեզուն, ժանրային պատկանելությունը կամ սյուժեի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար, բովանդակության վերաբերյալ ավելի հստակ եզրակացությունների համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ լրացուցիչ մատենագիտական նկարագրությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի հայերեն գրական ժառանգության մի օրինակ, որը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմության, թարգմանական գրականության և պատմական գեղարվեստական հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու մասնագետներին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն միջնադարյան նախաբանի ուսումնասիրությանը, որը վերաբերում է սուրբ իշխաններ Բորիսին և Գլեբին՝ հին ռուսական քրիստոնեական ավանդության կարևորագույն սրբերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ սրբերի մասին պատմող հայերեն գրական վկայությունը, դրա ստեղծման կամ փոխանցման պատմական ու գրական միջավայրը, ինչպես նաև հայ և հին ռուսական մշակույթների միջև ձևավորված միջմշակութային կապերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել բնագրի կառուցվածքը, բովանդակությունը, լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, սրբախոսական մոտիվները, կերպարների ներկայացման եղանակները և քրիստոնեական արժեքների արտահայտությունը։ Բորիսի և Գլեբի պաշտամունքը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում արևելասլավոնական քրիստոնեական մշակույթում, իսկ նրանց նահատակության պատմությունը ձևավորել է սրբախոսական և պատմագրական բազմաթիվ ստեղծագործությունների հիմքը։ Հայերեն նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է այդ ավանդույթը հասել հայկական գրական միջավայր և ինչպիսի լեզվական, գեղարվեստական կամ գաղափարական փոփոխությունների է ենթարկվել փոխանցման ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել թարգմանական գործընթացին, աղբյուրագիտական հարցերին և հայերեն բնագրի հնարավոր կապերին այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների հետ։ Տեքստաբանական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու տարբեր խմբագրությունների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, վերականգնելու հնարավոր սկզբնաղբյուրները և գնահատելու հայերեն վկայության տեղը տվյալ սրբախոսական ավանդության զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ միջնադարյան գրականության պատմության տեսանկյունից, քանի որ օտարալեզու քրիստոնեական նյութի հայերեն փոխանցումը վկայում է միջնադարյան մշակույթների միջև ակտիվ գրական և հոգևոր փոխանակման մասին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել բանասերներին, միջնադարագետներին, գրականագետներին, հայագետներին, սլավոնագետներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին և հայ-սլավոնական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական թարգմանական գրականության, սրբախոսական ժանրի, միջնադարյան քրիստոնեական մշակույթի և տարբեր գրական ավանդույթների փոխազդեցության պատմությամբ։

Պատմություն

Հայ պատմագրություն-ի շրջանակում «Մերձավոր և Միջին Արևելքի երկրների հայկական համայնքների պատմության խորհրդահայ պատմագրությունը» ուսումնասիրում է այն գիտական և գաղափարական մոտեցումները, որոնց միջոցով խորհրդային շրջանում ներկայացվել են սփյուռքահայ համայնքների ձևավորումը, զարգացումը և սոցիալ-մշակութային կյանքը Մերձավոր Արևելք-ում և Միջին Արևելք-ում։ Խորհրդահայ պատմագրությունը այս թեմային մոտեցել է ոչ միայն որպես միգրացիոն և պատմական գործընթացների ուսումնասիրության ոլորտ, այլ նաև որպես գաղափարական նշանակություն ունեցող երևույթ, որտեղ ընդգծվել են աշխատավորական զանգվածների կյանքը, սոցիալական պայքարը և ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները գաղութային ու հետգաղութային պայմաններում։ Հետազոտություններում հաճախ առանձնացվել են համայնքների ձևավորման փուլերը՝ կապված Օսմանյան կայսրության անկումից հետո տեղի ունեցած տեղաշարժերի, ինչպես նաև տնտեսական և քաղաքական գործոնների հետ, որոնք նպաստել են հայերի հաստատմանը Լիբանանում, Սիրիայում, Իրանում, Եգիպտոսում և այլ երկրներում։ Միաժամանակ շեշտվել է կրթական հաստատությունների, մամուլի, եկեղեցական կառույցների և մշակութային միությունների դերը ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Խորհրդային պատմագրության առանձնահատկությունն այն էր, որ գիտական վերլուծությունը հաճախ զուգորդվում էր գաղափարական մեկնաբանություններով՝ ընդգծելով սփյուռքի կապը խորհրդային Հայաստանի հետ և ներկայացնելով այն որպես համազգային մշակութային միասնականության բաղադրիչ։

