Թուրք-վրացական հարաբերությունները տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում (1991 -2008թթ.)

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է ցինիզմի սոցիոմշակութային բնույթի ուսումնասիրությանը և դրա դրսևորմանը զանգվածային հասարակության պայմաններում ձևավորվող անհատի վարքագծում, մտածողության մեջ ու արժեքային համակարգում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ցինիզմի՝ որպես հասարակական միջավայրին հարմարվելու, սեփական դիրքորոշումը թաքցնելու կամ սոցիալական իրականության նկատմամբ որոշակի վերաբերմունք արտահայտելու ձևի վերլուծության վրա։ Այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական բնավորության գիծ կամ բարոյական դիրքորոշում, այլև որպես մշակութային և սոցիալական երևույթ, որի ձևավորումը պայմանավորված է հասարակական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի և զանգվածային գիտակցության փոփոխություններով։ Քննության է առնվում ամբոխի մարդու գաղափարը՝ որպես զանգվածային հասարակության մեջ անհատի ինքնության, ինքնուրույն դատողության և պատասխանատվության խնդիրները հասկանալու տեսական միջոց։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է անհատը խմբային միջավայրում աստիճանաբար ընդունել գերիշխող կարծիքները, վարքային ձևերը և գնահատականները՝ սահմանափակելով սեփական քննադատական ու ինքնուրույն դիրքորոշումը։ Այս համատեքստում ցինիկ վերաբերմունքը կարող է հանդես գալ որպես սոցիալական դիմակ, որի միջոցով մարդը փորձում է պաշտպանվել հասարակական հակասություններից, հիասթափությունից, արժեքների նկատմամբ անվստահությունից կամ սեփական դիրքի անորոշությունից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում «դիմակ» հասկացության սոցիոմշակութային նշանակությանը։ Դիմակը մեկնաբանվում է որպես այն դերային կերպարը, որը մարդը ներկայացնում է հասարակությանը՝ երբեմն տարբերելով այն իր ներքին համոզմունքներից և իրական ապրումներից։ Հասարակական միջավայրում ընդունված վարքականոնները, հեղինակության պահպանման անհրաժեշտությունը, խմբային ճնշումը և հասարակական գնահատականից կախվածությունը կարող են նպաստել նման դերային վարքագծի ձևավորմանը։ Ցինիզմն այս դեպքում կարող է ծառայել որպես հեռավորություն պահպանելու միջոց, երբ անհատը կասկածի տակ է դնում բարոյական սկզբունքները, հասարակական իդեալները կամ այլ մարդկանց գործողությունների անկեղծ շարժառիթները։ Քննության է առնվում դասական ցինիզմի և ժամանակակից ցինիկ գիտակցության տարբերությունը։ Հին փիլիսոփայական ավանդույթի որոշ ձևերում հասարակական պայմանականությունների քննադատությունը կապված էր ազատության, պարզության և կեղծ արժեքներից հրաժարվելու ձգտման հետ, մինչդեռ ժամանակակից սոցիոմշակութային միջավայրում ցինիզմը կարող է արտահայտվել ընդհանուր անվստահությամբ, հեգնական վերաբերմունքով և արժեքների իրական նշանակության նկատմամբ կասկածով։ Այս տարբերակումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասկացության պատմական վերափոխումները և հասկանալ, թե ինչու նույն եզրույթը տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող է ունենալ էապես տարբեր բովանդակություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում զանգվածային մշակույթի ազդեցությանը։ Զանգվածային հաղորդակցությունը, հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները, սպառողական մշակույթը և հասարակական վարքի ստանդարտացումը կարող են նպաստել անհատականության որոշ դրսևորումների միօրինակացմանը։ Ուսումնասիրվում է այն հակասությունը, երբ մարդը մի կողմից ձգտում է առանձնանալ զանգվածից, իսկ մյուս կողմից՝ իր վարքով և գնահատականներով հաճախ հետևում է նույն զանգվածի կողմից ընդունված ձևերին։ Ցինիկ կեցվածքը կարող է այդ պայմաններում ստեղծել ինքնուրույնության արտաքին տպավորություն՝ առանց իրական քննադատական ինքնուրույնության ձևավորման։ Քննության են առնվում նաև հասարակական արժեքների արժեզրկման գործընթացները։ Երբ բարոյական, քաղաքական կամ մշակութային գաղափարների և հասարակական իրականության միջև առաջանում է նկատելի հակասություն, անհատի մոտ կարող է ձևավորվել անվստահություն ոչ միայն կոնկրետ հաստատությունների, այլև ընդհանուր արժեքային համակարգի նկատմամբ։ Այդ պայմաններում հեգնանքը, կասկածամտությունը և ցուցադրական անտարբերությունը կարող են դառնալ հասարակական վարքի տարածված ձևեր։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման վերաբերմունքը երբեմն համատեղվում