Краткие сведения о положении беженцев на Кавказе и оказанной им Союзом городов помощи за время с 20-го сентября по 1-е ноября 1915 г.

Պատմություն

ՍՍՀՄ և ՀՍՍՀ պետական մրցանակները 1965–1977 թվականներին հանդիսանում էին խորհրդային գիտական, մշակութային և տեխնիկական առաջընթացի ամենաբարձր պետական գնահատականներից մեկը, որոնք շնորհվում էին գիտության, արվեստի, գրականության, ճարտարագիտության և արտադրական ոլորտներում նշանակալի ձեռքբերումների համար։ Այս ժամանակաշրջանում մրցանակների համակարգը առանձնահատուկ կարևորություն ուներ Հայկական ՍՍՀ-ում, քանի որ այն նպաստում էր հանրապետության գիտական ներուժի զարգացմանը և ազգային մտավորականության միջազգային ճանաչմանը։ Մրցանակակիրների թվում կային ականավոր գիտնականներ, ինժեներներ, գրողներ, կոմպոզիտորներ, դերասաններ և հասարակական գործիչներ, որոնց աշխատանքները ոչ միայն բարձրացնում էին ՀՍՍՀ-ի հեղինակությունը, այլև ներդրվում էին համամիութենական գիտական և մշակութային գործընթացներում։ 1965–1977 թվականների ընթացքում պետական մրցանակները հաճախ շնորհվում էին նաև կոլեկտիվներին՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներին, նախագծային բյուրոներին և արտադրական ձեռնարկություններին, որոնք մշակել էին նոր տեխնոլոգիաներ կամ իրականացրել էին կարևոր ինժեներական լուծումներ։ Այս մրցանակային համակարգը խթանում էր նորարարությունը, գիտական համագործակցությունը և ստեղծագործական մրցակցությունը, միաժամանակ ձևավորելով խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչը, որտեղ գիտական և արվեստային ձեռքբերումները դիտարկվում էին որպես պետության առաջընթացի ցուցիչ։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը ներկայացնում է հայերենի տերմինաբանական և ուղղագրական հիմնական կանոններն ու սկզբունքները՝ ծառայելով որպես գործնական տեղեկատու ճիշտ գրության և մասնագիտական լեզվի օգտագործման համար։ Այն ընդգրկում է տարբեր ոլորտների տերմինների միասնականացման հարցերը, բառերի ճիշտ ուղղագրության կանոնները, կետադրության հիմնական նորմերը և հաճախ հանդիպող լեզվական սխալների շտկման ուղիները։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում գիտական, տեխնիկական և պաշտոնական գրագրության լեզվին՝ ցույց տալով, թե ինչպես ապահովել հստակություն, միօրինակություն և լեզվական ճշգրտություն։ Նյութը ներկայացված է համակարգված ձևով՝ որպես տեղեկատու ձեռնարկ, որտեղ ընթերցողը կարող է արագ գտնել անհրաժեշտ լեզվական կանոնները և օրինակները։ Գիրքը օգտակար է ուսանողների, լրագրողների, խմբագիրների, թարգմանիչների և բոլոր նրանց համար, ովքեր աշխատում են գրավոր հայերենով և ցանկանում են բարձրացնել իրենց լեզվական գրագիտության մակարդակը։

