Սոցիալ-տնտեսական վերափոխումները Հայաստանի Հանրապետությունում (1990-2003 թթ.)

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է պորֆիրինային միացությունների և փոխադրող ՌՆԹ-ի միջև մոլեկուլային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը՝ կենսաֆիզիկական և կենսաքիմիական տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում այն օրինաչափություններն են, որոնցով պորֆիրինների կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները պայմանավորում են դրանց կապումը նուկլեինաթթվային մակրոմոլեկուլների հետ։ Փոխադրող ՌՆԹ-ն դիտարկվում է որպես բարդ տարածական կառուցվածք ունեցող կենսաբանական համակարգ, որի տարբեր հատվածները կարող են մասնակցել փոքր մոլեկուլների հետ ոչ կովալենտ փոխազդեցությունների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում պորֆիրինների և ՌՆԹ-ի միջև կապման բնույթը, համալիրների կայունությունը, մոլեկուլների տարածական դասավորության հնարավոր փոփոխությունները և միջավայրի ընդհանուր ֆիզիկաքիմիական պայմանների ազդեցությունը այդ փոխազդեցությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պորֆիրինային կառուցվածքի առանձնահատկությունների և նուկլեինաթթվի նկատմամբ կապման հատկությունների միջև առկա փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր սպեկտրային և կենսաֆիզիկական տվյալների համադրական վերլուծություն՝ գնահատելու համար համալիրների ձևավորումը և դրա հետևանքով մակրոմոլեկուլի կառուցվածքային վիճակում առաջացող փոփոխությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև պարզել, թե փոխազդեցությունը որքանով է պայմանավորված էլեկտրաստատիկ ուժերով, հիդրոֆոբ փոխազդեցություններով և մոլեկուլային ճանաչման այլ ոչ կովալենտ գործոններով։ Փոխադրող ՌՆԹ-ի կառուցվածքային կազմակերպվածության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև փոքր օրգանական մոլեկուլների կապման ազդեցությունը նրա կոնֆորմացիոն կայունության վրա։ Նման համակարգերի հետազոտությունն ունի հիմնարար նշանակություն նուկլեինաթթուների և կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների փոխազդեցության ընդհանուր մեխանիզմները հասկանալու համար և կարող է նպաստել պորֆիրինների կենսամոլեկուլային հատկությունների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է մոլեկուլային կենսաֆիզիկայի, կենսաքիմիայի և նուկլեինաթթուների կառուցվածքային հետազոտությունների մոտեցումները՝ պորֆիրին–ՌՆԹ համալիրների ձևավորման և հատկությունների գիտական նկարագրման նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների և տարածաշրջանային համագործակցության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ-ռուսական տնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունների, հիմնական հիմնախնդիրների և համագործակցության ընդլայնման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության տնտեսական հարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, երկկողմ առևտրատնտեսական համագործակցության կառուցվածքը և դրա զարգացման վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրի ծավալներին, արտահանման և ներմուծման ապրանքային կառուցվածքին, ներդրումային հոսքերին և արտադրական համագործակցության հնարավորություններին։ Վերլուծվում են էներգետիկայի, արդյունաբերության, տրանսպորտի, գյուղատնտեսության և ծառայությունների ոլորտներում տնտեսական փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են առևտրային հարաբերությունների զարգացմանը խոչընդոտող կառուցվածքային, ենթակառուցվածքային, ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները, ինչպես նաև տնտեսական կախվածությունների և փոխադարձ շահերի հարաբերակցությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման գործընթացների, մաքսային կարգավորումների և միջպետական համաձայնագրերի ազդեցությունները երկկողմ տնտեսական կապերի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում ներդրումային միջավայրի բարելավման, համատեղ ձեռնարկությունների զարգացման, տեխնոլոգիական համագործակցության և ապրանքաշրջանառության բազմազանեցման հնարավորություններին։ Կարևորվում է միջազգային տնտեսական միջավայրի փոփոխությունների, փոխարժեքային տատանումների, տրանսպորտային սահմանափակումների և արտաքին տնտեսական ռիսկերի ազդեցության գնահատումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հայ-ռուսական տնտեսական համագործակցության արդյունավետության բարձրացման, առևտրային ու ներդրումային հարաբերությունների զարգացման և տնտեսական քաղաքականության համապատասխան ուղղությունների հիմնավորման համար առաջարկությունների մշակմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային տնտեսագիտության, արտաքին առևտրի, ներդրումային քաղաքականության, տարածաշրջանային ինտեգրման և Հայաստանի տնտեսական զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Նիկելի արծաթից թանկանալը սովորաբար կապված է շուկայի ժամանակավոր անհավասարակշռությունների հետ, ոչ թե այն բանի, որ նիկելը մշտապես «ավելի արժեքավոր» է որպես մետաղ։ Նիկելի գինը կարող է կտրուկ բարձրանալ, երբ աշխարհում աճում է դրա պահանջարկը՝ հատկապես չժանգոտվող պողպատի արտադրության կամ էլեկտրական ավտոմեքենաների մարտկոցների համար, որտեղ նիկելը կարևոր բաղադրիչ է։ Միաժամանակ, եթե մատակարարումը սահմանափակվում է՝ օրինակ արտադրության կրճատման, արտահանման սահմանափակումների կամ աշխարհաքաղաքական խնդիրների պատճառով, գինը կարող է արագ աճել։ Արծաթը, իր հերթին, ունի թե՛ արդյունաբերական, թե՛ ներդրումային կիրառություն, և դրա գինը հաճախ ավելի կայուն կամ այլ տրամաբանությամբ է շարժվում՝ կախված ոսկու շուկայից, ներդրումային պահանջարկից և տնտեսության ընդհանուր վիճակից։ Այդ պատճառով որոշ ժամանակահատվածներում կարող է առաջանալ իրավիճակ, երբ նիկելի գինը բարձրանում է և նույնիսկ գերազանցում է արծաթի գինը, սակայն դա սովորաբար ժամանակավոր շուկայական երևույթ է և չի նշանակում, որ նիկելը ընդհանուր առմամբ ավելի թանկ կամ արժեքավոր մետաղ է, քան արծաթը։

Կենսաբանություն

Գիրքը ներկայացնում է կենսաբանական տվյալների քանակական վերլուծության հիմունքները՝ ներառելով վիճակագրական մեթոդների կիրառությունը կենսաբանության, բժշկության և էկոլոգիայի ոլորտներում։ Հեղինակը մանրամասն բացատրում է ընտրանքների ձևավորման, միջին մեծությունների, տատանողականության, հավանականության և կոռելյացիոն վերլուծության հիմնական սկզբունքները՝ ցույց տալով դրանց կիրառությունը կենսաբանական փորձարարական տվյալների մշակման մեջ։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև փորձերի պլանավորման, տվյալների գնահատման և սխալների հաշվարկման մեթոդները, որոնք կարևոր են գիտական հետազոտությունների հավաստիության ապահովման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսաչափական մեթոդների կիրառությանը բժշկական ախտորոշման, էկոլոգիական մոնիթորինգի և գյուղատնտեսական հետազոտությունների մեջ։ Գիրքը նախատեսված է կենսաբանության, բժշկության, էկոլոգիայի և հարակից գիտությունների ուսանողների և հետազոտողների համար՝ ծառայելով որպես հիմնարար ուսումնական և գործնական ուղեցույց կենսաչափական վերլուծությունների իրականացման համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան իրավական և եկեղեցական մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից մեկի ձևավորման ու պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ քրիստոնեության պետական ընդունումից հետո ստեղծված հասարակական, հոգևոր և իրավական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն նորմերն ու կանոններն են, որոնց միջոցով կարգավորվել են եկեղեցու ներքին կառուցվածքը, հոգևորականության գործունեությունը, հավատացյալների վարքագիծը, ծիսական կյանքը, ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների որոշ ոլորտներ, բարոյական պարտականությունները և եկեղեցական կարգապահությանը վերաբերող հարցերը։ Քննվում են վաղ քրիստոնեական կանոնների ընդունման, տեղայնացման և հայկական եկեղեցական միջավայրում կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղական իրավաստեղծ գործունեության աստիճանական զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական ժողովների որոշումներին, հայրապետական կանոններին և հեղինակավոր հոգևորականների ու իրավական մտածողների գործունեությանը՝ որպես կանոնական համակարգի ձևավորման կարևոր աղբյուրների։ Ուսումնասիրվում է նաև օտարալեզու քրիստոնեական կանոնական նյութերի թարգմանության և դրանց հայկական իրավական մշակույթում յուրացման նշանակությունը։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն առանձին իրավական նորմերի բովանդակությունը, այլև դրանց հիմքում ընկած սկզբունքները, իրավական մտածողության առանձնահատկությունները և հասարակական նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աշխարհիկ ու եկեղեցական իրավակարգավորման փոխհարաբերության խնդիրը՝ հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ քաղաքական պայմանների փոփոխության հետևանքով եկեղեցական կառույցները կարևոր դեր էին ստանձնում հասարակական հարաբերությունների կարգավորման և համայնքային կյանքի կազմակերպման գործում։ Դիտարկվում են նաև կանոնական նորմերի համակարգման գործընթացները, իրավական ժողովածուների ստեղծման նախադրյալները և դրանց ազդեցությունը հետագա հայկական իրավական ավանդույթի