Controverses christologiques en Armeno-Cilicie dans la seconde moitie du XIIe siecle (1165-1198)

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտահանման վարկերի ապահովագրության կառուցակարգերի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը ներկայացրել է Վարազդատ Գագիկի Կարապետյանը՝ տնտեսագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման նպատակով, «Ֆինանսներ, հաշվապահական հաշվառում» մասնագիտությամբ, իսկ հրապարակային պաշտպանությունը նախատեսված էր 2014 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Հայ-ռուսական համալսարանում։ Գիտական ղեկավարը տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Էդվարդ Մարտինի Սանդոյանն էր։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը արտահանման ֆինանսավորման հետ կապված ռիսկերի նվազեցման այնպիսի մեխանիզմների բացահայտումն է, որոնք կարող են նպաստել հայկական կազմակերպությունների արտահանման գործունեության ընդլայնմանը։ Արտահանման գործարքները սովորաբար ենթադրում են ժամանակային տարբերություն ապրանքի կամ ծառայության մատակարարման և դրա դիմաց վճարման միջև, ինչի հետևանքով արտահանողը կարող է ենթարկվել գնորդի չվճարման, վճարման ուշացման, քաղաքական կամ տնտեսական անկայունության, արժութային տատանումների և այլ ռիսկերի։ Այս պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է հանդես գալ որպես ֆինանսական պաշտպանության գործիք՝ նվազեցնելով արտահանողի հնարավոր կորուստները և բարձրացնելով արտաքին շուկաներ դուրս գալու պատրաստակամությունը։ Թեմայի կարևորությունը Հայաստանի համար պայմանավորված է նաև արտահանման՝ տնտեսական աճի և տնտեսության դիվերսիֆիկացման գործում ունեցած նշանակությամբ։ Հայաստանի պետական տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում արտահանման ծավալների և անվանացանկի ընդլայնումը դիտարկվել է որպես կարևոր ուղղություն, հատկապես մշակող արդյունաբերության և ծառայությունների ոլորտներում։ Միաժամանակ ընդգծվել է արտահանող կազմակերպությունների համար աջակցության նոր գործիքների և համապատասխան ինստիտուցիոնալ կարողությունների զարգացման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության առանցքային հասկացություններից մեկը արտահանման վարկն է։ Այն հնարավորություն է տալիս արտահանողին կամ արտաքին գնորդին ֆինանսական միջոցներ ստանալ արտահանման գործարքի իրականացման համար, սակայն վարկային հարաբերությունների առկայությունը ստեղծում է լրացուցիչ ռիսկեր։ Եթե օտարերկրյա գնորդը չի կատարում իր վճարային պարտավորությունները, արտահանողը կարող է հայտնվել ֆինանսական դժվարությունների մեջ՝ անկախ նրանից, որ ապրանքը կամ ծառայությունն արդեն մատակարարվել է։ Ապահովագրական մեխանիզմի միջոցով այդ ռիսկի մի մասը կարող է փոխանցվել մասնագիտացված ապահովագրական կառույցին։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն կարող է ներառել ոչ միայն սովորական առևտրային ռիսկերը, այլև որոշակի ոչ առևտրային կամ քաղաքական ռիսկեր։ Առևտրային ռիսկերի շարքում կարող են դիտարկվել օտարերկրյա գնորդի անվճարունակությունը, պարտավորությունների չկատարումը կամ վճարման երկարատև ուշացումը։ Քաղաքական ռիսկերը կարող են կապված լինել ներմուծող երկրի քաղաքական անկայունության, արժութային սահմանափակումների, պետական որոշումների կամ այլ արտակարգ իրավիճակների հետ։ Նման ռիսկերի համադրումը հատկապես կարևոր է արտաքին շուկաներում գործող փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար, որոնք հաճախ չունեն ռիսկերի ինքնուրույն կառավարման բավարար ֆինանսական հնարավորություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը արտահանման վարկերի ապահովագրության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի ձևավորումն է։ Արդյունավետ համակարգի համար անհրաժեշտ է հստակ սահմանել ապահովագրողի, արտահանողի, ֆինանսական կազմակերպության և օտարերկրյա գնորդի