Разработка и исследование устройства автоподстройки узлов ввода/вывода быстродействующих интегральных схем

Literature

«Սուգի հովահարը» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է արևմտահայ տպագիր գրական ժառանգությանը։ Վերնագրի պատկերավոր ձևակերպումը հուշում է սգի, կորստի և վշտի թեմատիկ շրջանակ, իսկ հովհարի խորհրդանիշը կարող է հանդես գալ որպես հուզական ապրումների կամ հիշողությունների գեղարվեստական արտահայտման միջոց։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես փոքրածավալ գրական ստեղծագործություն, որի բովանդակային առանցքը, ըստ վերնագրի, կապված է մարդկային վշտի, կորստի զգացողության և դրանց շուրջ ձևավորվող ապրումների հետ։ Նման գրական երկերում սուգը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական զգացում, այլև որպես հիշողության, կարոտի և մարդկային հարաբերությունների արժեքի բացահայտման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի արևմտահայ գրական միջավայրի, Կոստանդնուպոլսի տպագրական մշակույթի և ժամանակաշրջանի գեղարվեստական լեզվի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրական ժառանգությամբ և պատմական տպագիր նյութերով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Literature

Ստեղծագործությունը հայատառ թուրքերենով գրառված արևելյան ժողովրդական սիրավեպ է, որը պատկանում է սիրային և արկածային ժողովրդական պատմությունների ավանդույթին։ Այն առնչվում է Ասումանի և Զեյջանի մասին տարածված ժողովրդական վիպական պատումին, որը հայտնի է տարբեր անվանումներով և բանավոր ու գրավոր տարբերակներով։ Պատմության գաղափարական առանցքը երկու երիտասարդների սիրո, ճակատագրական հանդիպման, բաժանման, կարոտի և սիրո պահպանման թեմաներն են։ Ստեղծագործության մեջ սիրային զգացմունքը ներկայացվում է որպես մարդու ներաշխարհը փոխող և նրա կյանքի ընթացքը պայմանավորող հզոր ուժ, որը ենթարկվում է հասարակական հարաբերությունների, ընտանեկան որոշումների և արտաքին հանգամանքների ազդեցությանը։ Ժողովրդական պատումի հայտնի տարբերակում գլխավոր հերոսների՝ Ասումանի և Զեյջանի ճակատագրերը դեռ մանկությունից խորհրդավոր կերպով կապվում են միմյանց։ Նրանց ծնունդը ուղեկցվում է հրաշապատում հանգամանքներով, իսկ հետագա մանկությունն ու համատեղ կրթությունը նպաստում են նրանց միջև առանձնահատուկ կապվածության ձևավորմանը։ Սակայն շրջապատի միջամտությունը և հասարակական պատկերացումները խոչընդոտում են նրանց բնական մտերմությանը՝ հանգեցնելով բաժանման և երկարատև կարոտի։ Հետագա հանդիպումը վերածվում է սիրային ապրումների նոր հանգրվանի՝ բացահայտելով հերոսների զգացմունքների խորությունն ու հավատարմությունը։ Պատումի զարգացման ընթացքում կարևոր դեր ունեն ճակատագրի, նախախնամության, սիրո փորձության և մարդկային հարաբերությունների բարոյական կողմերի գաղափարները։ Սիրահարների ճանապարհին հանդիպող դժվարությունները բացահայտում են նրանց բնավորությունը, զգացմունքների անկեղծությունը և ցանկությունների ու հասարակական պարտադրանքների միջև առկա հակասությունները։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև սիրո և կարոտի արտահայտումը բանաստեղծական խոսքի ու երգային հատվածների միջոցով։ Ժողովրդական սիրավեպերին բնորոշ այս կառուցվածքը պատմողական դրվագները համադրում է քնարական արտահայտությունների հետ՝ ուժեղացնելով հերոսների ապրումների հուզական ազդեցությունը։ Երգերն ու չափածո հատվածները ոչ միայն լրացնում են արձակ պատմությունը, այլև ստեղծում են ինքնուրույն գեղարվեստական միջավայր, որտեղ արտահայտվում են սիրո խոստովանությունը, բաժանման ցավը, սպասումը, հույսը և սիրելիին հասնելու ձգտումը։ Լեզվական առումով ստեղծագործությունն առանձնանում է ժողովրդախոսակցական թուրքերենի և հայատառ գրության համադրությամբ, ինչը կարևոր նշանակություն ունի օսմանյան շրջանի հայատառ թուրքերեն գրականության ուսումնասիրության համար։ Հայատառ թուրքերենով ստեղծված և տարածված գրականությունը ձևավորվել է հայ համայնքների բազմալեզու մշակութային միջավայրում՝ ծառայելով այն ընթերցողներին, որոնք առօրյա հաղորդակցության մեջ օգտագործում էին թուրքերենը, իսկ գրավոր մշակույթի և ընթերցանության համար կիրառում էին հայկական այբուբենը։ Այս հանգամանքը ստեղծագործությանը հաղորդում է առանձնահատուկ լեզվամշակութային արժեք՝ այն դարձնելով հայ և թուրքալեզու ժողովրդական գրական ավանդույթների փոխազդեցության ուշագրավ օրինակ։ Գրական-բանահյուսական տեսանկյունից այն հետաքրքիր է նաև իր տարածման աշխարհագրությամբ և տարբեր պատումային տարբերակներով։ Ասումանի և Զեյջանի սիրավեպը հայտնի է եղել ժողովրդական բանասացության միջավայրում, իսկ դրա գրավոր տարբերակները նպաստել են պատմության պահպանմանն ու հետագա տարածմանը։ Պատմամշակութային առումով աշխատությունը կարևոր վկայություն է Կոստանդնուպոլսի հայատառ թուրքերեն գրականության և հայ համայնքի ընթերցողական մշակույթի մասին։ Այն արտացոլում է այն միջավայրի գրական նախասիրությունները, որտեղ ժողովրդական սիրավեպերը, երգերը, վիպական պատմությունները և բանավոր ավանդությունից սերված ստեղծագործությունները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում ընթերցանության ու ժամանցի մշակույթում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայատառ թուրքերեն գրականության, հայ-թուրքական լեզվամշակութային առնչությունների, արևելյան ժողովրդական սիրավեպերի, բանահյուսության և տասնիններորդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ գրական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, բանասերներին, թյուրքագետներին, բանահյուսագետներին, գրականության պատմաբաններին և ժողովրդական սիրավեպերի ավանդույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է նոր հրատարակված գրականության համակարգված մատենագիտական համադրություն՝ ընդգրկելով հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն, պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Այն նպատակ ունի ապահովել գիտական հանրության, ուսանողների և հետազոտողների համար արդի տեղեկատվական հոսքի հասանելիություն՝ ներկայացնելով տարբեր ոլորտներում հրապարակված նոր աշխատությունների ընդհանուր պատկերը և թեմատիկ բազմազանությունը։ Ցանկում ներառված հասարակական-քաղաքական գիտությունների բաժինը անդրադառնում է ժամանակակից քաղաքական գործընթացներին, պետական կառավարման մոդելներին, միջազգային հարաբերություններին և հասարակական զարգացման միտումներին։ Բանասիրական և լեզվաբանական բաժինները ընդգրկում են լեզվի կառուցվածքի, պատմական զարգացման, խոսքի գործառական առանձնահատկությունների և գրական տեքստերի վերլուծության նոր մոտեցումները։ Գրականագիտության հատվածում ներկայացվում են տարբեր գրական ուղղությունների, հեղինակային ոճերի և գեղարվեստական համակարգերի ուսումնասիրություններ։

