The effect of vitamin E and α-lipoic acid on cellular and molecular changes induced by pre- and postnatal ethanol administration in the developing hippocampus and cerebellum of rat

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է պետական և հանրային սեփականության կառավարման արդյունավետության հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սահմանադրականության սկզբունքների և իրավական պետության պահանջների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է սեփականության կառավարման իրավական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, բացահայտում գործող համակարգի առավելություններն ու թերությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է պետական կառավարման մարմինների լիազորությունների, հաշվետվողականության և թափանցիկության դերը հանրային ռեսուրսների արդյունավետ տնօրինման գործում։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետությունում գործող իրավակարգավորումներին, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը սեփականության կառավարման ոլորտի վրա, ինչպես նաև միջազգային փորձի և համեմատական իրավունքի կիրառման հնարավորություններին։ Ներկայացվում են գիտական հիմնավորումներով և գործնական առաջարկություններով ուղիներ, որոնք կարող են նպաստել պետական գույքի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, հանրային շահի առավել արդյունավետ պաշտպանությանը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը և կառավարման որակի բարելավմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների և հանրային քաղաքականության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է քաղաքական մասնակցության հիմնախնդիրները ժողովրդավարական համախմբման փուլում՝ վերլուծելով քաղաքացիների ներգրավվածության դերը ժողովրդավարական համակարգի կայացման և զարգացման գործընթացում։ Գրքում քննարկվում են ընտրական մասնակցության, քաղաքացիական ակտիվության, քաղաքական մշակույթի և հասարակական կազմակերպությունների ազդեցության հիմնական հարցերը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև անցումային հասարակություններում ժողովրդավարության ամրապնդման դժվարություններին, քաղաքական վստահության ձևավորմանը և պետական ինստիտուտների նկատմամբ հասարակության վերաբերմունքին։ Նյութում ներկայացվում են քաղաքական մասնակցության տարբեր ձևեր՝ ընտրություններ, բողոքի շարժումներ, հանրային քննարկումներ և քաղաքացիական նախաձեռնություններ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը քաղաքական համակարգի արդյունավետության վրա։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և կիրառական վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ժողովրդավարական գործընթացներում հասարակության ակտիվ դերակատարության նշանակությունը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմական զարգացմանը, ծագման ու կազմավորման խնդիրներին, բնակության աշխարհագրությանը, հասարակական կառուցվածքին, մշակույթին, լեզվին, ավանդույթներին և ինքնության առանձնահատկություններին։ Նյութը կարող է ներկայացնել հայերին որպես հնագույն ժամանակներից Հայկական լեռնաշխարհի պատմական և մշակութային գործընթացներում կարևոր դեր ունեցած ժողովուրդ՝ դիտարկելով տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական, սոցիալական և ժողովրդագրական փոփոխությունները։ Ուշադրություն է հատկացվում բնակավայրերի և պատմական կենտրոնների ձևավորմանը, տնտեսական գործունեությանը, արհեստներին, առևտրին և քաղաքային մշակույթի զարգացմանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել քրիստոնեության և Հայ առաքելական եկեղեցու ազդեցությունը հոգևոր ու մշակութային կյանքի վրա, ինչպես նաև եկեղեցական հաստատությունների մասնակցությունը կրթության, գրավոր մշակույթի և պատմական հիշողության պահպանմանը։ Քննվում է հայոց լեզվի զարգացման նշանակությունը ազգային ինքնության ձևավորման և պահպանման համար, անդրադարձ է կատարվում հայոց գրերի ստեղծմանը, ձեռագրական մշակույթին, պատմագրությանը, գրականությանը և կրթական ավանդույթներին։ Մշակութային ժառանգությունը ներկայացվում է նաև ճարտարապետության, եկեղեցաշինության, մանրանկարչության, երաժշտության, ժողովրդական բանահյուսության, կիրառական արվեստների և ավանդական կենցաղի միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ընտանիքի և համայնքի կառուցվածքը, սովորույթները, տոնական մշակույթը, ժողովրդական հավատալիքները, հագուստը, բնակարանային մշակույթը և առօրյա կյանքի այլ բաղադրիչներ։ Առանձին նշանակություն ունի պատմական Հայաստանի սահմաններից դուրս հայկական համայնքների ձևավորման ուսումնասիրությունը, քանի որ տարբեր ժամանակաշրջանների պատերազմները, քաղաքական փոփոխությունները, տնտեսական շարժառիթները, բռնի տեղահանությունները և գաղթերը նպաստել են հայկական սփյուռքի աշխարհագրական ընդլայնմանը։ Սփյուռքի համայնքները դիտարկվում են ազգային լեզվի, կրթության, կրոնական և մշակութային ավանդույթների պահպանման, ինչպես նաև բնակության երկրների հասարակական ու տնտեսական կյանքին մասնակցության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հայ ժողովրդի պատմական հիշողությանը և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով տարբեր հասարակական ու մշակութային հաստատություններ պահպանել և փոխանցել են հավաքական ինքնության տարրերը սերունդներին։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարող է ունենալ պատմաազգագրական և մշակութաբանական բնույթ՝ համադրելով