փոխհարաբերությունները, ապահովագրական ծածկույթի պայմանները, ռիսկերի գնահատման սկզբունքները, փոխհատուցման կարգը և կողմերի պարտավորությունները։ Այսպիսի կառուցակարգի նպատակն է ստեղծել կանխատեսելի միջավայր, որտեղ արտահանողը կարող է արտաքին շուկա մուտք գործել՝ իր առևտրային և ֆինանսական ռիսկերի մի մասը կառավարելի դարձնելով։ Թեմայի կարևոր բաղադրիչ է նաև արտահանման վարկերի ապահովագրության և բանկային վարկավորման փոխկապակցվածությունը։ Երբ վարկատուն գիտի, որ արտահանման գործարքից բխող որոշակի ռիսկեր ապահովագրված են, վարկավորման ռիսկի գնահատումը կարող է բարելավվել։ Այդ հանգամանքը տեսականորեն կարող է նպաստել արտահանող կազմակերպությունների համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության բարձրացմանը և վարկավորման պայմանների բարելավմանը։ Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում ևս ընդգծվել է իրական հատվածի համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության և գործիքների բազմազանության մեծացման անհրաժեշտությունը, այդ թվում՝ վարկային երաշխավորությունների և ապահովման ավելի ճկուն մեխանիզմների միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր երկրներում արտահանման վարկերի ապահովագրությունն իրականացվում է մասնագիտացված պետական կամ մասնավոր կառույցների միջոցով, որոնք արտահանողներին պաշտպանում են արտաքին առևտրի որոշակի ռիսկերից։ Այդ կառույցների փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի պայմաններում՝ հաշվի առնելով երկրի արտահանման կառուցվածքը, տնտեսության չափը, արտաքին շուկաների աշխարհագրությունը և ֆինանսական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հայաստանի համար նման համակարգի զարգացումը կարող է հատկապես կարևոր լինել արտահանման ուղղությունների դիվերսիֆիկացման տեսանկյունից։ Եթե կազմակերպությունները կարողանան ավելի արդյունավետ կառավարել օտարերկրյա գնորդների հետ գործարքների ռիսկերը, նրանց համար կարող են հասանելի դառնալ նոր շուկաներ և գործընկերներ։ Սա կարող է նվազեցնել առանձին շուկաներից կախվածությունը և նպաստել արտահանման ավելի կայուն կառուցվածքի ձևավորմանը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության համակարգը կարող է նաև նպաստել արտաքին ներդրումների և միջազգային տնտեսական կապերի զարգացմանը։ 2012 թվականին Հայաստանի քաղաքական-տնտեսական օրակարգում քննարկվում էր արտահանման վարկերի և ներդրումների ապահովագրության պետական գործակալության ստեղծման գաղափարը, ինչպես նաև արտահանող կազմակերպությունների կողմից օտարերկրյա գործընկերներին տրամադրվող ապրանքային վարկերի ապահովագրության իրականացումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվող թեման արտացոլում է Հայաստանի ֆինանսական ենթակառուցվածքի զարգացման և արտահանման խթանման համար նոր գործիքների որոնման ժամանակաշրջանի կարևոր խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունության խնդրին։ Ապահովագրական կառույցը պետք է կարողանա գնահատել յուրաքանչյուր գործարքի ռիսկայնությունը, սահմանել համապատասխան ապահովագրավճար, ձևավորել բավարար պահուստներ և կառավարել միաժամանակ բազմաթիվ արտահանման գործարքներից առաջացող հնարավոր կորուստները։ Հետևաբար անհրաժեշտ է մշակել ռիսկերի գնահատման մեթոդաբանություն, որը հաշվի կառնի ոչ միայն արտահանող կազմակերպության ֆինանսական վիճակը, այլև օտարերկրյա գնորդի, երկրի և կոնկրետ շուկայի առանձնահատկությունները։ Կարևոր է նաև պետական աջակցության և շուկայական մեխանիզմների հարաբերակցության հարցը։ Եթե արտահանման վարկերի ապահովագրությունը ամբողջությամբ հիմնված է պետական միջոցների վրա, կարող են առաջանալ բյուջետային և բարոյական ռիսկերի խնդիրներ։ Մյուս կողմից՝ միայն մասնավոր ապահովագրական համակարգը կարող է բավարար չափով չծածկել բարձր քաղաքական կամ համակարգային ռիսկերը։ Հետևաբար ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից մեկը կարող է լինել