վրա։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու վաղ միջնադարից մինչև զարգացած միջնադար տեղի ունեցած գաղափարական և ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է իրավունքի պատմության, եկեղեցու պատմության, աղբյուրագիտության և իրավական տեսության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայկական միջնադարյան իրավական մշակույթի ձևավորման ու շարունակականության կարևոր ուղղություններից մեկը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2005 թվականներին Իրանի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության ժամանակաշրջանը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն սկսվում է Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո նոր միջպետական հարաբերությունների հաստատմամբ և ավարտվում է երկու երկրների միջև հարաբերությունների հարաբերական կարգավորման փուլում։ Իրանը Ադրբեջանի անկախությունը ճանաչել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 12-ին։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը երկկողմ քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման նախադրյալների ուսումնասիրությունն է։ Երկու պետությունների միջև գոյություն ունեին պատմական, մշակութային, կրոնական և աշխարհագրական կապեր, սակայն անկախ Ադրբեջանի ի հայտ գալը միաժամանակ ստեղծեց Իրանի համար նոր աշխարհաքաղաքական և ներքին անվտանգության խնդիրներ։ Իրանական կողմի համար զգայուն հարց էր Ադրբեջանի ազգային ինքնության և քաղաքական գաղափարների հնարավոր ազդեցությունը Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջանների ադրբեջանախոս բնակչության վրա։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի իշխանությունները մտահոգված էին Իրանի քաղաքական ազդեցությամբ և նրա հարաբերություններով Հայաստանի հետ։ Այս հանգամանքները սկզբնական շրջանում սահմանափակեցին երկկողմ հարաբերությունների արագ խորացումը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցության վերլուծությունը։ Թեև Իրանը հանդես էր գալիս տարածաշրջանային կայունության և տարածքային ամբողջականության պահպանման օգտին և տարբեր փուլերում փորձել էր միջնորդական դեր ստանձնել, նրա հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հակամարտության որոշ փուլերում Երևանի նկատմամբ ցուցաբերած աջակցությունը Բաքվում ընկալվում էին որպես լուրջ խոչընդոտ։ Իրանը 1992 և 2000 թվականներին փորձել է նպաստել հակամարտության կարգավորմանը, սակայն այդ միջնորդական նախաձեռնությունները վերջնական արդյունքի չեն հանգեցրել։ Քաղաքական հարաբերությունների վրա էապես ազդել են նաև երկու երկրների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները։ Ադրբեջանը անկախության առաջին տարիներին ձգտում էր ընդլայնել կապերը Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետ, մինչդեռ Իրանը փորձում էր պահպանել իր ազդեցությունն ու դիրքերը Հարավային Կովկասում և զգուշությամբ էր վերաբերվում տարածաշրջանում արևմտյան և թուրքական ազդեցության աճին։ Այս հակասությունները հատկապես արտահայտվեցին անվտանգության և ռազմավարական համագործակցության ոլորտներում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի և բնական պաշարների օգտագործման խնդիրը։ Կասպից ծովի հատակի բաժանման վերաբերյալ երկու երկրների դիրքորոշումները զգալիորեն տարբերվում էին, իսկ նավթային հանքավայրերի շահագործման և էներգետիկ նախագծերի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները պարբերաբար սրում էին հարաբերությունները։ 2001 թվականին Կասպից ծովում նավթային հետախուզական աշխատանքների հետ կապված միջադեպը ցույց տվեց, որ տնտեսական շահերի և տարածքային վեճերի համադրությունը կարող էր վերածվել լուրջ անվտանգության խնդրի։ Աշխատանքի տնտեսական բաղադրիչը կարող է ընդգրկել երկկողմ առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտային հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության և սահմանամերձ տնտեսական կապերի զարգացումը։ Անկախության առաջին տարիներին Ադրբեջանի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, իսկ արտաքին շուկաների հասանելիությունը սահմանափակ էր, ինչի պայմաններում հարևան Իրանի հետ առևտրատնտեսական կապերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Իրանական շուկան և ներդրողները հետաքրքրված էին նորանկախ Ադրբեջանի տնտեսությամբ, իսկ ցամաքային հարևանությունը նպաստում էր փոխադարձ առևտրի կազմակերպմանը։ Սակայն տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը հավասարաչափ և շարունակական չի եղել։ Տվյալների համաձայն՝ 1995 թվականին Իրանի բաժինը Ադրբեջանի ընդհանուր արտաքին առևտրաշրջանառության մեջ կազմել է մոտ 