պատմության, ազգագրության, լեզվաբանության, կրոնագիտության և մշակութային մարդաբանության մոտեցումները և ներկայացնելով հայ ժողովրդի բազմադարյա պատմամշակութային զարգացման ընդհանուր պատկերը։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը նվիրված է աշխատաշուկայի զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը և դրանց փոխկապակցվածությանը բնակչության կենսամակարդակի փոփոխությունների հետ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են զբաղվածության, գործազրկության, աշխատուժի առաջարկի և պահանջարկի, աշխատավարձերի, աշխատանքի արտադրողականության և աշխատաշուկայի կառուցվածքային փոփոխությունների վերաբերյալ հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե տնտեսական զարգացման և աշխատաշուկայի վերափոխումների արդյունքում ինչպես են փոխվում բնակչության եկամուտները, սպառման հնարավորությունները, սոցիալական ապահովվածությունը և ընդհանուր բարեկեցությունը։ Աշխատանքը փորձում է բացահայտել աշխատաշուկայի տարբեր ցուցանիշների և կենսամակարդակի միջև առկա փոխառնչությունները՝ հաշվի առնելով ինչպես մակրոտնտեսական գործընթացները, այնպես էլ սոցիալական գործոնները։ Քննարկվում են աշխատատեղերի ստեղծման և կրճատման միտումները, աշխատավարձերի մակարդակի ու գնաճի ազդեցությունը իրական եկամուտների վրա, զբաղվածության որակի փոփոխությունները և աշխատաշուկայում տարբեր սոցիալական խմբերի մասնակցության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև մարդկային կապիտալի, կրթության և մասնագիտական որակավորման դերը՝ որպես աշխատանքի շուկայում մրցունակության և բարձր եկամուտների ձևավորման կարևոր պայմաններ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածքային և ժողովրդագրական տարբերություններին՝ ցույց տալով, որ աշխատաշուկայի հնարավորություններն ու բնակչության կենսամակարդակը կարող են էապես տարբերվել տարբեր տարածաշրջաններում և բնակչության խմբերի շրջանում։ Աշխատանքի ընդհանուր տրամաբանությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, որ աշխատաշուկայի դրական զարգացումները կարող են նպաստել բնակչության եկամուտների և կենսամակարդակի բարձրացմանը, մինչդեռ գործազրկության աճը, ցածր աշխատավարձերը, ոչ կայուն զբաղվածությունը և աշխատաշուկայի անհավասարակշռությունները կարող են խորացնել սոցիալական խնդիրները։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության մշակման համար, քանի որ աշխատաշուկայի արդյունավետության բարձրացումը և արժանապատիվ զբաղվածության ապահովումը դիտարկվում են որպես բնակչության բարեկեցության և տնտեսական կայուն զարգացման առանցքային նախապայմաններ։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի մշակութապատմական ժառանգության վերաբերյալ աշխարհի տարբեր ժողովուրդների լեզուներով հրատարակված գրականության ուսումնասիրությանը, որը պահպանվում է օտարալեզու գրականության գրադարանային ֆոնդերում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում է հայ ժողովրդի պատմությանը, մշակույթին, լեզվին, գրականությանը, արվեստին, ճարտարապետությանը, կրոնին և հասարակական կյանքին վերաբերող օտարալեզու հրատարակությունների բազմազանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր լեզուներով ստեղծված և Հայաստանի մասին տեղեկատվություն պարունակող գրքերի, գիտական աշխատությունների, հոդվածների, ժողովածուների, կատալոգների և այլ մատենագիտական նյութերի հավաքագրմանը, դասակարգմանը և բովանդակային ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է Հայաստանի պատմական և մշակութային ժառանգությունը ներկայացվել տարբեր ժողովուրդների գիտական, մշակութային և տեղեկատվական միջավայրերում, ինչպես նաև բացահայտել այդ գրականության ձևավորման հիմնական ժամանակաշրջաններն ու թեմատիկ ուղղությունները։ Ուսումնասիրվում են հայագիտության, պատմագիտության, արվեստագիտության, գրականագիտության և մշակութաբանության ոլորտներին վերաբերող նյութերը՝ առանձնացնելով այն հրատարակությունները, որոնք ունեն հատկապես կարևոր աղբյուրագիտական կամ գիտական նշանակություն։ Կարևորվում է գրադարանային ֆոնդերի դերը մշակութային հիշողության պահպանման և տարբեր լեզուներով ստեղծված գիտելիքի հասանելիության ապահովման գործում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ֆոնդերի լեզվական և ժամանակագրական կազմը, հրատարակությունների աշխարհագրական ծագումը, թեմատիկ բաշխվածությունը և դրանց համալրման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում օտարալեզու գրականության միջոցով Հայաստանի մշակութային ժառանգության միջազգային ներկայացվածությանը և տարբեր գիտական ու մշակութային ավանդույթների միջև կապերի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ նման հավաքածուները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու Հայաստանի վերաբերյալ օտարերկրյա հեղինակների և հետազոտողների մոտեցումները, մեկնաբանությունները և գիտական հետաքրքրությունները տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել գրադարանային ֆոնդերի առավել արդյունավետ ուսումնասիրմանը, հայագիտական նյութերի մատենագիտական բացահայտմանը, մշակութային ժառանգության հանրահռչակմանը և միջազգային գիտական համագործակցության զարգացմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է գրադարանագետների, մատենագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների և հայագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես Հայաստանի մասին բազմալեզու տեղեկատվական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման կարևոր հիմք։