Արդարության համագործակցությունը

Կենսաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է իրանական ավանդական ֆերմենտացված կաթնաթթվային խմիչքի՝ «Ռիչալ»-ի (Rishal / regional fermented dairy beverage) ուսումնասիրությանը և դրա արդյունաբերական արտադրության հնարավորությունների գնահատմանը՝ համադրելով էթնոգաստրոնոմիական, մանրէաբանական և տեխնոլոգիական մոտեցումները։ Հեղինակը ներկայացնում է խմիչքի ավանդական պատրաստման եղանակները, որոնք հիմնված են կաթի բնական ֆերմենտացիայի վրա՝ լակտոբացիլների և այլ կաթնաթթվային միկրոօրգանիզմների մասնակցությամբ, որոնք ապահովում են արտադրանքի բնորոշ համը, թթվայնությունը և կենսաբանական արժեքը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ֆերմենտացիայի հիմնական փուլերը, ջերմաստիճանային ռեժիմները, միկրոֆլորայի կազմը և դրա ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի որակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խմիչքի սննդային և պրոբիոտիկ հատկություններին, ներառյալ աղիքային միկրոֆլորայի վրա դրական ազդեցությունը, մարսողական գործընթացների բարելավումը և իմունային համակարգի խթանումը։ Նշվում է նաև ավանդական արտադրության սահմանափակումները՝ հիգիենիկ պայմանների փոփոխականությունը, պահպանման կարճ ժամկետը և ստանդարտացման բացակայությունը, որոնք խոչընդոտում են լայնածավալ արտադրությանը։ Աշխատության մեջ առաջարկվում են արդյունաբերական արտադրության հնարավոր տեխնոլոգիական լուծումներ՝ վերահսկվող ֆերմենտացիա, ստարտերային կուլտուրաների օգտագործում և միկրոբիոլոգիական ստանդարտացում, որոնք կարող են ապահովել արտադրանքի կայուն որակ և երկար պահպանման ժամկետ։ Միաժամանակ քննարկվում է նաև ավանդական սննդային մշակույթի պահպանման կարևորությունը՝ որպես տեղական կենսամշակութային ժառանգության մաս։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է իրանական ավանդական ֆերմենտացված կաթնային խմիչքը որպես սննդային արժեքավոր և տեխնոլոգիական տեսանկյունից զարգացվող արտադրանք, որի արդյունաբերականացման ներուժը կարող է նպաստել ֆունկցիոնալ սննդամթերքի զարգացմանը։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վանկի՝ որպես հնչույթաբանական վերլուծության հիմնարար բաղադրիչի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա կառուցվածքային, ֆունկցիոնալ և լեզվական համակարգում ունեցած դերը։ Գրքում վերլուծվում է վանկի էությունը որպես խոսքի հնչյունային հոսքի կազմակերպման միավոր, որը պայմանավորում է լեզվի ռիթմիկ կառուցվածքը, արտասանության առանձնահատկությունները և հնչույթային համակարգի ներքին կազմակերպվածությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է վանկի սահմանման տարբեր տեսություններ՝ դասական և ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումների համադրությամբ, ինչպես նաև քննարկում է վանկի կառուցվածքային տարրերը՝ սկզբնահնչյուն, միջուկ և վերջնահնչյուն։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենի վանկային կառուցվածքի առանձնահատկություններին՝ համեմատելով այն այլ լեզուների վանկային համակարգերի հետ և բացահայտելով ընդհանուր և առանձնահատուկ օրինաչափությունները։ Ներկայացվում է նաև վանկի դերը հնչույթաբանական վերլուծության, բառային շեշտի, արտասանության և լեզվի ուսուցման գործընթացներում։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայագետների, ուսանողների, լեզվի ուսուցիչների և ընդհանուր լեզվաբանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների շրջանում աղետալի իրադարձությունների հետևանքների հաղթահարման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրմանը՝ որպես հետազոտության հիմնական օրինակ դիտարկելով 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժը։ Գրքում ուշադրության կենտրոնում են այն դժվարությունները, որոնց կարող են բախվել դեռահասները ծանր բնական աղետից հետո՝ հոգեբանական ցնցում, վախ, անհանգստություն, կորստի զգացում, սոցիալական կապերի խաթարում, սովորելու և առօրյա գործունեության նկատմամբ հետաքրքրության նվազում, ինչպես նաև ապագայի նկատմամբ անորոշության զգացում։ Հեղինակը դիտարկում է, թե ինչ դեր կարող է ունենալ կրթական միջավայրը նման իրավիճակներում դեռահասների վերականգնման, սոցիալականացման և հոգեբանական կայունության վերականգնման գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է մանկավարժական ներգործության այնպիսի ձևերի և մեթոդների բացահայտումը, որոնք կարող են նպաստել աղետից տուժած երեխաների ու դեռահասների հարմարվողականության բարելավմանը, նրանց ինքնավստահության վերականգնմանը և հասարակական ու կրթական կյանքում լիարժեք ներգրավմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ուսուցչի, դպրոցի, ընտանիքի և սոցիալական շրջապատի փոխգործակցությանը, քանի որ աղետից հետո դեռահասի վերականգնումը չի սահմանափակվում միայն հոգեբանական աջակցության տրամադրմամբ։ Կրթական գործընթացը կարող է դառնալ կայունության, անվտանգության և կանխատեսելիության կարևոր աղբյուր՝ օգնելով երեխային աստիճանաբար վերականգնել առօրյա ռեժիմը, միջանձնային հարաբերությունները և սեփական հնարավորությունների նկատմամբ վստահությունը։ Աշխատության շրջանակում աղետը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնական երևույթ, այլև որպես երկարատև սոցիալական և հոգեբանական ազդեցություն ունեցող իրադարձություն, որի հետևանքները կարող են շարունակվել տարիներ շարունակ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրությունը կարևորում է դեռահասների հետ համակարգված, նպատակաուղղված և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան աշխատանքը։ Հետազոտությունը արժեքավոր է հատկապես այն առումով, որ համադրում է մանկավարժական և հոգեբանական մոտեցումները՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում կարող է կրթական համակարգը արդյունավետորեն մասնակցել աղետից հետո երեխայի վերականգնման գործընթացին։ Սպիտակի երկրաշարժի փորձի ուսումնասիրությունը աշխատանքին հաղորդում է նաև պատմական և գործնական նշանակություն՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպիսի խնդիրներ են առաջանում մեծածավալ աղետներից հետո երեխաների և դեռահասների կրթության, դաստիարակության ու սոցիալական հարմարման ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, հոգեբաններին, սոցիալական աշխատողներին, կրթության ոլորտի մասնագետներին և աղետների հետևանքների հաղթահարմամբ զբաղվող հետազոտողներին, քանի որ այն անդրադառնում է այն հարցին, թե ինչպես կարելի է կրթական և սոցիալական միջավայրի միջոցով աջակցել դեռահասի վերականգնմանը, նվազեցնել աղետի երկարաժամկետ բացասական ազդեցությունները և ստեղծել զարգացման ու սոցիալական հարմարման համար առավել բարենպաստ պայմաններ։

