Реалистическая концепция права и проблемы судебного правотворчества

Այլ առարկաներ

Այս տեխնիկական լուծումը վերաբերում է էլեկտրաէներգիայի փոխակերպման համակարգին, որը նախատեսված է 50 Հց հաճախականությամբ փոփոխական հոսանքը փոխարկել 400 Հց բարձր հաճախականության հոսանքի՝ ապահովելով կայուն և ավտոմատ կարգավորվող ելքային լարում։ Նման ստատիկական ձևափոխիչները սովորաբար կառուցվում են կիսահաղորդչային տարրերի հիման վրա (տրանզիստորներ, թայրիստորներ կամ IGBT մոդուլներ), որոնք կատարում են ուղղում, ինվերտում և հաճախականության ձևափոխում առանց շարժական մեխանիկական մասերի։ Սկզբում մուտքային 50 Հց լարումը ուղղվում է դիոդային կամ կառավարվող ուղղիչով՝ ստանալով հաստատուն հոսանք, այնուհետև ինվերտորային բլոկը այդ հաստատուն հոսանքը վերածում է 400 Հց փոփոխական լարման՝ օգտագործելով բարձր հաճախականությամբ կոմուտացիա։ Լարման ավտոմատ կարգավորումը իրականացվում է հետադարձ կապի համակարգով, որտեղ ելքային լարումը մշտապես չափվում է և համեմատվում է ցանկալի արժեքի հետ, իսկ կառավարման սխեման (օրինակ՝ PWM կարգավորումով) համապատասխանաբար փոխում է ինվերտորի աշխատանքի ռեժիմը՝ պահպանելով կայուն ելքային լարում՝ բեռի փոփոխությունից անկախ։ Նման համակարգերը լայնորեն կիրառվում են ավիացիայում, ռազմական տեխնիկայում և հատուկ արդյունաբերական սարքավորումներում, որտեղ անհրաժեշտ է 400 Հց հաճախականություն՝ սարքերի չափերի փոքրացման և արդյունավետության բարձրացման համար։

