Վարորդական տեսական քննությունների հարցաշարեր - Խումբ-3

Մշակույթ

Այս թեման վերաբերում է հայ ժողովրդի պատմության ամենակարևոր իրադարձություններից մեկին՝ հայ գրերի ստեղծմանը և դրա հեղինակ Մեսրոպ Մաշտոցի գործունեությանը, որը համարվում է ազգային մշակույթի և ինքնության հիմնադիրներից մեկը։ Մեսրոպ Մաշտոցը ծնվել է մոտ 362 թվականին Տարոնում և կրթություն ստացել հունարեն, ասորերեն ու պարսկերեն լեզուներով՝ դառնալով բարձր կրթված հոգևորական և պետական գործիչ։ Նրա հիմնական նպատակն էր ստեղծել հայոց լեզվի համար սեփական այբուբեն, քանի որ մինչ այդ հայերենը գրավոր համակարգ չուներ, և կրոնական ու կրթական տեքստերը հիմնականում գրվում էին օտար լեզուներով, ինչը դժվարացնում էր ժողովրդի կրթությունը և ազգային ինքնության պահպանումը։ Մաշտոցը, համագործակցելով կաթողիկոս Սահակ Պարթևի հետ, ձեռնամուխ եղավ հայոց գրերի ստեղծմանը և մոտ 405 թվականին ստեղծեց հայոց այբուբենը, որը բաղկացած էր 36 տառից (հետագայում ավելացվել են ևս 2-ը)։ Հայոց գրերի ստեղծումը դարձավ շրջադարձային իրադարձություն, քանի որ այն հնարավորություն տվեց թարգմանել Աստվածաշունչը հայերեն, զարգացնել գրականությունը, կրթությունը և գիտությունը։ Այս գործընթացը հայտնի է որպես «Ոսկեդար» հայ մշակույթի մեջ, երբ ձևավորվեցին առաջին հայ պատմիչները, թարգմանիչները և գրական գործերը։ Մեսրոպ Մաշտոցը նաև հիմնել է բազմաթիվ դպրոցներ Հայաստանի տարբեր շրջաններում՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը և ազգային կրթական համակարգի ձևավորմանը։ Նրա գործունեությունը ոչ միայն կրոնական, այլև քաղաքական և մշակութային մեծ նշանակություն ուներ, քանի որ այն ամրապնդեց հայ ժողովրդի ինքնությունը օտար ազդեցությունների պայմաններում։ Մեսրոպ Մաշտոցը մահացել է 440 թվականին, սակայն նրա ստեղծած այբուբենը մինչ այսօր շարունակում է օգտագործվել և հանդիսանում է հայ ժողովրդի մշակութային և ազգային ինքնության անբաժանելի մասը։ Նրա ժառանգությունը համարվում է հայ ժողովրդի պատմության ամենախոշոր նվաճումներից մեկը, որը ապահովեց լեզվի պահպանությունը և մշակույթի շարունակական զարգացումը դարերի ընթացքում։

Գրականություն

Սոցիալ-հոգեբանական ռեալիստական արձակ է, որտեղ կենտրոնական թեման մարդու կյանքի դժվարությունների դեմ մղվող ներքին և արտաքին պայքարն է։ Գործում հեղինակը ցույց է տալիս, որ «պայքարը» միայն ֆիզիկական կամ սոցիալական չէ, այլ նաև հոգեբանական՝ կապված մարդու արժանապատվության, ինքնահաստատման, գոյատևման և բարոյական սկզբունքների պահպանման հետ։ Նար-Դոսը ստեղծում է կերպարներ, որոնք կանգնած են կյանքի ծանր պայմանների, նյութական դժվարությունների կամ հասարակական անարդարությունների առաջ և ստիպված են ընտրել՝ հանձնվել հանգամանքներին, թե պայքարել սեփական տեղը պահպանելու համար։ Ստեղծագործության մեջ կարևոր դեր ունի սոցիալական միջավայրը, որը հաճախ դառնում է մարդու ճակատագրի որոշիչ գործոն՝ ընդգծելով անհավասարության և կյանքի դաժան իրականության թեմաները։ Միաժամանակ հեղինակը հոգեբանական խորությամբ բացահայտում է կերպարների ներաշխարհը՝ նրանց հույսերը, հիասթափությունները, կամքի ուժը և երբեմն նաև կոտրվելը։ Լեզուն պարզ է, իրատեսական և գաղափարական հստակ շեշտադրումներով, ինչը բնորոշ է Նար-Դոսի գրականությանը։ Ընդհանուր առմամբ «Պայքար»-ը կարելի է դիտարկել որպես մարդու գոյության և արժանապատվության մասին պատմվածք, որտեղ ընդգծվում է պայքարի անհրաժեշտությունը թե՛ արտաքին աշխարհի, թե՛ ներքին թուլությունների դեմ։