Հոգեբանություն

«Սիրելու արվեստը» (Էրիխ Ֆրոմ) գիրքը կենտրոնանում է սիրո ծագման, նշանակության և դերի մասին, ինչպես նաև այդ եզակի զգացմունքի մաթեմատիկայի, հոգեբանության և փիլիսոփայության վրա։ Ֆրոմը համոզված է, որ սերը ոչ միայն էմոցիոնալ զգացում է, այլև արվեստ՝ որը պահանջում է գիտելիք, մեծագույն ջանք և գիտակցում։ Նա ներկայացնում է սիրո մի քանի տեսակներ՝ սիրո ծնողի հանդեպ, ռոմանտիկ սեր, սեր ընկերության մեջ, ինքնակայացման սեր և այլն։ Գրքում հեղինակը պնդում է, որ սիրելը՝ հատկապես խորը և կայուն կերպով, կոդավորված է որոշակի մոտեցումներով՝ այնպիսիք, ինչպիսիք են անհատական զարգացման պահանջը, ներքին համբերությունը և պատասխանատվությունը։ Սիրելու մեջ ոչ միայն կախված է մեր հարաբերություններից, այլ նաև ներքին թևավորած հակումներից, սովորություններից ու զսպող գիտակցումներից։ Սերը նաև նշանակում է ազնվություն և համերաշխություն՝ ինչպես մարդկանց, այնպես էլ իրենց մտքերն ու հույզերը ճիշտ ձևով ընդունելով։ Հեղինակը ներկայացնում է սիրո մասին մանիպուլյատիվ հասարակության մտածելակերպից խուսափելու ուղիներ՝ օրինակ՝ ընդունել մեր անհատականությունը, հեռանալ «պատրանքների» աշխարհից և փոխարինել դրանք էմոցիոնալ իմաստությամբ և ռացիոնալությամբ։ Ֆրոմը նաև շեշտում է, որ սիրելը պահանջում է՝ ոչ միայն զգացմունքային մոտեցում, այլև ինտելեկտուալ խորություն, որը մշտապես կատարելագործվում է։ Գրքում նաև քննարկվում են կերակրման և սեռական հարաբերությունների մեծացնող և սահմանափակող գործոնները, ներկայացնելով սիրո կարևորությունը անձնական և հասարակական ներդաշնակության մեջ։ «Սիրելու արվեստը» հեղինակի ամենահայտնի և առավել ընթերցվող գործերից մեկն է՝ ինչպես այն, այնպես էլ բոլոր այն մարդկանց համար, ովքեր պատրաստ են սիրելու քաջությամբ և հստակ գիտակցված կերպով։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-17-982471-8

Տնտեսագիտություն

Ավելացված արժեքի հարկը (ԱԱՀ) անուղղակի հարկի տեսակ է, որը գանձվում է ապրանքների և ծառայությունների արտադրության ու իրացման յուրաքանչյուր փուլում ստեղծված ավելացված արժեքի վրա։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ հարկը վերջնականորեն վճարում է սպառողը, սակայն այն հավաքագրվում է արտադրողների և վաճառողների միջոցով և փոխանցվում պետական բյուջե։ ԱԱՀ-ի հիմնական գաղափարը այն է, որ յուրաքանչյուր տնտեսվարող սուբյեկտ հարկ է վճարում միայն իր կողմից ավելացված արժեքի չափով, այլ ոչ թե ամբողջ ապրանքի արժեքի վրա, ինչի արդյունքում կանխվում է կրկնակի հարկումը։ Այս հարկը կիրառվում է տնտեսության բազմաթիվ ոլորտներում՝ արտադրություն, առևտուր, ծառայություններ և ներմուծում։ ԱԱՀ-ի դրույքաչափը սահմանվում է պետության կողմից և կարող է տարբեր լինել՝ կախված երկրի հարկային քաղաքականությունից և տնտեսական պայմաններից։ Այն համարվում է պետական բյուջեի կարևոր եկամտային աղբյուրներից մեկը, քանի որ ապահովում է կայուն և մեծ ծավալի մուտքեր։ ԱԱՀ-ի կիրառումը նպաստում է հարկային համակարգի թափանցիկությանը, սակայն միևնույն ժամանակ կարող է բարձրացնել ապրանքների և ծառայությունների վերջնական գները, ինչը ազդում է սպառողների վրա։ Պետությունները հաճախ օգտագործում են ԱԱՀ-ի տարբեր դրույքաչափեր՝ սոցիալական և տնտեսական նպատակներով, օրինակ՝ որոշ հիմնական ապրանքների համար կիրառելով նվազեցված հարկ։ Այսպիսով, ավելացված արժեքի հարկը ժամանակակից հարկային համակարգի կարևոր բաղադրիչ է և մեծ դեր ունի պետական ֆինանսների ձևավորման և տնտեսական կարգավորման մեջ։

