Նորաձևությունը որպես սոցիոմշակութային ֆենոմեն

Բժշկություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է երկրորդային ադենտիայով տառապող մեծահասակ հիվանդների մասնակի խորը օրթոպեդիկ բուժման առանձնահատկությունների վերլուծությանը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ատամնաշարի արատները բարդացած են կտրիչ ատամների արտահայտված ծածկումով։ Աշխատությունում դիտարկվում են ատամների մասնակի կորստի հետևանքով առաջացող ֆունկցիոնալ և անատոմիական փոփոխությունները, կծվածքի խանգարումները, ծամողական ապարատի բեռնաբաշխման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը բերանի խոռոչի ընդհանուր վիճակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդների կլինիկական հետազոտման մեթոդներին, օրթոպեդիկ բուժման պլանավորմանը, պրոթեզավորման տարբեր եղանակների ընտրությանը և օկլյուզիոն հարաբերությունների վերականգնման խնդիրներին։ Քննարկվում են նաև բուժման ընթացքում առաջացող բարդությունները, գեղագիտական և ֆունկցիոնալ արդյունքների գնահատման չափանիշները, ինչպես նաև երկարաժամկետ վերականգնողական արդյունքների բարելավման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիայի զարգացման և ատամնաշարային արատների արդյունավետ բուժման մեթոդների կատարելագործման համար։

Գրականություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Պողոս Ադրիանապոլսեցու կյանքին, ստեղծագործական գործունեությանը և նրա «Խրատի թանգարան» երկի գաղափարական ու գրական առանձնահատկություններին։ Գրքում ներկայացվում է հեղինակի գործունեության պատմական և մշակութային համատեքստը՝ ընդգծելով նրա դերը հայ միջնադարյան խրատական գրականության զարգացման մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է «Խրատի թանգարան» երկի կառուցվածքը, բովանդակությունը և բարոյախոսական ուղղվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն միավորում կյանքի փորձից բխող խորհուրդներ, բարոյական ուսմունքներ և հասարակական վարքագծի կանոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև նրա ազդեցությանը հայ ընթերցողական և դաստիարակչական մշակույթի վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև խրատական գրականության ընդհանուր զարգացումը հայ միջնադարում և այդ ժանրի դերը արժեքային համակարգի ձևավորման գործում։ Վերլուծվում է Պողոս Ադրիանապոլսեցու ներդրումը որպես մտածողի և բարոյական ուսուցման կրողի՝ ընդգծելով նրա ստեղծագործության արդիականությունը նաև ժամանակակից ընթերցողի համար։ Աշխատությունը համադրում է գրական-պատմական վերլուծությունը և մշակութաբանական մոտեցումները՝ օգտակար լինելով հայ գրականության ուսումնասիրողներին, ուսանողներին և մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Նյութը նվիրված է հայ դամբարանների (dambaran) ծագման, կառուցվածքի և ծիսական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց հնարավոր կապերը սուրիական հնագիտական ու մշակութային ավանդույթների հետ։ Գրքում ներկայացվում են դամբարանների տարբեր տեսակները, այդ թվում՝ ոսսուարիումների, քարափների և այլ տեսակի գերեզմանոցների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը մահացածների հուշարձանների ձևավորման և հասարակական ծիսակարգերի մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է դամբարանների ճարտարապետական, սիմվոլիկ և կրոնական տարրերը, դրանց տարածքային ու ժամանակագրական տարբերությունները, պարզաբանելով սուրիական և հայկական մշակութային փոխազդեցության հնարավոր ուղիները։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև դամբարանների ուսումնասիրման մեթոդներին, հնագիտական նյութերի վերլուծությանը և ծիսական գործընթացների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ նպաստելով գերեզմանագիտական ավանդույթի, համայնքային մշակութային հիշողության և պատմական ինքնության ավելի ամբողջական պատկերացմանը։

