Режиссура Аршака Бурджаляна

Մաթեմատիկա

Տեսական և քվանտային ֆիզիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բարդ երկրաչափական կառուցվածք ունեցող քվանտային համակարգերի էլեկտրոնային և օպտիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նանոչափային կառուցվածքներում լիցքակիրների քվանտային վիճակների ձևավորման առանձնահատկությունները և երկրաչափական պարամետրերի ազդեցությունը դրանց էներգետիկ սպեկտրի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնիկների տարածական սահմանափակման, կառուցվածքի ձևի և չափերի, ինչպես նաև նյութական միջավայրի բնութագրերի ազդեցությանը էլեկտրոնային վիճակների ու ալիքային ֆունկցիաների վրա։ Վերլուծվում են էներգետիկ մակարդակների փոփոխությունները, օպտիկական անցումները, լույսի կլանման և ճառագայթման գործընթացների առանձնահատկությունները տարբեր երկրաչափական պայմաններում։ Քննարկվում են նաև քվանտային կառուցվածքների մոդելավորման, համապատասխան հավասարումների թվային լուծման և ստացված էլեկտրոնային ու օպտիկական բնութագրերի գնահատման տեսական մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառուցվածքի երկրաչափության և քվանտային համակարգի ֆիզիկական հատկությունների միջև առկա փոխկապակցվածությունները և գնահատելու դրանց նպատակային կառավարման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քվանտային ֆիզիկայի, նանոֆիզիկայի, կիսահաղորդչային կառուցվածքների և օպտոէլեկտրոնիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գյուղատնտեսություն

Տնտեսագիտական և ագրարային կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում ռիսկերի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման և գյուղատնտեսական ապահովագրության համակարգի ներդրման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական արտադրությանը բնորոշ բնական, կլիմայական, տնտեսական, ֆինանսական և շուկայական ռիսկերը, դրանց առաջացման պատճառները և ազդեցությունը գյուղացիական տնտեսությունների կայունության ու եկամտաբերության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաշտի, կարկուտի, ցրտահարության, բնական աղետների, բերքատվության տատանումների և գյուղատնտեսական արտադրանքի գների փոփոխությունների հետևանքով առաջացող հնարավոր կորուստների գնահատմանը։ Վերլուծվում են ռիսկերի բացահայտման, դասակարգման, կանխատեսման և կառավարման տնտեսական մեթոդները, ինչպես նաև ապահովագրական գործիքների կիրառման հնարավորությունները գյուղատնտեսական արտադրողների ֆինանսական պաշտպանության ապահովման գործում։ Քննարկվում են գյուղատնտեսական ապահովագրության միջազգային փորձը, ապահովագրական ծրագրերի կազմակերպման սկզբունքները, ապահովագրավճարների ձևավորման մեխանիզմները, վնասների գնահատման ընթացակարգերը և պետական աջակցության հնարավոր ձևերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանում գյուղատնտեսական ապահովագրության զարգացման ինստիտուցիոնալ, իրավական և տնտեսական նախադրյալները, ապահովագրական կազմակերպությունների ու գյուղացիական տնտեսությունների համագործակցության հնարավորությունները և համակարգի արդյունավետության գնահատման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում ապահովագրության նշանակությանը գյուղատնտեսական ներդրումների խթանման, արտադրական ռիսկերի նվազեցման, գյուղական բնակչության եկամուտների կայունացման և ագրարային ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, ռիսկերի կառավարման, ապահովագրական գործի, գյուղատնտեսական քաղաքականության և Հայաստանի գյուղատնտեսության զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հին Վանի թագավորության արքա Ռուսա II-ի արձանագրության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա պատմական, լեզվաբանական և աղբյուրագիտական նշանակությունը։ Վերլուծվում են արձանագրության բովանդակությունը, գրության առանձնահատկությունները, ստեղծման պատմական համատեքստը և դրա կապը Վանի թագավորության քաղաքական, վարչական և ռազմական գործունեության հետ։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում սեպագիր արձանագրությունների ընթերցման, թարգմանության և մեկնաբանության հարցերին, ինչպես նաև դրանց միջոցով վերականգնվող պատմական իրադարձություններին, պետական կառավարման համակարգին և կրոնամշակութային պատկերացումներին։ Հետազոտությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի Ուրարտուի պատմության, հին Արևելքի քաղաքակրթությունների և հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության ուսումնասիրության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, հնագետների, լեզվաբանների և էպիգրաֆիկայի ոլորտի մասնագետների համար։

