Слово Севериана Гавальского, IV века на текст

Բժշկություն

Այս աշխատությունը նվիրված է սուր պանկրեատիտի ժամանակ ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի կիրառման հնարավորությունների, արդյունավետության և կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում դիտարկվում են սուր պանկրեատիտի ախտորոշման և բուժման ժամանակակից մոտեցումները, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լապարոսկոպիկ միջամտությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկատվություն տրամադրել հիվանդության ծանրության, որովայնի խոռոչի վիճակի և հնարավոր բարդությունների վերաբերյալ։ Ախտորոշիչ լապարոսկոպիան հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն գնահատելու որովայնամզի և հարակից օրգանների վիճակը, հայտնաբերելու բորբոքային կամ նեկրոտիկ փոփոխություններ և անհրաժեշտության դեպքում վերցնելու նյութ հետագա հետազոտության համար։ Բուժական ուղղության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում լապարոսկոպիկ մեթոդների կիրառմանը որոշ բարդությունների դեպքում, հատկապես երբ անհրաժեշտ է նվազագույն ինվազիվ ճանապարհով իրականացնել դրենավորում, սանիտացիա կամ այլ համապատասխան միջամտություն։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հիվանդների ընտրության չափանիշները, միջամտության ժամանակի ընտրությունը, վիրահատական տեխնիկայի առանձնահատկությունները և լապարոսկոպիայի արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիվանդության ծանրության աստիճանին, պանկրեատիտի տեղային և համակարգային բարդություններին, ինչպես նաև այն հանգամանքներին, որոնք կարող են սահմանափակել լապարոսկոպիկ մոտեցման կիրառումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել բուժման արդյունքների համեմատություն, բարդությունների հաճախականության, հետվիրահատական վերականգնման ընթացքի, հոսպիտալացման տևողության և մահացության ցուցանիշների գնահատում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նվազագույն ինվազիվ միջամտությունների դերը ժամանակակից վիրաբուժության մեջ, քանի որ դրանց ճիշտ ընտրությունը կարող է նվազեցնել վիրահատական տրավման և նպաստել հիվանդի ավելի արագ վերականգնմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի տեղն ու նշանակությունը սուր պանկրեատիտի համալիր կառավարման համակարգում և բացահայտելու այն կլինիկական իրավիճակները, որոնցում դրա կիրառումը կարող է առավել նպատակահարմար լինել։

Կենսաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է ախտածին և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների՝ ախտահանիչ նյութերի նկատմամբ զգայունության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարբեր միկրոօրգանիզմների կենսաբանական հատկությունները և դրանց ազդեցությունը ախտահանման գործընթացի արդյունավետության վրա՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ տարբեր բակտերիաներ, սնկեր, վիրուսներ և այլ մանրէաբանական գործոններ կարող են տարբեր կերպ արձագանքել նույն ախտահանիչ նյութին։ Քննարկվում են ախտահանիչների ազդեցության մեխանիզմները, դրանց արդյունավետությունը պայմանավորող գործոնները, միկրոօրգանիզմների դիմադրողականության ձևավորման հնարավոր պատճառները և ախտահանման պայմանների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ախտահանիչ միջոցների ընտրության և կիրառման հիմնավորմանը՝ կախված վարակիչ գործոնի տեսակից, շրջակա միջավայրի առանձնահատկություններից և անհրաժեշտ ախտահանման մակարդակից։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև առողջապահական հաստատություններում, լաբորատորիաներում և այլ միջավայրերում վարակների տարածումը կանխելու տեսանկյունից, քանի որ ախտահանման արդյունավետությունը մեծապես կախված է օգտագործվող միջոցի և թիրախային միկրոօրգանիզմի փոխհարաբերությունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանների, համաճարակաբանների, վարակաբանների, հիգիենիստների, բժշկական հաստատությունների մասնագետների, ինչպես նաև բժշկական և կենսաբանական ուղղությունների ուսանողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միկրոօրգանիզմների զգայունության տարբերությունները, ախտահանման գիտական հիմքերը և արդյունավետ հակամանրէային վերահսկողության կազմակերպման սկզբունքները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է գիտական հետազոտությունների և տեխնոլոգիական մշակումների արդյունքները տնտեսական շրջանառության մեջ ներգրավելու, դրանց շուկայական կիրառությունը զարգացնելու և նորարարական գործունեության արդյունավետությունը բարձրացնելու հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում գիտական գաղափարից և հետազոտական արդյունքից մինչև կիրառելի տեխնոլոգիա, նոր արտադրանք կամ ծառայություն անցնելու գործընթացն է՝ դիտարկելով դրա տնտեսական, կազմակերպական, իրավական և կառավարչական բաղադրիչները։ Քննվում են գիտահետազոտական կազմակերպությունների, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների, նորարարական ձեռնարկությունների, ներդրողների և մասնավոր հատվածի միջև համագործակցության հնարավոր ձևերը, ինչպես նաև գիտության և տնտեսության միջև արդյունավետ կապերի ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մտավոր սեփականության պաշտպանության, գիտատեխնիկական արդյունքների տնտեսական արժեքի գնահատման, տեխնոլոգիաների փոխանցման և լիցենզավորման ընդհանուր խնդիրներին։ Դիտարկվում են նաև նորարարական նախագծերի ֆինանսավորման աղբյուրները, ներդրումային ռիսկերը, շուկայի պահանջարկի գնահատումը և գիտատար արտադրանքի մրցունակության ձևավորման գործոնները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գիտատեխնոլոգիական մշակումների առևտրայնացման ենթակառուցվածքների ուսումնասիրությունը՝ տեխնոլոգիաների փոխանցման կենտրոնների, բիզնես ինկուբատորների, տեխնոլոգիական կենտրոնների և գիտություն–բիզնես համագործակցության այլ մեխանիզմների տեսանկյունից։ Վերլուծվում են այն հնարավոր խոչընդոտները, որոնք կարող են առաջանալ հետազոտական արդյունքների գործնական կիրառության ճանապարհին՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությունից և կառավարման փորձի պակասից մինչև շուկայի հետ կապերի և առևտրայնացման համապատասխան մեխանիզմների զարգացման անհրաժեշտություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պետական քաղաքականության և իրավական միջավայրի դերին՝ նորարարական ձեռնարկատիրության, հետազոտությունների կիրառական ուղղվածության և մասնավոր ներդրումների խթանման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի փորձի ուսումնասիրությունը և միջազգային կիրառվող մոտեցումների համեմատական վերլուծությունը՝ տեղական պայմաններին համապատասխան զարգացման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նորարարությունների տնտեսագիտության, տեխնոլոգիական կառավարման, ձեռնարկատիրության և մտավոր սեփականության ոլորտների մոտեցումները՝ գիտական ներուժի և տնտեսական զարգացման միջև առավել արդյունավետ փոխկապակցվածության ձևավորման հնարավորությունները ուսումնասիրելու նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բնակարանային ֆոնդի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով դրա արդյունավետության բարձրացման, առկա խնդիրների բացահայտման և կառավարման ժամանակակից մեխանիզմների ներդրման հիմնահարցերին։ Աշխատության մեջ բնակարանային ֆոնդը դիտարկվում է որպես երկրի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքային զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ կառավարումը անմիջականորեն կապված է բնակչության կենսապայմանների, բնակարանների պահպանման, շենքերի տեխնիկական վիճակի, համայնքային ենթակառուցվածքների և քաղաքային միջավայրի որակի հետ։ Քննարկվում են բնակարանային ֆոնդի ձևավորման և պահպանման առանձնահատկությունները, սեփականության տարբեր ձևերը, կառավարման գործող մոդելները և դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող կազմակերպական, ֆինանսական ու իրավական խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաբնակարան շենքերի կառավարմանը, բնակիչների և կառավարման մարմինների փոխհարաբերություններին, ընդհանուր օգտագործման տարածքների պահպանմանը, վերանորոգման և սպասարկման աշխատանքների կազմակերպմանը, ինչպես նաև ֆինանսավորման արդյունավետ աղբյուրների որոնմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են նաև պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերերը բնակարանային քաղաքականության իրականացման գործում, բնակարանային ֆոնդի տեխնիկական վիճակի գնահատման և վերահսկողության մեխանիզմները, ինչպես նաև կառավարման ոլորտում առկա թերությունների հաղթահարման հնարավորությունները։ Գրքում ներկայացվող մոտեցումները միտված են բնակարանային ֆոնդի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը՝ շեշտադրելով կառավարման թափանցիկությունը, պատասխանատվության հստակեցումը, բնակիչների մասնակցության ընդլայնումը և ֆինանսատնտեսական մեխանիզմների կատարելագործումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, քաղաքաշինության և համայնքային կառավարման մասնագետների, բնակարանային քաղաքականությամբ զբաղվող պետական և տեղական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, հետազոտողների, ուսանողների և ոլորտի այլ մասնագետների համար։