է հենց այն համակարգին հարմարվելու հետ, որը մարդը քննադատում է։ Այս հակասությունը հնարավորություն է տալիս ցինիզմը դիտարկել որպես ժամանակակից հասարակության բարդ ինքնապաշտպանական և հարմարվողական մեխանիզմներից մեկը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոնֆորմիզմի խնդրին և դրա հարաբերակցությանը ցինիզմի հետ։ Անհատը կարող է գիտակցել հասարակական հարաբերությունների որոշ թերություններ, քննադատել դրանք խոսքային մակարդակում, սակայն միաժամանակ շարունակել գործել ընդունված կանոնների համաձայն։ Այդպիսի իրավիճակում քննադատական խոսքը դեռևս չի նշանակում իրական ինքնուրույնություն կամ հասարակական պատասխանատվություն։ Հետազոտվում է նաև անանունության և պատասխանատվության թուլացման ազդեցությունը զանգվածային վարքագծի վրա։ Խմբի մաս կազմող մարդը որոշ իրավիճակներում կարող է սեփական գործողությունների պատասխանատվությունը վերագրել ընդհանուր միջավայրին՝ իր ընտրությունը ներկայացնելով որպես բոլորի կողմից ընդունված վարք։ Ցինիկ վերաբերմունքը կարող է լրացուցիչ արդարացման միջոց դառնալ՝ ստեղծելով այն պատկերացումը, թե հասարակական կյանքում բոլոր գործողություններն ի վերջո պայմանավորված են միայն անձնական շահերով։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատի ինքնության խնդիրը։ Սոցիալական դերերի բազմազանությունը և հասարակության տարբեր խմբերի պահանջները կարող են ստեղծել իրավիճակ, երբ մարդու արտաքին վարքագիծը զգալիորեն տարբերվում է նրա անձնական համոզմունքներից։ Այդ հակասության երկարատև պահպանությունը կարող է նպաստել սեփական արժեքների նկատմամբ անվստահության և սոցիալական հարաբերությունների ձևական ընկալման զարգացմանը։ Դիտարկվում է նաև ցինիզմի և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունը։ Եթե մարդը հասարակական նորմերն ու արժեքները ընկալում է միայն որպես պայմանականություններ, ապա կարող է թուլանալ սեփական գործողությունները բարոյական չափանիշներով գնահատելու պատրաստակամությունը։ Միաժամանակ քննադատական վերաբերմունքը ինքնին չի նույնացվում ցինիզմի հետ. տարբերակվում են հիմնավորված քննադատությունը, կասկածը և այն դիրքորոշումը, որը սկզբունքորեն ժխտում է արժեքների ու անկեղծ շարժառիթների հնարավորությունը։ Այս տարբերակումը կարևոր է սոցիալական քննադատության և արժեքային նիհիլիզմի սահմանները հասկանալու համար։ Քննության են առնվում նաև հանրային հաղորդակցության մեջ հեգնանքի, ծաղրի և ցուցադրական անտարբերության գործառույթները։ Դրանք կարող են մի կողմից ծառայել հասարակական խնդիրների քննադատությանը, իսկ մյուս կողմից՝ ստեղծել հոգեբանական ու սոցիալական հեռավորություն և նվազեցնել իրական մասնակցության պատրաստակամությունը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է անհատի և զանգվածի փոխհարաբերությունների, սոցիալական դերերի, արժեքային ճգնաժամերի և ժամանակակից մշակույթի մեջ ձևավորվող վարքային ռազմավարությունների համատեղ ուսումնասիրությամբ։ Ցինիզմի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական կյանքի այն հակասությունները, որոնց պայմաններում մարդը կարող է հասկանալ իր շրջապատի խնդիրները, սակայն դրանց նկատմամբ ընտրել հեռավորություն, հեգնանք կամ հարմարվողականություն։ Նյութը նպաստում է զանգվածային գիտակցության, հասարակական արժեքների փոփոխության, ինքնության և սոցիալական պատասխանատվության խնդիրների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիալական փիլիսոփայության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական հոգեբանության, էթիկայի և զանգվածային հասարակության տեսության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Գիրքը նվիրված է դեռահաս դպրոցականների ստեղծագործական գործունեության խթանմանն ուղղված դրդապատճառների ուսումնասիրությանը և դաստիարակության գործընթացում դրանց ձևավորման առանձնահատկություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են այն հոգեբանամանկավարժական գործոնները, որոնք ազդում են դեռահասների ստեղծագործական ներուժի բացահայտման, ինքնարտահայտման ձգտման և նոր գաղափարներ ստեղծելու կարողությունների զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է ստեղծագործական գործունեության դերը անձի ձևավորման գործընթացում, դեռահասների տարիքային առանձնահատկությունները, հետաքրքրությունների ձևավորման մեխանիզմները և ուսումնական ու դաստիարակչական միջավայրի ազդեցությունը նրանց ստեղծագործական ակտիվության վրա։ Գրքում ներկայացվում են ներքին