Գրականություն

Գրականագիտական և կենսագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արևմտահայ գրականության ներկայացուցիչ Մելքոն Կյուրճյանի՝ Հրանդի, կյանքի ուղու և գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրողի կենսագրության հիմնական փուլերը, նրա կրթական ու հասարակական գործունեությունը, ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորումը և գրական միջավայրի հետ ունեցած առնչությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արձակ ստեղծագործություններին, նամակագրական ժանրի գործերին և հրապարակախոսական ժառանգությանը՝ բացահայտելով դրանց թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են պանդխտության, հասարակական անհավասարության, մարդու առօրյա կյանքի, ազգային ու սոցիալական խնդիրների արտացոլման ձևերը, ինչպես նաև կերպարների կառուցման և իրականության գեղարվեստական ներկայացման սկզբունքները։ Քննարկվում են հեղինակի ստեղծագործական մեթոդը, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և նրա տեղը արևմտահայ արձակի զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու գրողի գրական գործունեության հիմնական ուղղությունների և ստեղծագործական ժառանգության նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրականությամբ և առանձին հեղինակների ստեղծագործական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Վարդգես Պետրոսյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության և երիտասարդ ընթերցողների համար հանձնարարական գրականության ծանոթագրված ցանկի կազմման խնդիրներին՝ ընդգծելով գրողի տեղը ժամանակակից հայ գրականության զարգացման գործընթացում։ Հեղինակը ներկայացնում է Վարդգես Պետրոսյանի արձակի և հրապարակախոսության հիմնական թեմատիկ ուղղությունները՝ սոցիալական խնդիրներ, անհատի և հասարակության հարաբերություններ, բարոյական արժեքների ձևավորում և ժամանակի քաղաքացիական հարցադրումներ։ Գրքում առաջարկվում է երիտասարդության համար ընտրված ստեղծագործությունների համակարգված ցանկ՝ կարճ ծանոթագրություններով, որոնք օգնում են հասկանալ յուրաքանչյուր գործի բովանդակային և գաղափարական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության ուսուցման մեթոդական կողմին՝ ինչպես արդյունավետ կազմակերպել ընթերցանությունը դպրոցական և արտադպրոցական պայմաններում, ինչպես զարգացնել վերլուծական մտածողություն և ընթերցողական հետաքրքրություն։ Հեղինակը ընդգծում է նաև Վարդգես Պետրոսյանի ստեղծագործությունների դաստիարակչական նշանակությունը՝ երիտասարդության արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման համատեքստում։ Աշխատությունը օգտակար է ուսուցիչների, գրադարանավարների, գրականագետների և գրական կրթության կազմակերպման ոլորտի մասնագետների համար։