Պատմություն

1920–1965 թվականներին Հայաստանում գրադարանային գործի զարգացումը սերտորեն կապված էր խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման, կրթության տարածման և մշակութային քաղաքականության ընդլայնման հետ։ 1920-ականներին, Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո, գրադարանային համակարգը սկսեց վերակազմավորվել պետական վերահսկողության ներքո՝ նպատակ ունենալով ապահովել բնակչության գրագիտության բարձրացում և գաղափարական կրթություն։ Այդ շրջանում ստեղծվեցին նոր հանրային գրադարաններ, վերակազմավորվեցին նախկին ուսումնական և քաղաքային գրադարանները, ձևավորվեց միասնական ցանց, որը ենթարկվում էր պետական կառավարման։ 1930-ականներին գրադարանային գործը ավելի համակարգված դարձավ՝ ընդլայնվեցին գյուղական գրադարանները, շարժական գրադարանների միջոցով գրքերը հասան հեռավոր բնակավայրեր, և սկսեց ձևավորվել կենտրոնացված գրքային ֆոնդերի բաշխման համակարգ։ Պատերազմական տարիներին՝ 1940-ականներին, գրադարանները շարունակեցին գործել դժվար պայմաններում՝ աջակցելով ինչպես ռազմաճակատին, այնպես էլ թիկունքի կրթական ու քարոզչական աշխատանքներին։ Հետպատերազմյան շրջանում սկսվեց արագ վերականգնում և զարգացում․ ավելացան գրադարանների թիվը, բարելավվեց գրքային ֆոնդը, զարգացավ մատենագիտական աշխատանքը, ստեղծվեցին մասնագիտացված գրադարաններ գիտական և տեխնիկական հաստատությունների համար։ 1950-60-ականներին գրադարանային համակարգը հասավ ավելի բարձր կազմակերպվածության՝ ներդրվեցին նոր կատալոգավորման մեթոդներ, ամրապնդվեց մեթոդական ղեկավարությունը, զարգացավ ընթերցողների սպասարկման մշակույթը և բարձրացավ գրադարանների դերը որպես գիտելիքի տարածման ու հասարակության կրթական մակարդակի բարձրացման կարևոր կենտրոններ։ Այս ամբողջ ժամանակահատվածում գրադարանային գործը Հայաստանում ձևավորվեց որպես պետական մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, որը միաժամանակ ծառայեց ինչպես կրթական, այնպես էլ հասարակական-գաղափարական նպատակների իրականացմանը։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է միջին դպրոցում բայի բառաքերականական կարգերի ուսուցման մեթոդական հիմնախնդիրներին՝ ընդգծելով հայոց լեզվի քերականության դասավանդման արդյունավետության բարձրացման ուղիները և սովորողների լեզվական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն դժվարությունները, որոնց հանդիպում են աշակերտները բայի քերականական կարգերի՝ ժամանակի, եղանակի, դեմքի, թվի, սեռի և այլ ձևաբանական առանձնահատկությունների յուրացման գործընթացում, ինչպես նաև առաջարկել դրանց ուսուցման արդյունավետ մեթոդներ։ Ուսումնասիրվում են ուսուցման ժամանակակից մոտեցումները՝ հաղորդակցական մեթոդ, գործնական-վարժական աշխատանքներ, դիդակտիկ խաղեր և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը, որոնք նպաստում են քերականական նյութի ավելի խորքային և գիտակցված ընկալմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական գիտելիքի և խոսքային հմտությունների փոխկապակցված զարգացմանը, ինչպես նաև աշակերտների ակտիվ մասնակցությանը ուսուցման գործընթացում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ուսուցչի դերը՝ որպես լեզվական նյութի մատուցման և սովորողների ճանաչողական գործունեության կազմակերպման հիմնական գործոն, ինչպես նաև գնահատման համակարգի ազդեցությունը ուսուցման արդյունավետության վրա։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ բայի քերականական կարգերի ճիշտ ուսուցումը նպաստում է ոչ միայն լեզվական գրագիտության բարձրացմանը, այլ նաև ընդհանուր մտավոր զարգացմանը և հաղորդակցական կարողությունների ձևավորմանը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի լեզվամեթոդիկայի ոլորտում՝ նպաստելով միջին դպրոցում հայոց լեզվի դասավանդման որակի բարելավմանը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը ներկայացնում է 1988 թվականին Հայաստանի գիտահետազոտական կազմակերպություններում իրականացված գիտական գործունեության, կատարված աշխատանքների և դրանց արդյունքների վերլուծությունը՝ միաժամանակ առաջարկելով հետազոտական գործընթացի կազմակերպման և գնահատման մեթոդական մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում գիտական հետազոտությունների արդյունավետության, թեմատիկ ուղղությունների, կատարված աշխատանքների բովանդակության և ստացված արդյունքների համակարգված գնահատման խնդիրներն են։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում հանրապետության գիտական համակարգի գործունեության, հետազոտական աշխատանքների կազմակերպման սկզբունքների և տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատանքներում ներկայացված արդյունքները դիտարկվում են ոչ միայն փաստագրական, այլև վերլուծական տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով հետազոտությունների նպատակների համապատասխանությանը, կիրառված մեթոդներին, գիտական և գործնական նշանակությանը, ինչպես նաև ստացված արդյունքների հետագա օգտագործման հնարավորություններին։ Առանձին կարևորություն ունեն մեթոդական հանձնարարականները, որոնք ուղղված են գիտահետազոտական աշխատանքների պլանավորման, իրականացման, արդյունքների ամփոփման և գնահատման գործընթացների կատարելագործմանը։ Դրանք կարող են ներառել հետազոտության նպատակների հստակեցման, թեմաների ընտրության, աշխատանքների փուլային կազմակերպման, գիտական արդյունքների ձևակերպման և դրանց արդյունավետության որոշման հետ կապված մոտեցումներ։ Աշխատության վերլուծական բնույթը թույլ է տալիս բացահայտել գիտական ծրագրերի իրականացման ընթացքում առկա ձեռքբերումներն ու խնդիրները, գնահատել հետազոտությունների համապատասխանությունը տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական և տնտեսական պահանջներին և առանձնացնել հետագա զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Պատմական տեսանկյունից նյութը արժեքավոր է նաև նրանով, որ արտացոլում է Հայաստանի գիտական համակարգի զարգացման որոշակի փուլը և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել խորհրդային շրջանի վերջին տարիներին գիտահետազոտական գործունեության կազմակերպման ձևերն ու առաջնահերթությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գիտության պատմությամբ, գիտական կառավարման համակարգերով, հետազոտությունների մեթոդաբանությամբ և Հայաստանի գիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ նաև գիտական աշխատանքի կազմակերպման ժամանակակից մեթոդների ուսումնասիրման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով համադրել պատմական փորձը և հետազոտական գործունեության արդյունավետության գնահատման ընդհանուր սկզբունքները։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իշխանության էության, նշանակության և գործառույթների տեսական ու իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է իշխանությունների տարանջատման սկզբունքի շրջանակում դատական իշխանության տեղին և դերին՝ որպես իրավական պետության և ժողովրդավարական կառավարման կարևորագույն ինստիտուտ։ Ուսումնասիրվում են դատական իշխանության սահմանադրական հիմքերը, անկախության երաշխիքները, դատարանների համակարգի կառուցվածքը, արդարադատության իրականացման սկզբունքները և դատավորների իրավական կարգավիճակը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական իշխանության անկախության, անաչառության և արդյունավետության ապահովման մեխանիզմներին, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության և օրենքի գերակայության հաստատման գործում դատարանների դերին։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև դատաիրավական բարեփոխումների ուղղությունները, միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը և Հայաստանի իրավական համակարգում դատական իշխանության զարգացման առանձնահատկությունները՝ նպաստելով տեսական գիտելիքների խորացմանն ու իրավակիրառական պրակտիկայի կատարելագործմանը։