և արտաքին դրդապատճառների տեսակները, ստեղծագործական նախաձեռնության խթանման պայմանները, ուսուցչի և ընտանիքի դերը, ինչպես նաև կրթական միջավայրի կազմակերպման արդյունավետ եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեթոդներին ու մանկավարժական մոտեցումներին, որոնք նպաստում են սովորողների ինքնուրույնության, երևակայության, քննադատական մտածողության և ստեղծագործական մտածողության զարգացմանը։ Աշխատությունը բացահայտում է դաստիարակության գործընթացում ստեղծագործական կարողությունների ձևավորման կարևորությունը՝ որպես անհատի սոցիալականացման և ինքնազարգացման կարևոր պայման։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության ոլորտի մասնագետների, ուսանողների, ինչպես նաև դեռահասների զարգացման և ստեղծագործական ներուժի բացահայտման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Մանկավարժություն

Այս թեման վերաբերում է լեզվաբանական և դիդակտիկ ուսումնասիրությանը, որտեղ «նախադասության անմիջական բաղադրիչների» (immediate constituents) մեթոդը դիտարկվում է որպես ուսումնական նյութ և կիրառվում է անգլերեն լեզվի ուսուցման գործընթացում՝ գյուղատնտեսական բովանդակությամբ տեքստերի հիման վրա։ Անմիջական բաղադրիչների վերլուծությունը կառուցվածքային լեզվաբանության մոտեցում է, որի նպատակն է նախադասությունը բաժանել հիերարխիկ կառուցվածքային մասերի՝ սկսած հիմնական խմբերից (subject, predicate) մինչև ավելի մանրամասն ստորաբաժանումներ, ինչը օգնում է հասկանալ քերականական հարաբերությունները և նախադասության կառուցվածքային տրամաբանությունը։ Ուսուցման գործընթացում այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս ուսանողներին ավելի խորությամբ ընկալել անգլերենի շարահյուսությունը, զարգացնել վերլուծական մտածողությունը և ճիշտ կառուցել բարդ նախադասություններ։ Գյուղատնտեսական տեքստերի ընտրությունը որպես նյութ պայմանավորված է դրանց մասնագիտական բառապաշարի, տեղեկատվական հագեցվածության և իրական հաղորդակցական արժեքի բարձր մակարդակով, ինչը թույլ է տալիս համատեղել լեզվական ուսուցումը մասնագիտական գիտելիքների հետ։ Այս մոտեցման կիրառումը նպաստում է ինչպես լեզվական հմտությունների զարգացմանը, այնպես էլ մասնագիտական ընթերցանության և տեքստերի ըմբռնման կարողությունների ձևավորմանը, հատկապես ագրարային ոլորտի ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Իրավագիտական և պետական կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության գործադիր իշխանության ինստիտուտի տեսական և կազմակերպաիրավական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գործադիր իշխանության հասկացությունը, դրա տեղը պետական իշխանության համակարգում, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և համապատասխան մարմինների իրավական կարգավիճակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործադիր մարմինների ձևավորման, լիազորությունների բաշխման, փոխհարաբերությունների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են գործադիր իշխանության կազմակերպման ու գործունեության սկզբունքները, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, պատասխանատվության և վերահսկողության մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև պետական կառավարման արդյունավետության, կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ կատարելագործման և գործադիր մարմինների գործունեության զարգացման վերաբերյալ տեսական ու իրավական մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու տվյալ կառավարման համակարգի գործադիր իշխանության կառուցվածքն ու գործունեության իրավական հիմքերը՝ այն դիտարկելով համապատասխան ժամանակաշրջանի պետական կառավարման համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և քաղաքական ինստիտուտների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Գիտական-վերլուծական բնույթի ուսումնասիրություն է, որտեղ քննարկվում է գրային համակարգի ձևավորումը, զարգացումը և նրա կապը գաղափարական ու դավանաբանական համակարգերի հետ։ Հեղինակը ներկայացնում է այն մոտեցումը, որ գրի ստեղծումը և կիրառումը միայն հաղորդակցական միջոց չեն, այլ նաև խորքային մշակութային ու աշխարհայացքային երևույթ, որը սերտորեն կապված է հասարակության կրոնական պատկերացումների, սրբազան տեքստերի և գաղափարական իշխանության ձևավորման հետ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարբեր հնագույն գրային համակարգեր, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և