Լեզվաբանություն

Լեզվաբանական, գրականագիտական և բանասիրական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի արևելահայ բանաստեղծական լեզվում հեղինակային բառաստեղծման երևույթների, անհատական նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, իմաստային բազմազանության և գեղարվեստական գործառույթների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է բանաստեղծների ստեղծագործական լեզվամտածողության, բառապաշարի հարստացման անհատական եղանակների և գեղարվեստական խոսքում նոր բառային միավորների ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման հետ։ Անհատական նորաբանությունները լեզվական այն միավորներն են, որոնք ստեղծվում կամ առանձնահատուկ կիրառություն են ստանում որոշակի հեղինակի ստեղծագործության շրջանակում՝ պայմանավորված գեղարվեստական մտահղացմամբ, արտահայտչական պահանջներով և լեզվական նոր հնարավորությունների որոնմամբ։ Ի տարբերություն հանրալեզվական նորաբանությունների, որոնք կարող են աստիճանաբար տարածվել և ամրապնդվել ընդհանուր բառապաշարում, հեղինակային նորաստեղծ բառերը հաճախ ունենում են սահմանափակ գործածություն և սերտորեն կապված են տվյալ ստեղծագործության պատկերային համակարգի, իմաստային միջավայրի ու հեղինակի անհատական ոճի հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է նորաբանության լեզվաբանական էությունը, բառաստեղծման հիմնական մեխանիզմները, հեղինակային բառերի դասակարգման սկզբունքները և դրանց հարաբերակցությունը գրական լեզվի բառապաշարային համակարգի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի բառակազմական այն միջոցները, որոնց օգնությամբ բանաստեղծական խոսքում ստեղծվում են նոր բառեր՝ ածանցում, բարդում, բարդածանցում, բառային բաղադրիչների անսովոր համադրում և լեզվական արդեն գոյություն ունեցող միավորների ստեղծագործական վերակազմակերպում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նորաստեղծ բառերի ձևաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի բառակազմական համակարգի արտադրողականությունը, բառաստեղծման ներքին հնարավորությունները և հեղինակների կողմից կիրառվող լեզվական նորարարությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն դեպքերը, երբ բանաստեղծները սովորական բառային բաղադրիչների միավորման միջոցով ձևավորում են անսպասելի իմաստային կապեր՝ ստեղծելով նոր պատկերներ, հուզական երանգներ և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատական նորաբանությունների իմաստաբանական վերլուծությունը՝ ընդգրկելով բառերի ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, իմաստային ընդլայնումները, համատեքստային մեկնաբանությունները և գեղարվեստական պատկերավորման հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Բանաստեղծական խոսքում նորաստեղծ բառը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես առարկա, հատկանիշ կամ գործողություն անվանող միավոր, այլև որպես հեղինակային աշխարհընկալման, զգացմունքային վերաբերմունքի և գեղագիտական գաղափարի արտահայտման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նորաբանությունների պատկերավորությունը, հուզական ներգործությունը, ոճական ընդգծվածությունը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքում ունեցած դերը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև բանաստեղծական լեզվի զարգացման պատմությանը, քանի որ քսաներորդ դարի արևելահայ գրականությունը բնութագրվում է գեղարվեստական ուղղությունների, լեզվաոճական որոնումների և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների բազմազանությամբ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների լեզվական նորարարությունները կարող են արտացոլել ինչպես անհատական գեղագիտական նախասիրությունները, այնպես էլ գրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Վահան Տերյանի, Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի և արևելահայ պոեզիայի այլ նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական լեզվի առանձնահատկությունները՝ հեղինակային բառաստեղծման ընդհանուր օրինաչափությունները և անհատական տարբերությունները համեմատելու տեսանկյունից։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր հեղինակի նորաբանությունների իրական կազմն ու կիրառության հաճախականությունը հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն համապատասխան բանաստեղծական տեքստերի մանրամասն ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հեղինակային նորաբանությունների գործառական դասակարգումը, որը կարող է ընդգրկել անվանողական, պատկերավորող, հուզաարտահայտչական, գնահատողական և ոճական նշանակություն ունեցող բառային միավորները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ նպատակներով են բանաստեղծները դիմում նոր բառերի ստեղծմանը և ինչպես են դրանք նպաստում բանաստեղծական մտքի առավել ամբողջական արտահայտմանը։ Առանձին նշանակություն ունի նորաբանությունների և բանաստեղծական տեքստի հնչյունական կազմակերպման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Նորաստեղծ բառերը կարող են ընտրվել կամ կառուցվել՝ հաշվի առնելով չափը, ռիթմը, հանգավորումը, հնչյունական կրկնությունները և խոսքի երաժշտականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է չափածո խոսքի համար, որտեղ բառի իմաստային արժեքը հաճախ սերտորեն կապված է նրա հնչյունական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքում զբաղեցրած դիրքի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև նորաբանությունների և փոխաբերության, մակդիրի, խորհրդանշանի, համեմատության ու գեղարվեստական այլ միջոցների փոխազդեցությունները։ Հեղինակային բառաստեղծումը հաճախ նպաստում է սովորական լեզվական կապերի վերաիմաստավորմանը, նոր զուգորդությունների առաջացմանը և ընթերցողի գեղագիտական ընկալման ակտիվացմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև անհատական նորաբանությունների հարաբերակցությունը ժողովրդախոսակցական բառապաշարի, բարբառային տարրերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի տարբեր շերտերի հետ։ Բանաստեղծները կարող են նոր բառեր ստեղծել՝ օգտագործելով լեզվի պատմական շերտերը, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և գրական ավանդույթի մեջ ձևավորված բառակազմական միջոցները։ Այս տեսանկյունից հեղինակային նորաբանությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործողների լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու, այլև արևելահայերենի բառապաշարային զարգացման ներքին հնարավորությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել նկարագրական, համեմատական, կառուցվածքային, իմաստաբանական, բառակազմական, համատեքստային և ոճագիտական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևոր նշանակություն ունի բանաստեղծական տեքստերից նորաստեղծ բառերի առանձնացումը, դրանց բառարանային վկայվածության ստուգումը, կառուցվածքային դասակարգումը և գեղարվեստական գործառույթների մեկնաբանությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու հեղինակային իրական նորաբանությունները հազվադեպ գործածվող, բարբառային կամ պատմական բառերից և առավել հիմնավորված գնահատելու դրանց լեզվական ինքնատիպությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայերենի բառաստեղծման հնարավորությունների, բանաստեղծական լեզվի զարգացման և անհատական հեղինակային ոճի փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է հայոց լեզվի բառագիտության, բառակազմության, ոճագիտության, գրականության պատմության և գեղարվեստական տեքստի վերլուծության դասավանդման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, գրականագետներին, բառարանագիրներին, հայագետներին, թարգմանաբաններին, բանաստեղծական խոսքի հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի լեզվաբանական, գրականագիտական, բառագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով քսաներորդ դարի արևելահայ պոեզիայի բառային նորարարությունների, հեղինակային լեզվամտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և հայերենի ստեղծագործական հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։