այնպիսի համակցված մոդելի ձևավորումը, որը միաժամանակ կապահովի շուկայի արդյունավետությունը, պետական աջակցության նպատակային կիրառումը և ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունությունը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է նաև ազդեցություն ունենալ հայկական արտադրողների մրցունակության վրա։ Արտահանողը, որը կարողանում է առաջարկել օտարերկրյա գնորդին ավելի ճկուն վճարման պայմաններ՝ պահպանելով իր ֆինանսական պաշտպանության մակարդակը, կարող է առավել մրցունակ լինել այն շուկաներում, որտեղ վճարման հետաձգումը կամ առևտրային վարկավորումը գործարքի կարևոր պայման է։ Այդ պատճառով ապահովագրական մեխանիզմը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես վնասների փոխհատուցման գործիք, այլև որպես արտահանման վաճառքային քաղաքականության և մրցունակության ապահովման բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը կայանում է Հայաստանի պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրության արդյունավետ կառուցակարգերի զարգացման վերաբերյալ մոտեցումների մշակման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել ապահովագրական ռիսկերի դասակարգում, պայմանագրային հարաբերությունների կատարելագործում, պետական և մասնավոր կառույցների համագործակցության ձևավորում, արտահանողներին տեղեկատվական աջակցության տրամադրում, ռիսկերի գնահատման մեթոդների բարելավում և ֆինանսական համակարգի հետ կապերի ամրապնդում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը արտահանման վարկերի ապահովագրությունը դիտարկում է որպես ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ գործիք, որը կարող է նվազեցնել արտաքին առևտրի անորոշությունը, բարձրացնել արտահանողների ֆինանսավորման հասանելիությունը և աջակցել Հայաստանի արտահանման ներուժի իրացմանը։ Թեման միավորում է ֆինանսների, ապահովագրության, բանկային գործունեության, ռիսկերի կառավարման և միջազգային առևտրի խնդիրները և կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, ապահովագրական ու բանկային ոլորտի մասնագետներին, արտահանող ընկերությունների ղեկավարներին, պետական տնտեսական քաղաքականություն մշակողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Ֆինանսներ

Կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության վերլուծության և վերահսկողության կատարելագործման ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում՝ հատկապես խմիչքների արտադրության ոլորտի օրինակով, վերաբերում են այն մեխանիզմներին և գործիքներին, որոնք ուղղված են ձեռնարկությունների վճարունակության, շահութաբերության, իրացվելիության և երկարաժամկետ կայունության գնահատման ու բարելավման գործընթացներին։ Խմիչքների արտադրության ոլորտը Հայաստանում բնութագրվում է բարձր մրցակցությամբ, սեզոնային պահանջարկով, հումքի գների տատանումներով և արտահանման կախվածությամբ, ինչը ֆինանսական կայունության գնահատումը դարձնում է հատկապես կարևոր։ Վերլուծության հիմնական ուղղությունները ներառում են ֆինանսական հաշվետվությունների խորքային ուսումնասիրություն, շահույթի և վնասի կառուցվածքի գնահատում, դրամական հոսքերի վերլուծություն, պարտավորությունների և սեփական կապիտալի հարաբերակցության գնահատում, ինչպես նաև իրացվելիության ցուցանիշների մշտադիտարկում։ Կառավարման և վերահսկողության կատարելագործման համար կարևոր է ժամանակակից ֆինանսական վերլուծական գործիքների կիրառումը, ներառյալ բյուջետավորման ավտոմատացված համակարգերը, ռիսկերի կառավարման մոդելները և KPI-ների համակարգը, որոնք թույլ են տալիս ավելի արագ արձագանքել շուկայական փոփոխություններին։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է ուժեղացնել ներքին աուդիտի համակարգը, ապահովել ֆինանսական հաշվետվությունների թափանցիկություն և ներդնել միջազգային հաշվապահական ստանդարտներին համապատասխան հաշվետվական մեխանիզմներ, ինչը բարձրացնում է ներդրողների վստահությունը և հեշտացնում ֆինանսական հոսքերի վերահսկումը։ Խմիչքների արտադրության ոլորտում հատկապես կարևոր է նաև պաշարների արդյունավետ կառավարումը, արտադրական ծախսերի օպտիմալացումը և մատակարարման շղթայի վերահսկողությունը, քանի որ դրանք անմիջական ազդեցություն ունեն ընկերությունների ֆինանսական կայունության վրա։

