ՍՄԿՊ XXI համագումարի որոշումների և նյութերի պրոպագանդան գրադարաններում : (Մեթոդական նյութեր)

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է առողջապահական համակարգի բարեփոխումների ժամանակակից պայմաններում տարածաշրջանային մակարդակով բնակչությանը վիրաբուժական օգնության կազմակերպման կատարելագործման գիտական հիմնավորմանը՝ Էջմիածին քաղաքի և հարակից գյուղական բնակավայրերի օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել տվյալ տարածաշրջանում վիրաբուժական ծառայությունների կազմակերպման առկա համակարգը, բացահայտել դրա արդյունավետության վրա ազդող գործոնները և մշակել այնպիսի կազմակերպական մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել բժշկական օգնության հասանելիության, ժամանակին տրամադրման և որակի բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանի բնակչության առողջապահական կարիքներին, վիրաբուժական հիվանդությունների տարածվածությանը, բժշկական հաստատությունների հնարավորություններին, մասնագիտական կադրերի ապահովվածությանը, նյութատեխնիկական բազային և բուժօգնության տարբեր մակարդակների միջև փոխգործակցությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի բնակչության համար վիրաբուժական օգնության հասանելիության համեմատական գնահատումը, քանի որ աշխարհագրական հեռավորությունը, տրանսպորտային պայմանները, բժշկական մասնագետների հասանելիությունը և հիվանդների ուղղորդման մեխանիզմները կարող են էական ազդեցություն ունենալ բուժօգնության ժամանակին ստացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել շտապ և պլանային վիրաբուժական օգնության կազմակերպման առանձնահատկությունները, հիվանդների ընդունման և ուղղորդման գործընթացները, նախահիվանդանոցային և հիվանդանոցային ծառայությունների կապը, ինչպես նաև բուժման արդյունքների և կազմակերպական արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև առողջապահության ոլորտում իրականացվող բարեփոխումների ազդեցության ուսումնասիրությունը վիրաբուժական ծառայությունների կառուցվածքի և կառավարման վրա։ Ստացված տվյալների հիման վրա առաջարկվող կազմակերպական լուծումները կարող են ուղղված լինել բուժօգնության օպտիմալացմանը, ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը, բժշկական հաստատությունների միջև համագործակցության ամրապնդմանը և բնակչության համար անհրաժեշտ վիրաբուժական ծառայությունների առավել հավասար հասանելիության ապահովմանը։ Էջմիածնի և հարակից գյուղական բնակավայրերի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանային առողջապահական համակարգի այն առանձնահատկությունները, որոնք պետք է հաշվի առնել վիրաբուժական օգնության կազմակերպման և կառավարման ժամանակ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել առողջապահության կազմակերպիչների, բժշկական հաստատությունների ղեկավարների, վիրաբույժների, հանրային առողջապահության մասնագետների, առողջապահական քաղաքականություն մշակողների, հետազոտողների և բժշկական կրթության ոլորտի ներկայացուցիչների համար՝ որպես տարածաշրջանային պայմաններում վիրաբուժական ծառայությունների կատարելագործման կազմակերպական և գիտական մոտեցումների ուսումնասիրության աղբյուր։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը՝ կրթական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն կրթության որակի շարունակական բարելավման, կրթական համակարգի արդիականացման, բուհերի կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում բարձրագույն կրթության որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման և ուսումնառության մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, դասախոսական կազմի մասնագիտական պատրաստվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական և տեղեկատվական ապահովվածությունը, կառավարման արդյունավետությունը, գիտահետազոտական գործունեությունը և կրթության վերջնարդյունքները։ Աշխատությունում կարևորվում է որակի ներքին և արտաքին ապահովման մեխանիզմների փոխկապակցվածությունը։ Ներքին որակի ապահովումը դիտարկվում է որպես բուհի ներսում կրթական գործընթացների մշտադիտարկման, գնահատման և շարունակական կատարելագործման համակարգ, իսկ արտաքին գնահատումը՝ որպես կրթական ծրագրերի և հաստատությունների գործունեության համապատասխանության ու արդյունավետության անկախ գնահատման միջոց։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կրթական ծրագրերի բովանդակության արդիականացման խնդիրը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքանով են բուհական կրթական ծրագրերը