Теоретические, прикладные результаты селекции винограда в Армянской сельскохозяйственной академии, ботанические и агробиологические особенности новых сортов

Religion

«Աւետարան ատենի» վերնագիրը հուշում է ժամանակի կամ որոշակի առիթի հետ կապված ավետարանական ընթերցումների կամ հոգևոր նյութերի մասին։ Քրիստոնեական եկեղեցական ավանդության մեջ Ավետարանի ընթերցումը կարևոր տեղ ունի պաշտամունքի, աղոթքի և հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության մեջ։ Ավետարանական հատվածները ներկայացնում են Հիսուս Քրիստոսի կյանքը, քարոզչությունը, առակները, հրաշքները և ուսմունքը՝ փոխանցելով քրիստոնեական հավատքի ու բարոյականության հիմնարար գաղափարները։ Դրանց միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է սիրո, ներողամտության, ապաշխարության, խոնարհության, արդարության և Աստծուն վստահելու սկզբունքներին։ Եկեղեցական ընթերցումների կազմակերպումը հաճախ կապված է տոնացույցի, պատարագի կարգի և տարվա ընթացքում հիշատակվող կրոնական իրադարձությունների հետ։ Այդպիսի նյութերը կարող են օգնել հոգևորականներին և հավատացյալներին կողմնորոշվելու համապատասխան ընթերցումների ընտրության ու կիրառության հարցում, ինչպես նաև խորացնելու աստվածաշնչյան տեքստերի ընկալումը։ Վերնագրի ձևակերպումը, սակայն, ինքնին բավարար չէ հրատարակության ճշգրիտ գործառույթը որոշելու համար, ուստի այն կարող է առնչվել թե՛ որոշակի ժամանակի համար նախատեսված ավետարանական ընթերցումներին, թե՛ եկեղեցական կիրառության այլ նյութերի։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական գրականության, աստվածաշնչյան ընթերցանության ավանդույթների և կրոնական գրքերի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև առիթ է դիտարկելու, թե ինչպես են Ավետարանի տեքստերը պահպանվել, կազմակերպվել և փոխանցվել հայերեն տպագիր գրականության միջոցով՝ նպաստելով քրիստոնեական հավատքի ու հոգևոր մշակույթի շարունակականությանը։

Literature

Գրախոսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ֆելիքս Բախչինեանի հեղինակած «Հայրական» մեկնութիւնների քննությանը և համապատասխան հատորի բովանդակային, գաղափարական ու գրական առանձնահատկությունների ներկայացմանը։ Հեղինակը գրքի նյութը դիտարկում է ոչ միայն որպես առանձին ստեղծագործությունների կամ գրական անդրադարձների ամբողջություն, այլև որպես ընտանեկան հիշողության, հայրության, սերնդային կապերի, ինքնության և անցյալի վերաիմաստավորման շուրջ ձևավորված մտորումների համակարգ։ Գրախոսության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են անձնական հիշողությունն ու կենսագրական փորձը վերածվում գրական-մտավոր անդրադարձի և ինչպես է հայրական կերպարը ձեռք բերում ավելի լայն՝ բարոյական, հոգեբանական և մշակութային նշանակություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հեղինակի մեկնողական մոտեցմանը, լեզվական ու ոճական առանձնահատկություններին, շարադրանքի կառուցվածքին և այն միջոցներին, որոնց օգնությամբ անձնական ապրումները կապվում են համամարդկային թեմաների հետ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հիշողության և ժամանակի փոխհարաբերության հարցը․ անցյալի դրվագները ոչ միայն վերարտադրվում են, այլև վերագնահատվում ներկայի դիրքերից՝ ստեղծելով երկխոսություն տարբեր սերունդների և ժամանակաշրջանների միջև։ Գրախոսականը կարևորում է նաև հայրական կերպարի բազմաշերտությունը՝ այն ներկայացնելով որպես ընտանիքի ներսում անձնական ներկայություն, արժեքների փոխանցման միջոց և մարդու ինքնության ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն հուզական և հոգեբանական միջավայրը, որը ձևավորվում է հիշողության, կորստի, երախտագիտության, կապվածության և անցած ժամանակի վերապրման շուրջ։ Գրախոսության մեջ կարող են գնահատվել նաև հեղինակի օգտագործած գրական և մշակութային հղումները, փաստագրական նյութերը և մեկնողական հնարները, որոնց միջոցով մասնավոր պատմությունը ստանում է ավելի լայն հասարակական