Современные проблемы здоровья сельского населения Армении в связи с химизацией сельского хозяйства и пути профилактики

Մանկական

«Հեքիաթների մոլորակ. ընտրանի 9» (Ղազարոս Աղայան) հայ հեքիաթարվեստի հիասքանչ հավաքածու է, որը ներկայացնում է Աղայանի լավագույն հեքիաթները։ Գիրքը հիմնված է ժողովրդական խոսքի ոճի վրա, սակայն Աղայանը հեքիաթներին տալիս է իր յուրահատուկ գրական ձևը և հնչեղությունը։ Հեքիաթների լեզուն պարզ է, կենսունակ և հուզիչ՝ հարմար երեխաների համար, բայց նաև հաճելի մեծերի համար։ Աղայանի հերոսները հաճախ հանդես են գալիս որպես պարզ մարդիկ՝ մեծ խիզախությամբ, հումորով և ճշմարտության որոնմամբ։ Գիրքը ներկայացնում է ժողովրդական արժեհամակարգը՝ բարոյականության, արդարության և ազնվության մասին ուսմունքներով։ Հեքիաթներում հաճախ ընդգծվում է, որ չարը հալչում է ճշմարտության և խելքի առաջ։ Աղայանը հումորով է նկարագրում մարդկային թերությունները, սակայն ոչ երբեք նենգ կամ վիրավորական։ Հեքիաթների աշխարհը լի է զվարճալի դրվագներով, սիմվոլներով և պատկերներով, որոնք զարգացնում են երևակայությունը։ Գիրքը նաև կարևոր է հայ գրականության համար, քանի որ Աղայանը հանդիսանում է հայ հեքիաթի մեծ վարպետներից մեկը։ «Հեքիաթների մոլորակ» հավաքածուն օգնում է երեխաներին սիրել կարդալը և ճանաչել ազգային մշակույթը։ Այս գիրքը հարմար է որպես ուսումնական ընթերցանություն և նաև որպես ընտանեկան ընթերցում՝ երեկոյան պատմությունների համար։ Հրատարակիչ - ՄՀՄ Գրատուն Հրատ. տարեթիվ - 2015 ISBN - 978-9939-842-27-1

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական թեմաներով նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որը նախատեսված է ընթերցողներին, ուսանողներին և մասնագետներին ապահովելու արդի տեխնիկական գրականության վերաբերյալ արագ և կառուցվածքային տեղեկատվությամբ։ Այն ընդգրկում է ինժեներական գիտությունների տարբեր ուղղություններին վերաբերող հրատարակություններ՝ մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, ավտոմատացում, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և հարակից կիրառական ոլորտներ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության ճշգրտություն և համակարգված ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական ու մասնագիտական գործունեության համար՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ընտրել համապատասխան աղբյուրներ հետազոտական և ուսումնական նպատակներով, ինչպես նաև գնահատել դրանց արդիականությունն ու կիրառելիությունը։

Բնապահպանություն

Շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը ժամանակակից աշխարհի կարևորագույն խնդիրներից մեկն է, որի նպատակն է ապահովել բնական ռեսուրսների խելամիտ օգտագործումը, էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանումը և ապագա սերունդների համար անվտանգ ու առողջ կենսապայմանների ստեղծումը։ Արդյունաբերության, քաղաքաշինության, տրանսպորտի և մարդկային գործունեության արագ զարգացումը հանգեցրել է օդի, ջրի և հողի աղտոտման, կենսաբազմազանության կրճատման և կլիմայական փոփոխությունների խորացման, ինչի հետևանքով մեծացել է բնապահպանական խնդիրների կարևորությունը։ Կայուն պահպանման հիմնական ուղղություններից են բնական պաշարների արդյունավետ կառավարումը, վերականգնվող էներգիայի օգտագործումը, թափոնների վերամշակումը, անտառների և ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտման նվազեցումը։ Կարևոր դեր ունեն նաև էկոլոգիական կրթությունը և հասարակության իրազեկվածության բարձրացումը, քանի որ մարդկանց պատասխանատու վերաբերմունքը բնության նկատմամբ նպաստում է բնապահպանական խնդիրների լուծմանը։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաները հնարավորություն են տալիս մշակել էկոլոգիապես անվտանգ արտադրական մեթոդներ, վերահսկել աղտոտման մակարդակը և կանխատեսել բնապահպանական ռիսկերը։ Միջազգային համագործակցությունը ևս կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ բազմաթիվ բնապահպանական խնդիրներ ունեն գլոբալ բնույթ և պահանջում են տարբեր երկրների համատեղ ջանքերը։ Բացի այդ, շրջակա միջավայրի պահպանությունը սերտորեն կապված է տնտեսական և սոցիալական զարգացման հետ, քանի որ կայուն զարգացումը ենթադրում է բնական ռեսուրսների օգտագործում առանց բնության վերականգնման հնարավորությունները վնասելու։ Այսպիսով, շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը կարևոր նախապայման է մարդկության առողջ կյանքի, տնտեսական կայունության և բնական համակարգերի երկարաժամկետ պահպանման համար։