Կրոն

Իսլամի հիմնադիրը համարվում է Prophet Muhammad-ը, որը 7-րդ դարում Արաբական թերակղզում տարածեց իսլամական ուսմունքը և ձևավորեց նոր միաստվածական կրոնական համակարգ։ Նրա ուսմունքի հիմքում ընկած է մեկ Աստծու՝ Ալլահի հավատքը և այն գաղափարը, որ նա վերջին մարգարեն է, ում միջոցով փոխանցվել է Աստծո հայտնությունը մարդկությանը՝ Ղուրանի տեսքով։ Մուհամմադի գործունեությունը սկզբում հանդիպել է դիմադրության Մեքքայում, սակայն հետագայում նա ստեղծել է կրոնական և քաղաքական համայնք՝ Մեդինայում, որը դարձել է իսլամական պետության հիմքը։ Նրա մահից հետո իսլամը արագ տարածվել է Մերձավոր Արևելքում, Հյուսիսային Աֆրիկայում և այլ տարածաշրջաններում՝ դառնալով աշխարհի խոշորագույն կրոններից մեկը։

Գրականություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Շեքսպիրի դրամատուրգիայի հայ թատերականացված տարբերակները, ներկայացնում է ներկայացումների պատմությունը, դերբայական տարբերակների հարմարվողականությունը և հայ թատրոնի զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատությունը ընդգրկում է ինչպես դասական ներկայացումների վերլուծություն, այնպես էլ ժամանակակից բեմադրությունների քննություն, ընդգծելով թարգմանության, դերասանական շեշտադրումների և σκենարական փոփոխությունների կարևորությունը։ Հիմնական թեմաները․ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի յուրահատկությունները հայ թատրոնում Հայ թատերականացված բեմադրությունների պատմություն և ազդեցություն Թարգմանության և բեմադրության դերը հայ մշակութային ընկալման մեջ Ներկայացումների ոճական և դերասանական լուծումների վերլուծություն Հայ թատրոնի զարգացման և միջազգային գրականության ինտեգրման հարցեր Գրքի առանձնահատկությունները․ Ներկայացնում է Շեքսպիրի բեմադրությունների ամբողջական վերլուծություն հայ թատրոնի համատեքստում Հարմար է թատերականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և դասական գրականության սիրահարների համար Միավորում է պատմական, թատերական և գրական քննադատական մոտեցումներ Արդյունավետ է հայ թատրոնում միջազգային գրականության ազդեցության ուսումնասիրության համար

Փիլիսոփայություն

Քաղաքական-հասարակագիտական և ազգային գաղափարախոսության ուղղվածությամբ աշխատություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է սահմանել «ով է հայը» հարցի տարբեր շերտերը՝ պատմական, մշակութային, լեզվական, հոգևոր և քաղաքական տեսանկյուններից։ Արմեն Այվազյանը կենտրոնանում է հայ ազգային ինքնության ձևավորման հիմքերի վրա՝ քննարկելով պետականության գաղափարը, պատմական հիշողության դերը, մշակութային շարունակականությունը և ազգային արժեքների պահպանման անհրաժեշտությունը ժամանակակից աշխարհաքաղաքական պայմաններում։ Գրքում վերլուծվում են նաև այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել ազգային ինքնության պահպանման կամ խաթարման վրա՝ ներառյալ արտագաղթը, գլոբալիզացիան, կրթական համակարգը և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հեղինակը փորձում է ձևակերպել գաղափարական շրջանակ, որը, ըստ նրա, կարող է ծառայել որպես ազգային համախմբման հիմք և ինքնության ամրապնդման ուղի։ Աշխատությունը ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գաղափարախոսական բնույթ և հաճախ դիտարկվում է որպես բանավեճային տեքստ ազգային ինքնության վերաբերյալ քննարկումների մեջ։

Մանկական

Գիտելիքների աշխարհում. Տիեզերք Հրատարակիչ - Բուկինիստ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-66-276-3