ու մշակութային հնչեղություն։ Աշխատանքը հետաքրքիր է նաև սփյուռքահայ գրական և մտավոր միջավայրի համատեքստում, քանի որ անձնական և ընտանեկան հիշողության միջոցով հնարավոր է անդրադառնալ ինքնության պահպանման, մշակութային ժառանգության փոխանցման և սերունդների միջև կապի խնդիրներին։ Գրախոսական բնույթը թույլ է տալիս ոչ միայն ներկայացնել գրքի հիմնական բովանդակությունն ու թեմատիկ ուղղությունները, այլև գնահատել դրա գեղարվեստական ու գաղափարական արժեքը, ընդգծել հաջողված կողմերը և մատնանշել այն հարցերը, որոնք կարող են դառնալ հետագա գրականագիտական քննարկումների առարկա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընթերցողին ներկայացնում է հայրության և ընտանեկան հիշողության թեմաները որպես անհատական փորձից դուրս եկող, սակայն ավելի լայն մարդկային և մշակութային նշանակություն ունեցող երևույթներ՝ միաժամանակ գնահատելով Ֆելիքս Բախչինեանի մեկնողական մտածողությունը, գրական լեզուն և հիշողությունը իմաստավորելու նրա մոտեցումները։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է ցինիզմի սոցիոմշակութային բնույթի ուսումնասիրությանը և դրա դրսևորմանը զանգվածային հասարակության պայմաններում ձևավորվող անհատի վարքագծում, մտածողության մեջ ու արժեքային համակարգում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ցինիզմի՝ որպես հասարակական միջավայրին հարմարվելու, սեփական դիրքորոշումը թաքցնելու կամ սոցիալական իրականության նկատմամբ որոշակի վերաբերմունք արտահայտելու ձևի վերլուծության վրա։ Այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական բնավորության գիծ կամ բարոյական դիրքորոշում, այլև որպես մշակութային և սոցիալական երևույթ, որի ձևավորումը պայմանավորված է հասարակական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի և զանգվածային գիտակցության փոփոխություններով։ Քննության է առնվում ամբոխի մարդու գաղափարը՝ որպես զանգվածային հասարակության մեջ անհատի ինքնության, ինքնուրույն դատողության և պատասխանատվության խնդիրները հասկանալու տեսական միջոց։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է անհատը խմբային միջավայրում աստիճանաբար ընդունել գերիշխող կարծիքները, վարքային ձևերը և գնահատականները՝ սահմանափակելով սեփական քննադատական ու ինքնուրույն դիրքորոշումը։ Այս համատեքստում ցինիկ վերաբերմունքը կարող է հանդես գալ որպես սոցիալական դիմակ, որի միջոցով մարդը փորձում է պաշտպանվել հասարակական հակասություններից, հիասթափությունից, արժեքների նկատմամբ անվստահությունից կամ սեփական դիրքի անորոշությունից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում «դիմակ» հասկացության սոցիոմշակութային նշանակությանը։ Դիմակը մեկնաբանվում է որպես այն դերային կերպարը, որը մարդը ներկայացնում է հասարակությանը՝ երբեմն տարբերելով այն իր ներքին համոզմունքներից և իրական ապրումներից։ Հասարակական միջավայրում ընդունված վարքականոնները, հեղինակության պահպանման անհրաժեշտությունը, խմբային ճնշումը և հասարակական գնահատականից կախվածությունը կարող են նպաստել նման դերային վարքագծի ձևավորմանը։ Ցինիզմն այս դեպքում կարող է ծառայել որպես հեռավորություն պահպանելու միջոց, երբ անհատը կասկածի տակ է դնում բարոյական սկզբունքները, հասարակական իդեալները կամ այլ մարդկանց գործողությունների անկեղծ շարժառիթները։ Քննության է առնվում դասական ցինիզմի և ժամանակակից ցինիկ գիտակցության տարբերությունը։ Հին փիլիսոփայական ավանդույթի որոշ ձևերում հասարակական պայմանականությունների քննադատությունը կապված էր ազատության, պարզության և կեղծ արժեքներից հրաժարվելու ձգտման հետ, մինչդեռ ժամանակակից սոցիոմշակութային միջավայրում ցինիզմը կարող է արտահայտվել ընդհանուր անվստահությամբ, հեգնական վերաբերմունքով և արժեքների իրական նշանակության նկատմամբ կասկածով։ Այս տարբերակումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասկացության պատմական վերափոխումները և հասկանալ, թե ինչու նույն եզրույթը տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող է ունենալ էապես տարբեր բովանդակություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում զանգվածային մշակույթի ազդեցությանը։ Զանգվածային հաղորդակցությունը, հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները, սպառողական մշակույթը և հասարակական վարքի ստանդարտացումը կարող են նպաստել անհատականության որոշ դրսևորումների միօրինակացմանը։ Ուսումնասիրվում է այն հակասությունը, երբ մարդը մի կողմից ձգտում է առանձնանալ զանգվածից, իսկ մյուս կողմից՝ իր վարքով և գնահատականներով հաճախ հետևում է նույն զանգվածի կողմից ընդունված ձևերին։ Ցինիկ կեցվածքը կարող է այդ պայմաններում ստեղծել ինքնուրույնության արտաքին տպավորություն՝ առանց իրական քննադատական ինքնուրույնության ձևավորման։ Քննության են առնվում նաև հասարակական արժեքների արժեզրկման գործընթացները։ Երբ բարոյական, քաղաքական կամ մշակութային գաղափարների և հասարակական իրականության միջև առաջանում է նկատելի հակասություն, անհատի մոտ կարող է ձևավորվել անվստահություն ոչ միայն կոնկրետ հաստատությունների, այլև ընդհանուր արժեքային համակարգի նկատմամբ։ Այդ պայմաններում հեգնանքը, կասկածամտությունը և ցուցադրական անտարբերությունը կարող են դառնալ հասարակական վարքի տարածված ձևեր։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման վերաբերմունքը երբեմն համատեղվում է հենց այն համակարգին հարմարվելու հետ, որը մարդը քննադատում է։ Այս հակասությունը հնարավորություն է տալիս ցինիզմը դիտարկել որպես ժամանակակից հասարակության բարդ ինքնապաշտպանական և հարմարվողական մեխանիզմներից մեկը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոնֆորմիզմի խնդրին և դրա հարաբերակցությանը ցինիզմի հետ։ Անհատը կարող է գիտակցել հասարակական հարաբերությունների որոշ թերություններ, քննադատել դրանք խոսքային մակարդակում, սակայն միաժամանակ շարունակել գործել ընդունված կանոնների համաձայն։ Այդպիսի իրավիճակում քննադատական խոսքը դեռևս չի նշանակում իրական ինքնուրույնություն կամ հասարակական պատասխանատվություն։ Հետազոտվում է նաև անանունության և պատասխանատվության թուլացման ազդեցությունը զանգվածային վարքագծի վրա։ Խմբի մաս կազմող մարդը որոշ իրավիճակներում կարող է սեփական գործողությունների պատասխանատվությունը վերագրել ընդհանուր միջավայրին՝ իր ընտրությունը ներկայացնելով որպես բոլորի կողմից ընդունված վարք։ Ցինիկ վերաբերմունքը կարող է լրացուցիչ արդարացման միջոց դառնալ՝ ստեղծելով այն պատկերացումը, թե հասարակական կյանքում բոլոր գործողություններն ի վերջո պայմանավորված են միայն անձնական շահերով։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատի ինքնության խնդիրը։ Սոցիալական դերերի բազմազանությունը և հասարակության տարբեր խմբերի պահանջները կարող են ստեղծել իրավիճակ, երբ մարդու արտաքին վարքագիծը զգալիորեն տարբերվում է նրա անձնական համոզմունքներից։ Այդ հակասության երկարատև պահպանությունը կարող է նպաստել սեփական արժեքների նկատմամբ անվստահության և սոցիալական հարաբերությունների ձևական ընկալման զարգացմանը։ Դիտարկվում է նաև ցինիզմի և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունը։ Եթե մարդը հասարակական նորմերն ու արժեքները ընկալում է միայն որպես պայմանականություններ, ապա կարող է թուլանալ սեփական գործողությունները բարոյական չափանիշներով գնահատելու պատրաստակամությունը։ Միաժամանակ քննադատական վերաբերմունքը ինքնին չի նույնացվում ցինիզմի հետ. տարբերակվում են հիմնավորված քննադատությունը, կասկածը և այն դիրքորոշումը, որը սկզբունքորեն ժխտում է արժեքների ու անկեղծ շարժառիթների հնարավորությունը։ Այս տարբերակումը կարևոր է սոցիալական քննադատության և արժեքային նիհիլիզմի սահմանները հասկանալու համար։ Քննության են առնվում նաև հանրային հաղորդակցության մեջ հեգնանքի, ծաղրի և ցուցադրական անտարբերության գործառույթները։ Դրանք կարող են մի կողմից ծառայել հասարակական խնդիրների քննադատությանը, իսկ մյուս կողմից՝ ստեղծել հոգեբանական ու սոցիալական հեռավորություն և նվազեցնել իրական մասնակցության պատրաստակամությունը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է անհատի և զանգվածի փոխհարաբերությունների, սոցիալական դերերի, արժեքային ճգնաժամերի և ժամանակակից մշակույթի մեջ ձևավորվող վարքային ռազմավարությունների համատեղ ուսումնասիրությամբ։ Ցինիզմի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական կյանքի այն հակասությունները, որոնց պայմաններում մարդը կարող է հասկանալ իր շրջապատի խնդիրները, սակայն դրանց նկատմամբ ընտրել հեռավորություն, հեգնանք կամ հարմարվողականություն։ Նյութը նպաստում է զանգվածային գիտակցության, հասարակական արժեքների փոփոխության, ինքնության և սոցիալական պատասխանատվության խնդիրների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիալական փիլիսոփայության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական հոգեբանության, էթիկայի և զանգվածային հասարակության տեսության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է երիտասարդ տարիքի անձանց շրջանում գլխապտույտի և կյանքի որակի տարբեր բաղադրիչների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի ուսանողական բնակչության օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում գլխապտույտը դիտարկվում է ոչ միայն որպես սուբյեկտիվ գանգատ, այլև որպես գործոն, որը կարող է առնչվել առօրյա ակտիվության, ուսումնական գործունեության, ֆիզիկական ինքնազգացողության և սոցիալական գործառույթների հետ։ Ուսանողական տարիքը առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ այս շրջանում բարձր ուսումնական ծանրաբեռնվածությունը, օրվա ռեժիմի փոփոխությունները և կենսակերպի այլ գործոններ կարող են փոխկապակցված լինել ընդհանուր ինքնազգացողության հետ։ Քննվում են գլխապտույտի տարածվածության, հաճախականության և արտահայտվածության գնահատման ընդհանուր մոտեցումները, ինչպես նաև երիտասարդների կողմից սեփական առողջական վիճակի և կյանքի որակի ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե նման գանգատների առկայությունը որքանով կարող է կապված լինել ֆիզիկական ակտիվության սահմանափակման, կենտրոնացման դժվարությունների, ուսումնական առօրյայի և սոցիալական մասնակցության փոփոխությունների հետ։ Կյանքի որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ հասկացություն, որը ներառում է ֆիզիկական, հոգեբանական, սոցիալական և առօրյա գործունեությանը վերաբերող ցուցանիշներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հարցաթերթային և վիճակագրական գնահատման մեթոդներ՝ տարբեր ցուցանիշների միջև կապերը բացահայտելու և ուսումնասիրվող խմբում ընդհանուր միտումները նկարագրելու համար։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել վիճակագրական փոխկապակցվածությունը պատճառահետևանքային կապից, քանի որ գլխապտույտը կարող է ունենալ բազմազան պատճառներ, իսկ կյանքի որակի վրա կարող են ազդել բազմաթիվ այլ գործոններ։ Ուսանողների տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել երիտասարդ բնակչությանը բնորոշ առանձնահատկությունները և գնահատել առողջական գանգատների հնարավոր նշանակությունը նրանց առօրյա գործունեության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նաև երիտասարդների առողջության վերաբերյալ հետազոտություններում կյանքի որակի ցուցանիշների կիրառման մեթոդաբանության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հանրային առողջության, կլինիկական բժշկության, համաճարակաբանության և կյանքի որակի գնահատման մոտեցումները՝ երիտասարդների առողջական վիճակի և առօրյա բարեկեցության միջև կապերն առավել ամբողջական ուսումնասիրելու նպատակով։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է քիմքի նշիկներում քրոնիկ տոնզիլիտի ժամանակ զարգացող իմունաբանական գործընթացներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Mycoplasma hominis-ի, Escherichia coli-ի և նեյտրոֆիլային լեյկոցիտների դերին՝ օրգանիզմի