20,2%, մինչդեռ 2000 թվականին այն նվազել է մինչև 2,2%, իսկ 2005 թվականին կազմել է մոտ 2,8%։ Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների տնտեսական փոխկապակցվածությունը ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել է և կախված է եղել ինչպես քաղաքական հարաբերությունների վիճակից, այնպես էլ Ադրբեջանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումից։ Էներգետիկ համագործակցությունը հետազոտության առանձնահատուկ թեմաներից է։ Ադրբեջանի նավթային պաշարների նկատմամբ միջազգային հետաքրքրության աճը փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Իրանը ցանկանում էր ներգրավվել տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերում և իր տարածքը օգտագործել նավթի և գազի տարանցման համար, մինչդեռ Ադրբեջանը զարգացնում էր այլընտրանքային ուղիներ՝ հատկապես Թուրքիայի և արևմտյան շուկաների ուղղությամբ։ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի նախագծում Իրանի չներգրավվելը խորացրեց տնտեսական և աշխարհաքաղաքական մրցակցության բաղադրիչը։ Տրանսպորտային և հաղորդակցական համագործակցությունը, ընդհակառակը, կարող էր ծառայել որպես հարաբերությունների կայունացման գործոն։ Երկու երկրների ընդհանուր սահմանը, Նախիջևանի առանձնահատուկ աշխարհագրական դիրքը և Իրանի տարածքով հաղորդակցության հնարավորությունները տնտեսական կապերի զարգացման համար կարևոր նշանակություն ունեին։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերություններում տնտեսական շահերը հաճախ հանդես էին գալիս որպես քաղաքական լարվածությունը մեղմելու գործոն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև 1990-ականների վերջից հարաբերությունների աստիճանական բարելավման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի փոխայցելությունները և քաղաքական երկխոսության ակտիվացումը վկայում էին այն մասին, որ երկու կողմերն էլ փորձում էին խուսափել հարաբերությունների ամբողջական վատթարացումից։ Ադրբեջանի նախագահ Հեյդար Ալիևի այցերը Իրան և իրանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների շփումները Բաքվի հետ նպաստեցին երկխոսության պահպանմանը։ 2001 թվականի Կասպիցյան ճգնաժամից հետո ևս կողմերը ձգտեցին վերականգնել հարաբերությունների կայունությունը։ Հեյդար Ալիևի 2002 թվականի այցը Իրան այդ գործընթացի կարևոր փուլերից էր։ Հետագա հարաբերությունների բարելավմանը նպաստեց նաև 2004 թվականին Իրանի նախագահ Մոհամմադ Խաթամիի այցը Ադրբեջան։ Այցի ընթացքում կողմերը կարողացան առաջընթաց արձանագրել մի շարք երկկողմ հարցերում, թեև Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի խնդիրը մնաց չլուծված։ 2004-2005 թվականները կարելի է դիտարկել հարաբերությունների հարաբերական մերձեցման կարևոր փուլ։ 2004 թվականին բացվեց Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը Թավրիզում, իսկ 2005 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պաշտոնական այց կատարեց Իրան։ Այդ ժամանակահատվածում կողմերը փորձում էին ընդլայնել տնտեսական համագործակցությունը և նվազեցնել քաղաքական տարաձայնությունների ազդեցությունը երկկողմ կապերի վրա։ Միաժամանակ հարաբերություններում պահպանվում էին հիմնարար հակասություններ։ Դրանց թվում էին Կասպից ծովի բաժանման հարցը, Ադրբեջանի կապերը ԱՄՆ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ, Իսրայելի հետ Բաքվի համագործակցությունը, Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կողմերի տարբեր դիրքորոշումները և Իրանի ներքին ադրբեջանական բնակչության խնդիրը։ Այդ գործոնների պատճառով հարաբերությունների բարելավումը լիարժեք ռազմավարական դաշինքի չվերածվեց և հիմնականում պահպանվեց զգուշավոր փոխգործակցության շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել այն եզրահանգումը, որ 1991-2005 թվականներին իրանա-ադրբեջանական հարաբերությունները զարգացել են համագործակցության և հակասությունների զուգահեռ ազդեցության ներքո։ Տնտեսական շահերը, ընդհանուր սահմանը, մշակութային և կրոնական կապերը նպաստել են երկխոսության պահպանմանը, մինչդեռ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը, էներգետիկ շահերը, Ղարաբաղյան հակամարտությունը, Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակը և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները պարբերաբար սահմանափակել են հարաբերությունների խորացումը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն երկու պետությունների երկկողմ հարաբերությունների պատմությունը հասկանալու, այլև 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգը և տնտեսական շահերի ու արտաքին քաղաքականության փոխազդեցությունը գնահատելու համար։