Պատմություն

Այս գիրքը նվիրված է Կիլիկյան հայկական թագավորության և Մամլուքյան պետության միջև ձևավորված քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում միջնադարյան Մերձավոր Արևելքի բարդ քաղաքական միջավայրն է, որտեղ հայկական թագավորությունը ստիպված էր վարել բազմաշերտ արտաքին քաղաքականություն՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի խոշոր ուժերի շահերը, ռազմական սպառնալիքները և դաշնակցային հարաբերությունների փոփոխվող համակարգը։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում են հայ-մամլուքյան հարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, երկու պետությունների միջև հակասությունների հիմնական պատճառները և ռազմական առճակատումների զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ հարաբերությունները սահմանափակված չէին միայն ռազմական բախումներով․ դրանք ներառում էին նաև դիվանագիտական շփումներ, բանակցություններ, փոխադարձ պայմանավորվածություններ, առևտրային կապեր և տարածաշրջանային քաղաքականության հետ կապված շահերի բախումներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Կիլիկյան Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքի վերլուծությունը և այն մարտահրավերների ուսումնասիրությունը, որոնց պայմաններում հայկական իշխանությունը փորձում էր պահպանել իր ինքնուրույնությունն ու տարածքային ամբողջականությունը։ Քննարկվում են Մամլուքյան պետության ռազմական և քաղաքական հզորության աճը, նրա ընդարձակողական քաղաքականությունը և դրա ազդեցությունը Կիլիկյան Հայաստանի անվտանգության վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հայկական կողմի արտաքին քաղաքական քայլերը, դաշնակիցներ ձեռք բերելու փորձերը, ռազմական դիմադրության ձևերը և դիվանագիտական միջոցների կիրառումը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Կիլիկյան Հայաստանի պատմության վերջին փուլերի քաղաքական զարգացումները և այն գործընթացները, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին հայկական թագավորության դիրքերի թուլացմանը տարածաշրջանում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև միջնադարյան միջազգային հարաբերությունների տեսանկյունից, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էին փոքր կամ միջին չափի պետությունները փորձում գոյատևել ուժերի փոփոխվող հարաբերակցության պայմաններում՝ համադրելով ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական գործիքները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Հայոց պատմությամբ, Կիլիկյան Հայաստանի պատմությամբ, Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմությամբ և միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Հայաստանի ազգային գրադարանի 1991 թվականի աշխատանքների հաշվետվությունը ներկայացնում է գրադարանի գործունեության հիմնական արդյունքներն ու ուղղությունները խորհրդային համակարգի փլուզումից անմիջապես հետո ձևավորվող անկախ Հայաստանի պայմաններում, երբ մշակութային և տեղեկատվական կառույցները բախվում էին կազմակերպչական և ֆինանսական լուրջ փոփոխությունների։ Հաշվետվության մեջ հիմնական ուշադրությունը դարձվում է գրադարանի որպես ազգային մատենագիտական կենտրոնի գործառույթի պահպանմանը՝ ապահովելով տպագիր ժառանգության հավաքագրումը, պահպանումը և հանրությանը մատչելի դարձնելը։ Այդ տարում շարունակվել է պարտադիր օրինակների ընդունման համակարգը, որի միջոցով գրադարանը ստացել է Հայաստանի տարածքում հրատարակվող գրքերի, պարբերականների և այլ տպագիր նյութերի հիմնական հոսքը՝ ապահովելով ազգային մատենագիտության շարունակականությունը։ Կարևոր ուղղություն էր նաև ֆոնդերի համալրումը և դասակարգումը, քանի որ նոր քաղաքական և տնտեսական պայմաններում զգալի փոփոխություններ էին տեղի ունենում հրատարակչական շուկայում, և անհրաժեշտ էր ապահովել հավաքածուների ամբողջականությունն ու համակարգվածությունը։ Հաշվետվությունում առանձնացվում է նաև մատենագիտական աշխատանքի զարգացումը՝ ազգային մատենագիտական ցուցակների կազմումը, տեղեկատու-բիբլիոգրաֆիական ծառայությունների կազմակերպումը և ընթերցողների սպասարկման կատարելագործումը։ Գրադարանի ընթերցասրահներում շարունակվել է օգտվողների սպասարկումը, գիտական և ուսումնական պահանջների բավարարումը, ինչպես նաև տեղեկատու բաժինների գործունեությունը, որոնք կարևոր դեր են խաղացել գիտական աշխատողների և ուսանողների համար տեղեկատվության հասանելիության ապահովման գործում։ 1991 թվականին արդեն սկսում էին ձևավորվել նոր մոտեցումներ՝ կապված գրադարանային աշխատանքի արդիականացման և տեխնիկական վերազինման հետ, սակայն դրանք դեռ գտնվում էին սկզբնական փուլում՝ սահմանափակ ռեսուրսների պայմաններում։ Միաժամանակ գրադարանը փորձել է պահպանել իր միջազգային կապերը և համագործակցությունը այլ գրադարանների հետ՝ տեղեկատվական փոխանակման և մասնագիտական փորձի շարունակականության համար։ Ընդհանուր առմամբ, 1991 թվականի հաշվետվությունը արտացոլում է անցումային ժամանակաշրջանի գրադարանային համակարգի վիճակը՝ ավանդական ֆունկցիաների պահպանման և նոր տեղեկատվական ու կազմակերպչական պահանջներին հարմարվելու միջև։