Влияние некоторых показателей качества и технологических параметров производства сушеного винограда на видовой состав микромицетов-контаминантов и на их токсигенность

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է ակրիլամիդի էմուլսիոն միջավայրում ռադիկալային պոլիմերացման կինետիկ օրինաչափությունների վրա միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են պոլիմերացման ընթացքի հիմնական փուլերը՝ նախաձեռնություն, շղթայական աճ և շղթայի ավարտ, ինչպես նաև այդ փուլերի վրա ազդող միջմոլեկուլային ուժերը՝ ներառյալ վան դեր Վալսի փոխազդեցությունները, ջրածնային կապերը և մակերևութային ակտիվ նյութերի դերը։ Հեղինակը քննարկում է էմուլսիոն համակարգերի առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով միցելային կառուցվածքների, մոնոմերի բաշխման և դիֆուզիոն սահմանափակումների ազդեցությունը ռեակցիայի արագության և մոլեկուլային զանգվածի ձևավորման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կինետիկ մոդելավորմանը և փորձարարական տվյալների համեմատական վերլուծությանը, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել պոլիմերացման ընթացքի ոչ գծային վարքագիծը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են նաև արդյունաբերական կիրառություններ՝ կապված ջրային լուծույթներում ստացվող պոլիակրիլամիդի հատկությունների և օգտագործման ոլորտների հետ։ Գիրքը նախատեսված է ֆիզիկական քիմիկոսների, պոլիմերների հետազոտողների և քիմիական տեխնոլոգիաների մասնագետների համար։

Գրականություն

Նար-Դոս-ի «Ազատամտության դրոշակակիրը» ստեղծագործությունը հասարակական-քաղաքական ուղղվածությամբ պատմություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է ազատամտության գաղափարների տարածումը և դրանց բախումը պահպանողական մտածողության ու ավանդական հասարակական պատկերացումների հետ։ Ստեղծագործության կենտրոնում այն անհատն է, որը հանդես է գալիս որպես նոր գաղափարների կրող և փորձում է հասարակությանը մոտեցնել ազատ մտածողության, քննադատական վերաբերմունքի և ինքնուրույն որոշումների գաղափարին, սակայն հանդիպում է դիմադրության, թյուրիմացության և երբեմն՝ մերժման։ Նար-Դոսը այս գործով ընդգծում է այն հակասությունը, որը գոյություն ունի առաջադեմ մտածողության և կայացած հասարակական կարծրատիպերի միջև՝ ցույց տալով, որ նոր գաղափարների ընդունումը հաճախ ուղեկցվում է պայքարով և անձնական զոհողություններով։

Փիլիսոփայություն

Գարեգին Նժդեհ. Երկեր (հատոր առաջին)-ը գաղափարական, հրապարակախոսական և պատմափիլիսոփայական բնույթի ժողովածու է, որը ներկայացնում է Գարեգին Նժդեհի ազգային-քաղաքական մտքի ձևավորման հիմքերը և նրա հիմնական հայացքները՝ կապված հայրենիքի պաշտպանության, ազգային ինքնության և պետականության գաղափարի հետ, աշխատությունում ընդգրկված են նրա հոդվածներ, ելույթներ և տարբեր ժամանակաշրջանների գրառումներ, որոնցում նա անդրադառնում է ազգային համախմբման անհրաժեշտությանը, պատմական ճակատագրի ընկալմանը և ժողովրդի հոգևոր-բարոյական ուժի նշանակությանը, միաժամանակ բացահայտվում է Նժդեհի մտածողության փիլիսոփայական շերտը՝ կապված պատասխանատվության, կամքի և ազգային դիմադրության գաղափարների հետ, հատորը նաև ներկայացնում է նրա հասարակական-քաղաքական գործունեության գաղափարական հիմքերը և այն տեսլականը, որով նա դիտարկում էր հայ ժողովրդի ապագան պատմական ճգնաժամերի պայմաններում, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ քաղաքական մտքի և գաղափարախոսական պատմության ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Գրքում ներկայացվում է Հայաստանի Հանրապետության հարկային վարչարարության կառուցվածքը, գործողության իրավական և կազմակերպչական հիմքերը, վերլուծվում են վարչարարության ընթացակարգերը, հարկային մաքսային և ֆինանսական հսկողության մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց գործառնական արդյունավետությունը տնտեսության տարբեր ոլորտներում: Գրքում անդրադարձ կա հարկային օրենսդրության կիրառման խնդիրներին, վարչարարության գործընթացներում առկա դժվարություններին և բյուրոկրատական խոչընդոտներին, ներկայացվում են արդյունավետության բարձրացման ուղիները՝ ներառյալ թվային տեխնոլոգիաների և ավտոմատացված հսկողության համակարգերի ներդրումը, ռիսկերի գնահատման և հարկային պարտավորությունների մոնիտորինգի մեթոդները, անձնակազմի պատրաստության և հասարակության իրազեկման գործընթացների բարելավումը, առաջարկվում են կազմակերպչական և իրավական փոփոխություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս նվազեցնել հարկային խախտումները, բարձրացնել հավաքագրման կայունությունը և խթանել տնտեսական դինամիկայի առողջացումը: Գրքում համակցվում են տեսական վերլուծությունը և գործնական առաջարկները՝ նպաստելով ինչպես պետական մարմինների, այնպես էլ տնտեսագետների, իրավաբանների և հարկային մասնագետների գիտելիքների ընդլայնմանը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ուսումնական նյութը ներկայացնում է արտադրական ձեռնարկությունների հիմնական տեխնոլոգիական գործընթացների հրդեհային վտանգավորության առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով այն գործոնները, որոնք կարող են հանգեցնել հրդեհների առաջացման և դրանց արագ տարածման արդյունաբերական միջավայրում։ Նյութում դիտարկվում են տարբեր արտադրական փուլեր՝ հումքի մշակման, ջերմային և մեխանիկական մշակման, քիմիական ռեակցիաների, պահեստավորման և տեղափոխման գործընթացներ, որոնց ընթացքում կարող են առաջանալ բարձր ջերմաստիճաններ, դյուրավառ գազեր, հեղուկներ կամ փոշիներ, որոնք մեծացնում են հրդեհային ռիսկը։ Քննարկվում են նաև սարքավորումների տեխնիկական վիճակի, աշխատանքի կազմակերպման, անվտանգության կանոնների պահպանման և մարդկային գործոնի ազդեցությունը հրդեհային վտանգի ձևավորման վրա։ Նյութը անդրադառնում է կանխարգելիչ միջոցառումներին՝ ներառյալ տեխնոլոգիական վերահսկողությունը, ավտոմատ հրդեհաշիջման համակարգերի կիրառումը, օդափոխության ապահովումը, վտանգավոր նյութերի ճիշտ պահեստավորումը և աշխատակիցների անվտանգության ուսուցումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հրդեհային ռիսկերի գնահատման և կառավարման անհրաժեշտությանը՝ որպես արտադրական անվտանգության ապահովման հիմնական բաղադրիչ։ Բովանդակությունը կարող է օգտակար լինել ինժեներների, անվտանգության մասնագետների, ուսանողների և արտադրական ոլորտի աշխատակիցների համար՝ նպաստելով հրդեհային անվտանգության վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը և կանխարգելիչ մոտեցումների արդյունավետ կիրառմանը։