սպեցիֆիկ և ոչ սպեցիֆիկ ռեզիստենտության մեխանիզմներում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նշիկների որպես իմունաբանական օրգանի գործառույթը, որտեղ մշտական միկրոբային ներգրավվածության պայմաններում ձևավորվում են ինչպես պաշտպանական, այնպես էլ պաթոլոգիկ արձագանքներ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես նշված միկրոօրգանիզմները կարող են մասնակցել քրոնիկ բորբոքային գործընթացի պահպանմանը՝ խաթարելով տեղային իմունային հավասարակշռությունը և նպաստելով ախտաբանական ֆլորայի կայունությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նեյտրոֆիլների ակտիվացման և դեգրանուլյացիայի գործընթացներին, ֆագոցիտոզի արդյունավետությանը, ինչպես նաև բորբոքային միջնորդների արտազատմանը, որոնք ձևավորում են ոչ սպեցիֆիկ պաշտպանական արձագանքը։ Միաժամանակ քննարկվում է սպեցիֆիկ իմունիտետի խանգարումը՝ կապված հակածին-հակամարմին փոխազդեցությունների անարդյունավետության հետ, ինչը նպաստում է հիվանդության քրոնիզացմանը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ քրոնիկ տոնզիլիտի պաթոգենեզը պայմանավորված է միկրոֆլորայի և իմունային համակարգի բարդ փոխազդեցությամբ, որտեղ որոշ պայմանական ախտածիններ կարող են պահպանել երկարատև բորբոքային ֆոն և փոխել տեղային պաշտպանական մեխանիզմների հավասարակշռությունը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի անվանական համակարգերի համեմատական-զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուներում գոյականի, ածականի, դերանվան և անվանական բնույթի այլ միավորների քերականական կարգերի կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն քերականական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ արտահայտվում են թիվը, որոշյալությունն ու անորոշությունը, հոլովական և հարաբերական նշանակությունները, պատկանելությունը և անվանական համակարգին բնորոշ այլ իմաստներ։ Քննվում է, թե տվյալ քերականական նշանակությունները երկու լեզուներում ինչպիսի ձևաբանական, շարահյուսական կամ վերլուծական միջոցներով են արտահայտվում, և ինչ ընդհանրություններ ու տարբերություններ են առաջանում դրանց կառուցվածքային կազմակերպման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայերենի հոլովական համակարգի և պարսկերենում համապատասխան հարաբերությունների արտահայտման միջոցների զուգադրմանը, քանի որ նույն իմաստային հարաբերությունները կարող են տարբեր լեզուներում իրացվել տարբեր քերականական մեխանիզմներով։ Ուսումնասիրվում են նաև հոգնակիության ձևավորման եղանակները, որոշյալության արտահայտումը, գոյականական կապակցությունների կառուցվածքը և անվանական բաղադրիչների միջև քերականական կապերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պարսկերենի իզաֆեթային կառուցվածքների և հայերենի համապատասխան որոշիչ-որոշյալ հարաբերությունների համեմատությունը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային և գործառական տարբերությունները։ Զուգադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու լեզուների պատմական ազգակցության հետևանքով պահպանված որոշ ընդհանուր հատկանիշները և նրանց ինքնուրույն զարգացման ընթացքում ձևավորված տիպաբանական տարբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել ժամանակակից գրական լեզուների օրինակներ, որոնց միջոցով քերականական ձևերը դիտարկվում են ոչ միայն մեկուսացված, այլև իրական խոսքային ու շարահյուսական միջավայրում։ Նման ուսումնասիրությունը կիրառական նշանակություն ունի նաև թարգմանության, օտար լեզվի դասավանդման և երկլեզու բառարանագրության համար, քանի որ օգնում է կանխատեսել այն դեպքերը, երբ մի լեզվի քերականական կառուցվածքը մյուսում չունի ուղղակի ձևային համարժեք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, զուգադրական և տիպաբանական լեզվաբանության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում տալով երկու լեզուների անվանական քերականական համակարգերի փոխհարաբերությունների մասին։