Այլ առարկաներ

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի հրապարակների ձևավորման, զարգացման և քաղաքային միջավայրում դրանց դերի ուսումնասիրությանը՝ ճարտարապետական, քաղաքաշինական և գեղարվեստական տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում Երևանի հրապարակների տարածական կազմակերպման, հատակագծային կառուցվածքի, ծավալատարածական հարաբերությունների, ֆունկցիոնալ նշանակության և քաղաքի ընդհանուր կերպարի ձևավորման մեջ դրանց ունեցած դերի հետ կապված հիմնախնդիրներն են։ Հրապարակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բաց քաղաքային տարածք, այլև որպես հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ փոխկապակցվում են տրանսպորտային, հետիոտնային, վարչական, մշակութային, առևտրային և հանգստի գործառույթները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Երևանի տարբեր հրապարակների ձևավորման պատմական փուլերը, դրանց կառուցվածքային փոփոխությունները և քաղաքի զարգացման տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած նոր պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հրապարակների և դրանց շրջապատող շենքերի փոխհարաբերությանը, ճարտարապետական միջավայրի ամբողջականությանը, շենքերի բարձրությունների և ծավալների հարաբերակցությանը, տեսողական առանցքներին, տարածության մասշտաբայնությանը և քաղաքային համայնապատկերի ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև հրապարակների ֆունկցիոնալ կազմակերպումը՝ հաշվի առնելով մարդկանց շարժը, տրանսպորտային հոսքերը, հետիոտների անվտանգությունը, կանաչապատումը, հանգստի գոտիները և հանրային միջոցառումների անցկացման հնարավորությունները։ Երևանի քաղաքային միջավայրի առանձնահատկությունները պայմանավորված են նաև տեղանքի ռելիեֆով, բնական լանդշաֆտով, կլիմայական պայմաններով, պատմական կառուցապատմամբ և քաղաքի ճարտարապետական ժառանգությամբ, ուստի հրապարակների ձևավորման հարցերը պահանջում են այդ գործոնների համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պատմական և ժամանակակից կառուցապատման միջև հավասարակշռության պահպանմանը, հրապարակների վերակառուցման և բարեկարգման ժամանակ պատմամշակութային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, ինչպես նաև նոր քաղաքաշինական միջամտությունների ազդեցությանը արդեն ձևավորված քաղաքային տարածքների վրա։ Առանձին կարևորություն ունի հրապարակների գեղարվեստական կերպարի ձևավորումը, որը ներառում է ճարտարապետական դետալները, ծածկույթները, կանաչապատումը, ջրային տարրերը, լուսավորությունը, փոքր ճարտարապետական ձևերը և հանրային արվեստի օբյեկտները։ Այս բոլոր բաղադրիչների ճիշտ համադրությունը կարող է նպաստել հրապարակների ինքնատիպության, հարմարավետության և հասարակական գրավչության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից քաղաքաշինության տեսանկյունից, քանի որ հասարակական բաց տարածքների որակը մեծապես ազդում է քաղաքի բնակելիության, քաղաքային կյանքի ակտիվության և բնակիչների առօրյա միջավայրի հարմարավետության վրա։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, լանդշաֆտային ճարտարապետներին, դիզայներներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, հուշարձանների պահպանության մասնագետներին և քաղաքային միջավայրի զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Երևանի քաղաքաշինական պատմության և ժամանակակից զարգացման համատեքստում, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկել քաղաքի հրապարակները որպես փոխկապակցված ճարտարապետական և հասարակական տարածքներ ու բացահայտել դրանց պահպանման, վերակազմակերպման և հետագա զարգացման հիմնական խնդիրները։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը նորմատիվ-մեթոդական բնույթի փաստաթուղթ է, որը սահմանում է գրադարանների և տեղեկատու-տեղեկատվական ֆոնդերից բովանդակությամբ հնացած, ֆիզիկապես մաշված և հետագա օգտագործման համար ոչ պիտանի հրատարակությունների ու այլ նյութերի դուրսգրման կազմակերպման հիմնական սկզբունքներն ու ընթացակարգերը։ Ներկայացվում են գրադարանային հավաքածուների պահպանման, հաշվառման, գնահատման և պարբերական վերանայման հետ կապված կազմակերպական հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆոնդերում առկա նյութերի արդիականության, տեղեկատվական արժեքի, ֆիզիկական վիճակի և