Ֆինանսներ

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ջրային համակարգերի օգտագործման և կառավարման ֆինանսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով ջրամատակարարման, ոռոգման, ջրահեռացման և ջրային ենթակառուցվածքների արդյունավետ շահագործման տնտեսական ու կազմակերպական հարցերին։ Աշխատությունում վերլուծվում են ջրային համակարգերի ֆինանսավորման աղբյուրները, սակագնային քաղաքականության առանձնահատկությունները, ծախսերի փոխհատուցման մեխանիզմները, ներդրումային ծրագրերի իրականացման խնդիրները և ոլորտի ֆինանսական կայունության ապահովման ուղիները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ջրային տնտեսության կառավարման միջազգային փորձը և դրա կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում, գնահատում պետական կարգավորման, մասնավոր հատվածի մասնակցության և ֆինանսական վերահսկողության արդյունավետությունը։ Գրքում քննարկվում են նաև ջրային ռեսուրսների պահպանման, օգտագործման և կառավարման տնտեսական խթանները, ինչպես նաև ոլորտի զարգացման վրա ազդող իրավական և ինստիտուցիոնալ գործոնները։ Հետազոտությունը կարևորում է ջրային համակարգերի երկարաժամկետ ֆինանսական կայունության, ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման և ծառայությունների որակի բարձրացման անհրաժեշտությունը՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ և բարեփոխումների ուղղություններ։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, ֆինանսիստների, ջրային տնտեսության մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, գիտաշխատողների և համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հուղարկավորության և հիշատակի ծեսերի ավանդական ու ժամանակակից դրսևորումների վերլուծությանը Տավուշի մարզ-ում՝ առանձնացնելով տեղական համայնքներում ձևավորված սովորույթների շարունակականությունն ու փոփոխությունները արդի սոցիալական և մշակութային պայմաններում։ Նյութում նկարագրվում են մահվան հետ կապված ավանդական ծիսակարգերը՝ սկսած հոգեհանգստի կազմակերպումից մինչև հուղարկավորության արարողությունը և հետհուղարկավորական հիշատակի օրերը, ինչպես նաև դրանցում առկա խորհրդանշական գործողությունները, որոնք արտահայտում են համայնքային համախմբվածություն, հարգանք հանգուցյալի հիշատակի նկատմամբ և հոգևոր ընկալումներ մահվան մասին։ Միաժամանակ վերլուծվում են վերջին տասնամյակներում նկատվող փոփոխությունները, որոնք պայմանավորված են ուրբանիզացիայով, սոցիալական արժեքների փոփոխությամբ, եկեղեցական արարողակարգերի ստանդարտացմամբ և ժամանակակից կյանքի արագ տեմպերով, ինչը որոշ դեպքերում հանգեցրել է ծեսերի պարզեցման կամ նոր ձևերի առաջացման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ավանդական և նորարարական տարրերի համադրմանը, օրինակ՝ հիշատակի միջոցառումների կազմակերպման ձևերի փոփոխությանը, գերեզմանատների խնամքի նոր մոտեցումներին և համայնքային հիշողության պահպանման տարբեր մեխանիզմներին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև ընտանիքի, համայնքի և եկեղեցու դերակատարությունը այս գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ավանդույթները հարմարվում ժամանակակից հասարակության պահանջներին՝ պահպանելով իրենց մշակութային և հոգևոր հիմքերը։

Lեզվաբանություն