համապատասխանում գիտության և տեխնոլոգիաների զարգացմանը, աշխատաշուկայի պահանջներին, գործատուների ակնկալիքներին և ուսանողների մասնագիտական զարգացման կարիքներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրթության վերջնարդյունքների հստակ սահմանմանը, մասնագիտական և փոխանցելի հմտությունների ձևավորմանը, տեսական գիտելիքների ու գործնական կարողությունների համադրմանը և ուսանողակենտրոն ուսումնառության սկզբունքների կիրառմանը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև ուսանողների գիտելիքների և կարողությունների գնահատման համակարգի կատարելագործմանը։ Ժամանակակից բարձրագույն կրթության պայմաններում գնահատումը պետք է ոչ միայն արձանագրի ուսանողի յուրացրած գիտելիքների մակարդակը, այլև հնարավորություն տա բացահայտելու նրա վերլուծական, ստեղծագործական, գործնական և մասնագիտական կարողությունները։ Այդ պատճառով կարևորվում են բազմազան գնահատման մեթոդների կիրառումը, չափանիշների հստակությունը, գնահատման օբյեկտիվությունը և կրթական գործընթացի հետադարձ կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Բարձրագույն կրթության որակի ապահովման գործում առանցքային նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական և մանկավարժական զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, նորագույն դասավանդման մեթոդների յուրացման, թվային տեխնոլոգիաների կիրառման, հետազոտահեն ուսուցման և միջազգային մասնագիտական համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Կրթության որակի բարելավումը կապվում է նաև դասախոսի գիտահետազոտական և մանկավարժական գործունեության փոխկապակցվածության հետ, քանի որ ժամանակակից բուհում գիտական նորարարությունները պետք է հնարավորինս արագ ներառվեն կրթական գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է բուհերի կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են կառավարման թափանցիկության, հաշվետվողականության, որոշումների կայացման արդյունավետության, տվյալների վրա հիմնված կառավարման, ներքին հաղորդակցության և տարբեր շահակիցների մասնակցության հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների ներգրավվածությանը որակի ապահովման գործընթացներում, քանի որ նրանց կրթական փորձի, կարծիքների և առաջարկությունների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր դեր ունենալ առկա խնդիրների բացահայտման և կրթական ծառայությունների բարելավման գործում։ Աշխատությունում կարևորվում է նաև բուհերի կապը գիտության, աշխատաշուկայի և հասարակության հետ։ Բարձրագույն կրթության որակը պայմանավորված է ոչ միայն լսարանում իրականացվող ուսուցմամբ, այլև գիտահետազոտական գործունեության, գործատուների հետ համագործակցության, արտադրական և մասնագիտական պրակտիկաների, շրջանավարտների զբաղվածության և նորարարական նախագծերի զարգացման հնարավորություններով։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են կրթություն–գիտություն և կրթություն–աշխատաշուկա կապերի ամրապնդման անհրաժեշտությունն ու դրանց իրականացման հնարավոր մեխանիզմները։ Կրթական բարեփոխումների համատեքստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բուհերի և կրթական ծրագրերի հավատարմագրման ու որակի արտաքին գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ որակի գնահատման չափանիշների հստակեցմանը, գնահատման գործընթացների թափանցիկության բարձրացմանը և բուհերի կողմից ինքնագնահատման արդյունքների արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի հավատարմագրումը պետք է ոչ միայն վերահսկողության գործիք լինի, այլև բուհի զարգացման, ինքնավերլուծության և շարունակական բարելավման գործընթացի խթան։ Աշխատությունում կարող են առանձնացվել ՀՀ բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնական խնդիրները՝ կրթական ծրագրերի ոչ միշտ բավարար համապատասխանությունը աշխատաշուկայի փոփոխվող պահանջներին, դասավանդման ավանդական մեթոդների գերակշռությունը, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման անհրաժեշտությունը, որակի ներքին մշակույթի ոչ լիարժեք կայացվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական հնարավորությունների տարբերությունները, կառավարման որոշակի խնդիրները և միջազգային համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Այդ խնդիրների լուծման նպատակով կարող են առաջարկվել կրթական ծրագրերի պարբերական վերանայում և թարմացում, որակի ներքին ապահովման մշակույթի ամրապնդում, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման համակարգի կատարելագործում, ուսանողների և