այն, թե ինչպես են դրանք ծառայել ոչ միայն լեզվի գրանցման, այլ նաև գաղափարախոսական համակարգերի ամրապնդման համար։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում գրի և դավանանքի փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ շատ մշակույթներում գրի զարգացումը ուղեկցվել է սրբազան գիտելիքի ձևակերպմամբ և պահպանմամբ։ Գրքում կիրառվում են պատմական, լեզվաբանական և մշակութաբանական մոտեցումներ՝ փորձելով բացահայտել գրի որպես քաղաքակրթական հիմնարար երևույթի բազմաշերտ բնույթը։ Ստեղծագործությունը կարևոր է այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են գրի ծագմամբ, մշակութային պատմությամբ և գաղափարական համակարգերի ձևավորման գործընթացներով։

Բժշկություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է փորձարարական երկարատև ճզմման համախտանիշի պայմաններում մոնոնուկլեար ֆագոցիտների համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում օրգանիզմի պաշտպանական համակարգի այն բջիջներն են, որոնք մասնակցում են վնասված հյուսվածքների մաքրմանը, օտարածին մասնիկների հեռացմանը, բորբոքային գործընթացների կարգավորմանը և իմունային պատասխանի ձևավորմանը։ Երկարատև ճզմման համախտանիշը ծանր տրավմատիկ վիճակ է, որի ժամանակ հյուսվածքների երկարատև մեխանիկական սեղմումը կարող է առաջացնել տեղային և համակարգային մի շարք խանգարումներ։ Աշխատանքում այդ գործընթացները դիտարկվում են հատկապես մոնոնուկլեար ֆագոցիտների համակարգի գործունեության տեսանկյունից՝ փորձելով բացահայտել, թե ինչպես է ծանր մեխանիկական վնասվածքն ազդում այդ համակարգի բջիջների քանակական, կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վնասվածքի զարգացման տարբեր փուլերում ֆագոցիտային համակարգի արձագանքի ուսումնասիրությունը։ Հյուսվածքային վնասումը, բջիջների քայքայումը և նյութափոխանակային խանգարումները կարող են առաջացնել բորբոքային միջնորդների ակտիվացում և փոխել իմունային համակարգի բջիջների գործունեությունը։ Մոնոնուկլեար ֆագոցիտները, ներառյալ մոնոցիտներն ու մակրոֆագները, այդ գործընթացում մասնակցում են վնասված հատվածների մաքրմանը և բորբոքային պատասխանի ձևավորմանն ու հետագա կարգավորմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այդ բջիջների մասնակցությունը պաթոլոգիական գործընթացների զարգացման տարբեր փուլերում և գնահատել դրանց արձագանքի օրինաչափությունները։ Փորձարարական մոդելի կիրառումը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող պայմաններում հետևել օրգանիզմում տեղի ունեցող փոփոխություններին և համեմատել տարբեր ժամանակահատվածներում ստացված ցուցանիշները։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են գնահատվել արյան և հյուսվածքների բջջային կազմի փոփոխությունները, ֆագոցիտային ակտիվության դրսևորումները, ներքին օրգանների վիճակը և բորբոքային գործընթացների հետ կապված ձևաբանական փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն օրգաններին և համակարգերին, որոնք կարող են առավել զգայուն արձագանքել ծանր տրավմային և դրա հետևանքով առաջացող համակարգային փոփոխություններին։ Հետազոտության նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ երկարատև ճզմման համախտանիշի դեպքում տեղային վնասվածքը կարող է վերածվել ամբողջ օրգանիզմն ընդգրկող բարդ պաթոֆիզիոլոգիական գործընթացի։ Հյուսվածքների վնասման հետևանքով առաջացող նյութերի ներթափանցումը շրջանառություն, բորբոքային արձագանքը և օրգանների երկրորդային ախտահարումները կարող են փոխկապակցված կերպով ազդել իմունային համակարգի գործունեության վրա։ Այդ համատեքստում մոնոնուկլեար ֆագոցիտների համակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդության զարգացման մեխանիզմների ավելի ամբողջական ընկալման համար։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել նաև ֆագոցիտների համակարգի և այլ պաշտպանական մեխանիզմների փոխազդեցությունները՝ ընդգծելով բնածին իմունային պատասխանի դերը ծանր վնասվածքների ժամանակ։ Ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե որ փուլերում են առավել արտահայտված ֆագոցիտային համակարգի փոփոխությունները և ինչպես են դրանք կապված ընդհանուր պաթոլոգիական գործընթացի ընթացքի հետ։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ծանր մեխանիկական վնասվածքների ժամանակ օրգանիզմի պաշտպանական արձագանքի առանձնահատկությունների բացահայտմանը և հետագա ախտորոշիչ ու բուժական մոտեցումների գիտական հիմնավորմանը։