Պատմություն

Հայոց նորագույն պատմության առանցքային դեմքերից մեկի կյանքի և գործունեության ուսումնասիրությանը նվիրված այս աշխատությունը ներկայացնում է Արամ Մանուկյանի անցած ճանապարհը՝ մանկությունից մինչև Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծման և պետական կառավարման գործում ունեցած վճռորոշ դերակատարությունը։ Հեղինակը, հիմնվելով արխիվային փաստաթղթերի, ժամանակի մամուլի, հուշագրությունների և պատմագիտական բազմաբնույթ աղբյուրների վրա, մանրամասն վերլուծում է Արամ Մանուկյանի քաղաքական, հասարակական և ազգային գործունեությունը՝ բացահայտելով նրա առաջնորդական հատկանիշները, կազմակերպչական բացառիկ ունակությունները և պետական մտածողությունը։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Վանի ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը, արևմտահայության ազատագրական պայքարին, ինչպես նաև 1918 թվականի ճակատագրական իրադարձություններին, երբ հայ ժողովուրդը կանգնած էր գոյության լրջագույն սպառնալիքի առաջ։ Աշխատությունը ներկայացնում է, թե ինչպես Արամ Մանուկյանը դարձավ պետականության վերականգնման գլխավոր նախաձեռնողներից և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հիմնադիրներից մեկը՝ ստանձնելով ծանրագույն պատասխանատվություն ազգային ճգնաժամի պայմաններում։ Գիրքը ոչ միայն պատմական փաստերի շարադրանք է, այլև ազգային առաջնորդի կերպարի խորքային ուսումնասիրություն, որը ցույց է տալիս նրա գաղափարները, սկզբունքները և հայրենասիրական նվիրումը։ Այն կարևոր աղբյուր է բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ավելի լավ ճանաչել հայոց պետականության վերածննդի պատմությունը և այն անձնավորությանը, որի գործունեությունը նշանակալի ազդեցություն ունեցավ 20-րդ դարասկզբի հայկական քաղաքական կյանքի վրա։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է բառիմաստի տարընթերցման երևույթին որպես գեղարվեստական տեքստի կառուցման ստեղծագործական հնարավորություն՝ ժամանակակից հայ գրականության պատկերակերտման միտումների համատեքստում։ Աշխատությունում դիտարկվում է, թե ինչպես է լեզվական բազմիմաստությունը, բառերի իմաստային շեղումը և ընթերցողի կողմից տարբեր կերպ ընկալվելու հնարավորությունը դառնում գեղարվեստական արտահայտչականության կարևոր միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հեղինակները գիտակցաբար ստեղծում են իմաստային երկիմաստություն՝ օգտագործելով փոխաբերություն, հեգնանք, ենթատեքստ և սիմվոլիկ լեզու՝ տեքստի բազմաշերտ կառուցվածք ապահովելու համար։ Քննարկվում է նաև ընթերցողի ակտիվ դերի գաղափարը, ըստ որի տարընթերցումը ոչ թե սխալ ընկալում է, այլ ստեղծագործական համագործակցություն տեքստի հետ։ Վերլուծվում են ժամանակակից հայ գրականության այն օրինակները, որտեղ լեզվական խաղը և իմաստային բացությունը ծառայում են նոր պատկերային համակարգերի ձևավորմանը։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ բառիմաստի տարընթերցումը նպաստում է գեղարվեստական տեքստի բազմակողմանի ընկալմանը, խորացնում է նրա իմաստային դաշտը և ընդլայնում ընթերցման հնարավորությունները։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գիտահետազոտական հաստատությունների (ԳԿՀ-երի) գործունեության վերլուծությանը 1979 թվականին՝ ընդգծելով դրանց գիտական ուղղությունները, կազմակերպչական կառուցվածքը և մեթոդական աշխատանքի առանձնահատկությունները խորհրդային գիտական համակարգի համատեքստում։ Հետազոտության մեջ ԳԿՀ-երը դիտարկվում են որպես գիտական արտադրության հիմնական օղակներ, որոնք ապահովում էին թե՛ հիմնարար, թե՛ կիրառական հետազոտությունների իրականացումը՝ համապատասխան պետական պլանավորման պահանջներին։ Աշխատությունը վերլուծում է տվյալ ժամանակաշրջանում գերակշռող գիտական ուղղությունները՝ տեխնիկական գիտություններ, ֆիզիկա, քիմիա, երկրաբանություն, կենսաբանություն և հումանիտար ոլորտներ, ինչպես նաև դրանց միջև համագործակցության մակարդակը և արդյունքների կիրառական նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտական աշխատանքի կազմակերպման մեթոդաբանությանը՝ ներառյալ թեմատիկ պլանավորումը, հաշվետվողականության համակարգը, փորձարարական աշխատանքների ընթացակարգերը և արդյունքների վավերացման ձևերը։ Միաժամանակ ներկայացվում են մեթոդական հանձնարարականներ, որոնք ուղղված են գիտահետազոտական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը՝ ընդգծելով պլանավորման ճշգրտությունը, փորձարարական տվյալների մշակման միասնական մոտեցումները և միջհաստատային համագործակցության ընդլայնումը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է գիտության և արտադրության կապին, որը խորհրդային մոդելում դիտարկվում էր որպես գիտական արդյունքների ներդրման հիմնական ուղի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1979 թվականի Հայաստանի գիտահետազոտական համակարգը բնութագրվում էր բարձր կազմակերպվածությամբ, սակայն միևնույն ժամանակ ենթակա էր կենտրոնացված պլանավորման սահմանափակումներին՝ ինչը ազդեց գիտական նորարարությունների զարգացման արագության վրա։