գործատուների մասնակցության ընդլայնում, թվային կրթական տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառում, տվյալների հավաքագրման և վերլուծության համակարգերի զարգացում և բուհերի կառավարման գործընթացների կատարելագործում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև որակի ապահովման չափելի ցուցանիշների և գնահատման մեխանիզմների կիրառումը, որոնք հնարավորություն կտան ոչ միայն արձանագրել առկա վիճակը, այլև գնահատել իրականացվող բարեփոխումների արդյունավետությունը և ժամանակին կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի պետական կառավարման մարմիններին, բուհերի ղեկավարներին, որակի ապահովման մասնագետներին, դասախոսներին, կրթական ծրագրերի մշակողներին, ուսանողներին, գործատուներին և բարձրագույն կրթության հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բարձրագույն կրթության որակի ապահովումը ներկայացնում է որպես շարունակական, համակարգային և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է կրթական ծրագրերի արդիականությունից, դասավանդման որակից, ուսանողների ակտիվ մասնակցությունից, դասախոսների մասնագիտական զարգացումից, արդյունավետ կառավարմանից, գիտության և կրթության ինտեգրումից, աշխատաշուկայի հետ համագործակցությունից և որակի շարունակական բարելավման մշակույթի ձևավորումից։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատանքը նվիրված է ադապտացիայի պրոբլեմի սոցիալ-փիլիսոփայական վերլուծությանը՝ դիտարկելով ադապտացիան որպես մարդու և հասարակության փոխազդեցության հիմնարար գործընթաց, որը պայմանավորում է անհատի, սոցիալական խմբերի և հասարակական համակարգերի կենսունակությունն ու զարգացումը փոփոխվող միջավայրում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ադապտացիայի տեսական հիմքերը, դրա սոցիալական, մշակութային և հոգեբանական չափումները, ինչպես նաև մարդու՝ հասարակական նորմերին, արժեքներին, ինստիտուտներին և սոցիալական փոփոխություններին հարմարվելու մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալականացման, ինքնության ձևավորման և հասարակական ինտեգրման գործընթացներին, որոնք կարևոր դեր են խաղում անհատի հաջող ադապտացիայի գործում։ Քննարկվում են նաև գլոբալացման, տեխնոլոգիական առաջընթացի, մշակութային փոխազդեցությունների և հասարակական վերափոխումների պայմաններում առաջացող նոր մարտահրավերները, որոնք պահանջում են ադապտացիոն կարողությունների շարունակական զարգացում։ Աշխատությունը վերլուծում է տարբեր փիլիսոփայական և սոցիոլոգիական մոտեցումներ՝ բացահայտելով ադապտացիայի դերը հասարակական կայունության, սոցիալական փոփոխությունների և մարդկային գործունեության արդյունավետության ապահովման մեջ։ Եզրակացվում է, որ ադապտացիան ոչ միայն արտաքին պայմաններին հարմարվելու գործընթաց է, այլև ակտիվ փոխակերպման և ինքնազարգացման միջոց, որը նպաստում է անհատի և հասարակության միջև ներդաշնակ հարաբերությունների ձևավորմանը:

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ստվերային տնտեսության սոցիալ-տնտեսական հետևանքների և բնակչության կենսամակարդակի միջև առկա փոխազդեցության ուսումնասիրությանը և այդ փոխազդեցության արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում ստվերային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ տնտեսական և հասարակական երևույթ, որն ընդգրկում է պաշտոնական վիճակագրությունից և հարկային վերահսկողությունից դուրս մնացող տնտեսական գործունեության տարբեր դրսևորումներ։ Ուսումնասիրվում են դրա ձևավորման հիմնական պատճառները, տարածման պայմանները և սոցիալ-տնտեսական ազդեցությունները, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ստվերային գործունեությունը կարող է ազդել զբաղվածության, եկամուտների, հարկային մուտքերի, սոցիալական անհավասարության և բնակչության կենսամակարդակի վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունների վերլուծությունը՝ հաշվի առնելով աշխատաշուկայի կառուցվածքը, եկամուտների բաշխումը, հարկային համակարգը, ձեռնարկատիրական գործունեության պայմանները և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմները։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում է նաև ստվերային տնտեսության երկակի ազդեցությունը․ մի կողմից այն կարող է որոշ խմբերի համար ստեղծել լրացուցիչ եկամտի կամ զբաղվածության հնարավորություններ, իսկ մյուս կողմից՝ սահմանափակել պետական բյուջեի եկամուտները, թուլացնել սոցիալական պաշտպանության համակարգը, խորացնել անհավասարությունը և խոչընդոտել օրինական տնտեսական գործունեության