Law

Պատմագիտական և աղբյուրագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Թամաս-Կուլի խանի՝ Նադիր շահի ռազմական արշավանքների և նրա շահ ընտրվելու իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ Հակոբ Շամախեցու նկարագրության հիման վրա։ Քննության են առնվում պատմական սկզբնաղբյուրում ներկայացված քաղաքական և ռազմական իրադարձությունները, դրանց հաջորդականությունը և ժամանակաշրջանի ընդհանուր պատմական միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի հաղորդած տեղեկությունների բովանդակությանը, պատմական դեմքերի ու իրադարձությունների ներկայացման առանձնահատկություններին և ժամանակակից իրադարձությունների ընկալմանը։ Վերլուծվում է Նադիրի ռազմական գործունեության, իշխանության ամրապնդման և գահակալության գործընթացի արտացոլումը հայկական պատմագրական ավանդույթի շրջանակում։ Քննարկվում են նաև սկզբնաղբյուրի լեզվական ու պատմողական առանձնահատկությունները, տեղեկությունների աղբյուրագիտական արժեքը և դրանց կիրառման հնարավորությունները տվյալ ժամանակաշրջանի պատմության ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական գործընթացների և դրանց վերաբերյալ հայկական սկզբնաղբյուրներում պահպանված վկայությունների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, իրանագետների, կովկասագետների և հայկական պատմագրության ու աղբյուրագիտության մասնագետների համար։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Economics

Տնտեսագիտական և կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պետության տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման և կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության նյութերի հիման վրա։ Քննության են առնվում տնտեսական ինքնուրույնության ձևավորման ու պահպանման տեսական և կառավարչական հիմքերը, պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները և ազգային տնտեսության կայուն գործունեության պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառավարման արդյունավետությանը, ռազմավարական տնտեսական ռեսուրսների օգտագործմանը, արտաքին տնտեսական կախվածությունների կառավարմանը և ազգային տնտեսական շահերի պաշտպանության մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են ֆինանսական, ներդրումային, արտադրական, արտաքին առևտրային և ինստիտուցիոնալ գործոնների փոխազդեցությունները տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման համատեքստում։ Քննարկվում են գլոբալացման և միջազգային տնտեսական ինտեգրման պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության հնարավորությունները, կառավարչական որոշումների արդյունավետության բարձրացման և տնտեսական ռիսկերի նվազեցման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված դիտարկելու տնտեսական ինքնիշխանության և պետական կառավարման փոխկապակցվածությունը՝ առանձնացնելով Հայաստանի տնտեսության համար նշանակություն ունեցող կառավարչական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, հանրային կառավարման, տնտեսական քաղաքականության և տնտեսական անվտանգության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։