Lեզվաբանություն

Նյութը նվիրված է Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բնագրի և ռուսերեն ու անգլերեն թարգմանությունների համեմատական վերլուծության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում թարգմանական գործընթացի ընթացքում ձևավորվող լեզվական, ոճական և իմաստային փոխակերպումների բացահայտումն է, հատկապես այն դեպքերում, երբ բնագրի գեղարվեստական առանձնահատկությունները պայմանավորված են իսպաներենի քերականական կառուցվածքով, բառապաշարով, դարձվածաբանությամբ, մշակութային ենթատեքստով և հեղինակի անհատական ոճով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ բառային ընտրության, նախադասությունների կառուցվածքի, ժամանակաձևերի, շարահյուսական կապերի, փոխաբերությունների, դարձվածքների, իրակությունների և մշակութային նշանակություն ունեցող արտահայտությունների հայերեն փոխանցման առանձնահատկություններին։ Մարկեսի արձակի համար բնորոշ են մանրամասն նկարագրությունը, իրականի և երևակայականի միահյուսումը, երկար և բազմաշերտ նախադասությունները, յուրահատուկ պատկերավորությունը և պատմողական առանձնահատուկ ռիթմը, ուստի դրանց հայերեն փոխանցումը պահանջում է ոչ միայն բառացի համարժեքների ընտրություն, այլև բնագրի գեղարվեստական ազդեցության հնարավորինս ամբողջական վերարտադրում։ Ռուսերեն և անգլերեն թարգմանությունների ներգրավումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են տարբեր լեզվական համակարգերը հաղթահարում նույն թարգմանական դժվարությունները և ինչպիսի լուծումներ են ընտրվում բառապաշարային, քերականական ու ոճական մակարդակներում։ Համեմատական մոտեցումը կարող է բացահայտել այն դեպքերը, երբ հայերեն տարբերակը մոտենում է բնագրի կառուցվածքին, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ թարգմանիչը դիմում է կառուցվածքային փոփոխության, բացատրական փոխանցման, ընդհանրացման, մասնավորեցման կամ այլ թարգմանական ռազմավարության։ Առանձին կարևորություն ունի մշակութային իրողությունների փոխանցումը, քանի որ հեղինակի ստեղծագործություններում լեզուն սերտորեն կապված է լատինաամերիկյան պատմական, սոցիալական և մշակութային միջավայրի հետ։ Նման տարրերի հայերեն թարգմանությունը կարող է պահանջել լեզվական և մշակութային հարմարեցումներ՝ պահպանելով բնագրի իմաստային և գեղարվեստական ներուժը։ Հետազոտությունը կարող է նաև գնահատել թարգմանությունների լեզվաոճական բնականությունը, հայերեն գրական լեզվի հնարավորությունների օգտագործումը և թարգմանչական լուծումների հետևողականությունը։ Ռուսերեն ու անգլերեն տարբերակների հետ համադրումը թույլ է տալիս տարբերակել այն փոփոխությունները, որոնք պայմանավորված են հենց հայերեն թարգմանության առանձնահատկություններով, և այնպիսի փոփոխությունները, որոնք արդեն առկա են միջնորդ կամ այլալեզու թարգմանություններում։ Այսպիսի վերլուծությունը կարևոր է ոչ միայն կոնկրետ ստեղծագործությունների թարգմանության որակը գնահատելու, այլև իսպաներենից հայերեն գեղարվեստական թարգմանության ընդհանուր խնդիրներն ու հնարավորությունները հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ, թեման միավորում է համեմատական լեզվաբանության, թարգմանագիտության և գրականագիտության մեթոդները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել, թե ինչպիսի լեզվական միջոցներով և թարգմանական ռազմավարություններով է հայերենում վերարտադրվում Մարկեսի ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհը և որքանով են պահպանվում բնագրի ոճական, իմաստային ու արտահայտչական առանձնահատկությունները։