Իրավաբանություն

Հայաստանի Հանրապետությունում Սահմանադրական դատարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը պայմանավորված է երկրի սահմանադրական համակարգում նրա հատուկ տեղով՝ որպես սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող բարձրագույն մարմին։ Սահմանադրական դատարանը կոչված է ապահովելու Սահմանադրության գերակայությունը և վերահսկելու օրենքների, ենթաօրենսդրական ակտերի, պետական մարմինների որոշումների և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Այն հանդես է գալիս որպես անկախ դատական իշխանության առանձնահատուկ օղակ, որը չի մտնում ընդհանուր դատական համակարգի մեջ և գործում է բացառապես Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների շրջանակում։ Սահմանադրական դատարանի անկախությունը ամրագրված է Սահմանադրությամբ, և այն իր գործունեության ընթացքում ենթարկվում է միայն Սահմանադրությանը՝ բացառելով որևէ այլ պետական մարմնի միջամտությունը։ Դատարանի կազմավորման, դատավորների նշանակման և գործունեության կարգը սահմանվում է Սահմանադրությամբ և «Սահմանադրական դատարանի մասին» սահմանադրական օրենքով, որտեղ նախատեսված են նաև դատավորների լիազորությունների ժամկետները, անկախության երաշխիքները և պատասխանատվության սահմանները։ Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է ինչպես վերացական, այնպես էլ կոնկրետ սահմանադրական վերահսկողություն՝ քննելով օրենքների և այլ իրավական ակտերի սահմանադրականությունը, ինչպես նաև լուծելով սահմանադրական վեճեր պետական իշխանության մարմինների միջև։ Դրա որոշումները վերջնական են, պարտադիր կատարման ենթակա և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից՝ ապահովելով իրավական համակարգի կայունությունը և Սահմանադրության անմիջական գործողությունը։ Այս կարգավիճակը թույլ է տալիս Սահմանադրական դատարանին հանդես գալ որպես սահմանադրական կարգի պահապան, մարդու իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխավոր և իրավական պետության հիմնարար ինստիտուտներից մեկը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Մենեջմենթ

Ղեկավարի դերերն ու գործառույթները կառավարման համակարգում վերաբերում են այն հիմնական պարտականություններին և վարքագծային դերերին, որոնք իրականացվում են կազմակերպության նպատակների արդյունավետ իրականացման համար։ Ղեկավարը հանդիսանում է կառավարման առանցքային օղակ, որը միավորում է պլանավորումը, կազմակերպումը, մոտիվացիան և վերահսկողությունը՝ ապահովելով կազմակերպության ամբողջական և համակարգված աշխատանքը։ Ըստ կառավարման տեսության՝ ղեկավարը կատարում է երեք հիմնական դերային խումբ՝ միջանձնային, տեղեկատվական և որոշումային դերեր։ Միջանձնային դերերում նա հանդես է գալիս որպես առաջնորդ, թիմի ղեկավար և կապող օղակ աշխատակիցների միջև՝ ապահովելով համագործակցություն և աշխատանքային կարգապահություն։ Տեղեկատվական դերերում ղեկավարը հավաքում, մշակում և փոխանցում է տեղեկատվություն՝ հանդես գալով որպես տեղեկատվության տարածող և ներկայացնող։ Որոշումային դերերում նա զբաղվում է խնդիրների լուծմամբ, ռեսուրսների բաշխմամբ, բանակցություններով և նոր հնարավորությունների բացահայտմամբ։ Կառավարման հիմնական գործառույթները ներառում են պլանավորում (նպատակների սահմանում և ռազմավարության մշակում), կազմակերպում (ռեսուրսների և աշխատանքի բաշխում), ղեկավարում (աշխատակիցների մոտիվացում և ուղղորդում) և վերահսկում (արդյունքների գնահատում և շտկող գործողություններ)։ Այս գործառույթների արդյունավետ իրականացումը ապահովում է կազմակերպության կայուն զարգացում, արտադրողականության բարձրացում և նպատակների հաջող իրականացում։