զարգացումը։ Աշխատության շրջանակում փորձ է արվում բացահայտել բնակչության կենսամակարդակի և ստվերային տնտեսական գործունեության միջև պատճառահետևանքային կապերը, գնահատել դրանց ազդեցության չափը և առանձնացնել կառավարման առավել արդյունավետ ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ստվերային տնտեսության կրճատման պետական քաղաքականությանը, հարկային և վարչական մեխանիզմների կատարելագործմանը, տնտեսական գործունեության օրինականացման խթաններին, սոցիալական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը և բնակչության տնտեսական վարքագծի վրա ազդող գործոններին։ Առաջարկվող մոտեցումները նպատակ ունեն ոչ միայն սահմանափակել ստվերային գործունեությունը վերահսկողական միջոցներով, այլև ձևավորել այնպիսի տնտեսական և սոցիալական պայմաններ, որոնց դեպքում օրինական գործունեությունը կդառնա ավելի գրավիչ և կանխատեսելի։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, հարկային քաղաքականության, զբաղվածության, եկամուտների բաշխման և կենսամակարդակի բարձրացման խնդիրներով զբաղվող մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների, տնտեսագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Մշակույթ

Հայկական վաղմիջնադարյան քանդակը (4–7-րդ դարեր)-ը արվեստաբանական և հնագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանում վաղ միջնադարում՝ 4–7-րդ դարերում ձևավորված քանդակագործական արվեստի առանձնահատկությունները, դրա գեղարվեստական լեզուն, գաղափարական բովանդակությունը և պատմական զարգացման ընթացքը, աշխատությունում վերլուծվում են եկեղեցական և աշխարհիկ քանդակների հիմնական տեսակները, ճարտարապետական հարդարանքի տարրերը, խաչքարերի նախնական ձևերը և քարե ռելիեֆների պատկերագրական համակարգը, ինչպես նաև դրանց կապը քրիստոնեության տարածման և նոր գաղափարական աշխարհընկալման ձևավորման հետ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես է վաղ քրիստոնեական արվեստը համադրել նախաքրիստոնեական պատկերային ավանդույթները նոր կրոնական խորհրդանշանների հետ՝ ստեղծելով ինքնատիպ հայկական քանդակագործական դպրոց, միաժամանակ քննարկվում են տարածաշրջանային տարբերությունները և արտաքին ազդեցությունները՝ բյուզանդական և արևելյան արվեստի հետ փոխազդեցության համատեքստում, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ վաղ միջնադարյան քանդակը եղել է ոչ միայն գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլ նաև գաղափարական հաղորդակցության միջոց, որն արտացոլել է ժամանակի կրոնական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները։

Տնտեսագիտություն

Էքստերնալները (արտաքին ազդեցությունները) տնտեսական երևույթներ են, երբ մեկ տնտեսական գործակալի՝ անհատի, ֆիրմայի կամ կազմակերպության գործունեությունը ազդում է մյուսների վրա՝ առանց այդ ազդեցության շուկայական գնի կամ փոխհատուցման արտացոլման։ Այսինքն՝ որոշ գործողությունների օգուտները կամ ծախսերը չեն ներառվում անմիջապես շուկայական գործարքներում, սակայն զգացվում են երրորդ կողմերի կողմից։ Էքստերնալները կարող են լինել դրական և բացասական։ Դրական էքստերնալների դեպքում մեկի գործունեությունը օգտակար ազդեցություն է ունենում ուրիշների վրա՝ առանց լրացուցիչ վճարի։ Օրինակ՝ կրթությունը համարվում է դրական էքստերնալ, քանի որ կրթված մարդը ոչ միայն իրեն է օգուտ տալիս, այլ նաև հասարակությանը՝ բարձրացնելով արտադրողականությունն ու գիտելիքների մակարդակը։ Բացասական էքստերնալների դեպքում մեկի գործունեությունը վնաս է պատճառում ուրիշներին։ Օրինակ՝ գործարանների կողմից օդի աղտոտումը կարող է վնասել բնակչության առողջությանը և շրջակա միջավայրին՝ առանց այդ վնասի փոխհատուցման։ Էքստերնալների առկայությունը շուկայական մեխանիզմների թերություններից մեկն է, քանի որ շուկան ինքնուրույն չի կարող միշտ ճիշտ գնահատել բոլոր սոցիալական ծախսերն ու օգուտները։ Այդ պատճառով պետությունը հաճախ միջամտում է՝ կիրառելով հարկեր, սուբսիդիաներ կամ կարգավորումներ՝ բացասական էքստերնալները նվազեցնելու և դրականները խթանելու համար։ Օրինակ՝ աղտոտող ընկերությունների վրա կարող են սահմանվել բնապահպանական հարկեր, իսկ կրթության կամ առողջապահության ոլորտում պետությունը կարող է տրամադրել սուբսիդիաներ։ Այսպիսով, էքստերնալները կարևոր տնտեսական հասկացություն են, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես կարող են տնտեսական գործողությունները ազդել հասարակության վրա՝ դուրս շուկայական անմիջական հարաբերություններից, և ընդգծում են պետական կարգավորման անհրաժեշտությունը որոշ դեպքերում։