Հոգեբանություն

«Մարդիկ, ովքեր խաղում են խաղեր» (Էրիկ Բեռնի) հոգեբանական դասական աշխատություն է, որը բացատրում է մարդկանց վարքագծի թաքնված մեխանիզմները։ Գիրքը հիմնված է տրանզակցիոն վերլուծության տեսության վրա։ Բեռնն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են մարդիկ հաճախ շփման ընթացքում «խաղեր» խաղում՝ կրկնվող վարքային սցենարներով։ Այս խաղերը կարող են լինել անգիտակցական և ազդել հարաբերությունների ու կյանքի ընտրությունների վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է «Ծնող», «Մեծահասակ» և «Երեխա» հոգեվիճակների գաղափարը։ Գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես են այդ դերերը փոխազդում առօրյա շփման մեջ։ Բեռնն օրինակներով բացատրում է ընտանեկան, աշխատանքային և սիրային հարաբերություններում հանդիպող խաղերը։ Գիրքը օգնում է ճանաչել մանիպուլյացիաները և խուսափել կրկնվող կոնֆլիկտներից։ Լեզուն պարզ է, բայց բովանդակությունը՝ խորքային և վերլուծական։ «Մարդիկ, ովքեր խաղում են խաղեր»-ը նպաստում է ինքնաճանաչմանը և գիտակից հաղորդակցությանը։ Այն կարևոր ընթերցում է հոգեբանությամբ հետաքրքրվողների և հարաբերությունները բարելավելու ցանկություն ունեցողների համար։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2022 ISBN - 978-5-699-27309-6

Գրականություն

Վիլյամ Ֆոլքըները (1897–1962) համարվում է 20-րդ դարի ամերիկյան գրականության ամենազարգացած և ազդեցիկ հեղինակներից մեկը, որի ստեղծագործությունները հաճախ պատկերում են Հյուսիսային Ամերիկայի հարավային հասարակության բարդությունն ու պատմական անցյալը։ Նրա գրական ոճը բնութագրվում է ներքին հոսքի տեխնիկայով, բազմաշերտ և ժամանակային փոփոխվող սյուժեներով, խոր հոգեբանական վերլուծությամբ և լեզվի բացառիկ ճկունությամբ։ Ֆոլքըների ստեղծագործություններում առկա են ցեղային ու հասարակական լարվածության, բարոյական ու հոգեբանական հակամարտությունների, ընտանիքի և անցյալի ժառանգության թեմաները։ Նրա կենտրոնական ուշադրության առարկան հաճախ եղել են փոքր համայնքների՝ առանձնահատուկ մշակույթով, ավանդույթներով ու սոցիալական պայմաններով ապրող մարդիկ, ովքեր հաճախ հայտնվում են պատմական և անձնական ողբերգությունների առջև։ Ֆոլքըների գործերում հաճախ հանդիպում են հիշողության և անցյալի ազդեցության թեմաները, որտեղ անցյալը սերտորեն ազդում է ներկայի վրա՝ ձևավորելով կերպարների վարքագիծը և հասարակական հարաբերությունները։ Նրա գրականությունը դարձրել է ամերիկյան գրականությունը ավելի փորձարարական և ինտելեկտուալապես հարուստ՝ փորձելով արտացոլել մարդու հոգեբանությունը և ժամանակի զգայականությունը ճշգրիտ ու խորքային ձևով։ Ֆոլքըների աշխատանքները, մասնավորապես «Համսը», «Ահա սիրտը», «Ապրիլ ուսուցվածք» և այլ գործերը, կարևոր ուսուցողական և սոցիալական ազդեցություն ունեն, քանի որ վեր են բարձրացնում մարդկային հոգեբանության, բարոյականության և հասարակական կառուցվածքի հիմնահարցերը։ Նրա ստեղծագործություններն այսօր դասական են համարվում և հանդիսանում են ամերիկյան ու համաշխարհային գրականության անբաժանելի մասը՝ ուսումնական և քննադատական վերլուծության համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։