օգտագործման նպատակահարմարության գնահատման չափանիշներին։ Քննարկվում են բովանդակությամբ հնացած հրատարակությունների առանձնացման, վնասված կամ մաշված նյութերի հայտնաբերման, դրանց հետագա պահպանման անհրաժեշտության որոշման և համապատասխան փաստաթղթավորման գործընթացները։ Կարևորվում են դուրսգրման ենթակա նյութերի ընտրության հիմնավորվածությունը, գրադարանային ֆոնդերի ամբողջականության պահպանումը և հաշվառման տվյալների ճշգրտությունը։ Փաստաթուղթը կարող է ներառել դուրսգրման գործընթացի կազմակերպման համար պատասխանատու անձանց և հանձնաժողովների գործառույթների, անհրաժեշտ ակտերի կազմման, հաշվառման մատյաններում փոփոխությունների կատարման և հաստատման ընթացակարգերի վերաբերյալ ցուցումներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրադարանային ֆոնդերի արդյունավետ կառավարման, պահպանման տարածքների նպատակային օգտագործման և տեղեկատվական ռեսուրսների որակի բարելավման խնդիրներին։ Առանձնացվում են հնացած կամ վնասված նյութերի դուրսգրման ընթացքում հնարավոր սխալների կանխարգելման, արժեքավոր հրատարակությունների պահպանման և գրադարանային փաստաթղթաշրջանառության կանոնակարգման հարցերը։ Հրահանգի կիրառումը կարող է նպաստել գրադարանային հավաքածուների համակարգված թարմացմանը, տեղեկատվական սպասարկման արդյունավետության բարձրացմանը և ֆոնդերի կառավարման միասնական մոտեցումների ձևավորմանը։ Հրատարակությունը գործնական նշանակություն ունի հանրային, գիտական, ուսումնական և մասնագիտացված գրադարանների, ինչպես նաև տեղեկատու-տեղեկատվական կենտրոնների գործունեության կազմակերպման համար։ Այն նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, ֆոնդապահների, տեղեկատվական ծառայությունների աշխատակիցների և գրադարանային կառավարման մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական կառավարման ձևի սահմանադրաիրավական զարգացման, դրա ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների միջև լիազորությունների բաշխման ու հավասարակշռման մեխանիզմներն են, պետական մարմինների փոխհարաբերությունները, քաղաքական պատասխանատվության համակարգը և պետական կառավարման արդյունավետության սահմանադրական երաշխիքները։ Հայաստանի սահմանադրական զարգացման ընթացքում կառավարման համակարգը ենթարկվել է էական փոփոխությունների. 2015 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով ձևավորված կարգավորումների հիման վրա 2018 թվականից երկիրը կիսանախագահական համակարգից անցել է խորհրդարանական կառավարման ձևի։ Գործող սահմանադրական կառուցվածքում Ազգային ժողովն իրականացնում է օրենսդիր իշխանությունը և վերահսկողություն գործադիր իշխանության նկատմամբ, իսկ Կառավարությունը գործադիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է և իր ծրագրի հիման վրա մշակում ու իրականացնում է պետության ներքին և արտաքին քաղաքականությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել խորհրդարանական կառավարման պայմաններում Կառավարության ձևավորման և պատասխանատվության մեխանիզմները, վարչապետի ու Հանրապետության նախագահի սահմանադրական կարգավիճակը, Ազգային ժողովի վերահսկողական գործառույթները և պետական իշխանության տարբեր ճյուղերի միջև հակակշիռների արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում իշխանությունների բաժանման սկզբունքի գործնական իրականացմանը, պետական մարմինների լիազորությունների հստակ սահմանազատմանը և սահմանադրական վերահսկողության նշանակությանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև Հայաստանի կառավարման համակարգի զարգացման տարբեր փուլերի և խորհրդարանական կառավարման միջազգային մոդելների համեմատական իրավական ուսումնասիրություն՝ առանձնացնելով տարբեր ինստիտուցիոնալ լուծումների առանձնահատկությունները՝ առանց դրանցից որևէ մեկը որպես նախընտրելի մոդել գնահատելու։ Գործող Սահմանադրությունը պետական իշխանության իրականացումը կառուցում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների բաժանման ու հավասարակշռման սկզբունքի վրա, իսկ կառավարման ձևին առնչվող մի շարք առանցքային սահմանադրական դրույթների փոփոխության համար նախատեսում է հանրաքվեի ընթացակարգ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու կառավարման ձևի զարգացման սահմանադրական տրամաբանությունը, պետական ինստիտուտների փոխհարաբերությունների իրավական հիմքերը և այն կառուցակարգերը, որոնց ուսումնասիրությունը կարևոր է պետական կառավարման համակարգի հետագա կատարելագործման վերաբերյալ գիտական քննարկումների համար։