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ արձակագիր Հրաչյա Դաշտենցի ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի քննությանը։ Աշխատության կենտրոնում գրողի արձակի լեզուն է՝ իր բառապաշարային հարստությամբ, արտահայտչական միջոցներով, շարահյուսական կառուցվածքներով, խոսքի տարբեր շերտերի կիրառությամբ և կերպարների անհատականացման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն լեզվական միջոցները, որոնց շնորհիվ Դաշտենցի արձակը ձեռք է բերում ինքնատիպ հնչերանգ, կենդանի պատկերավորություն և ազգային-մշակութային ընդգծված երանգավորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի կողմից ժողովրդական խոսքի, բարբառային տարրերի, դարձվածքների, հնաբանությունների և խոսակցական լեզվի տարբեր շերտերի օգտագործմանը։ Այդ լեզվական նյութը ստեղծագործություններում ոչ միայն ապահովում է միջավայրի և ժամանակաշրջանի հավաստի վերարտադրությունը, այլև նպաստում է հերոսների բնավորության, սոցիալական պատկանելիության, աշխարհընկալման և հոգեբանական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև հեղինակի նկարագրական և պատմողական խոսքի առանձնահատկությունները, բնապատկերների ու միջավայրի պատկերավորման եղանակները, երկխոսությունների կառուցվածքը և հեղինակային խոսքի ու կերպարների խոսքի փոխհարաբերությունը։ Դաշտենցի արձակի ոճական ինքնատիպությունը պայմանավորված է պատմողական պարզության և լեզվական արտահայտչականության համադրությամբ, ինչպես նաև գրական լեզվի ու ժողովրդական խոսքի ստեղծագործական միավորմամբ։ Նրա լեզվում պատմական հիշողությունը, ազգային կենցաղը, հայրենի բնաշխարհը և մարդկային հարաբերությունները հաճախ արտահայտվում են ոչ միայն բովանդակության, այլև բառի, դարձվածքի և խոսքի հնչերանգի միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բառապաշարի թեմատիկ խմբերին՝ բնաշխարհի, կենցաղի, աշխատանքի, զինվորական կյանքի, ազգային սովորույթների և մարդկային փոխհարաբերությունների հետ կապված բառերի ու արտահայտությունների կիրառությանը։ Կարևոր է նաև շարահյուսական և ոճական կառույցների քննությունը, քանի որ կարճ ու դինամիկ նախադասությունների, նկարագրական ընդարձակ հատվածների, երկխոսությունների և ներքին խոսքի համադրությունը նպաստում է արձակի ռիթմի ու հուզական լարվածության ձևավորմանը։ Դաշտենցի լեզուն ուսումնասիրելիս էական է նաև հեղինակի պատմական և մշակութային աշխարհը, քանի որ նրա արձակային լեզուն սերտորեն կապված է ազգային ինքնության, պատմական ճակատագրի, հայրենիքի և սփյուռքահայության փորձառության թեմաների հետ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել այն տեսանկյունից, որ լեզվական փաստերի վերլուծության միջոցով բացահայտում է գրողի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և ցույց է տալիս, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման, միջավայրի վերարտադրության և ազգային հիշողության փոխանցման միջոց։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճաբաններին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ինչպես նաև Դաշտենցի ստեղծագործական ժառանգությամբ ու հայ արձակի լեզվաոճական զարգացմամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Գրականություն

Գիրքը հավաքում է Ա. Շիրվանզադեի պատմվածքները, որոնք բնութագրվում են հոգևոր խորությամբ, սոցիալական թեմաների նկատմամբ զգայունությամբ և ազգային առանձնահատկությունների ընդգծմամբ։ Յուրաքանչյուր պատմվածք պատկերում է մարդկային զգացմունքներ, հարաբերություններ և հայ իրականության բազմաշերտ կողմեր՝ առանձնահատուկ հնչողությամբ և սինթեզված ոճով։ Հիմնական թեմաները․ Մարդկային հարաբերություններ և հոգեբանություն Ընտանիքի, համայնքի և սոցիալական միջավայրի ազդեցություն Ազգագրական ու մշակութային տեսանկյուններ Նորարարություն պատմվածքի ձևի և սյուժեի մեջ Մարդու ներքին պայքար և արժեքների փնտրտուքը Գրքի առանձնահատկությունները․ Սոցիալ-մշակութային մոտեցում՝ հայ իրականության պատկերմամբ Հեշտ մատչելի ոճ, որը նպաստում է ընթերցողի ներգրավվածությանը Պատմվածքների բազմազանությունը՝ թեմատիկ և սյուժետային տեսանկյունից Հարմար է ուսանողների, գրականագետների և հայ ընթերցողների համար