Պատմություն

Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը եղել է պետական քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը, որի նպատակն էր ստեղծել զարգացած գիտական համակարգ և այն ծառայեցնել արդյունաբերականացման, տնտեսության և կրթության առաջընթացին։ Խորհրդային շրջանում Հայաստանում ձևավորվեցին գիտական հաստատություններ, այդ թվում՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներ, որոնք համակարգված զբաղվում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, քիմիայի, բժշկության, պատմության և այլ ոլորտների ուսումնասիրությամբ։ Հատկապես մեծ դեր է ունեցել Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի ստեղծումը, որը դարձավ գիտական կյանքի կենտրոն և համակարգեց տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացումը։ Այս շրջանում գիտությունը սերտորեն կապված էր բարձրագույն կրթության հետ, և բուհերը հանդիսանում էին գիտական կադրերի պատրաստման հիմնական օջախներ։ Խորհրդային Հայաստանի գիտության զարգացման մեջ կարևոր ձեռքբերումներ են գրանցվել ինչպես բնական, այնպես էլ տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում՝ ներառյալ մաթեմատիկական դպրոցների ձևավորումը, ֆիզիկայի և ռադիոէլեկտրոնիկայի զարգացումը, ինչպես նաև հայագիտության խորացումը։ Միևնույն ժամանակ գիտական զարգացումը իրականացվում էր կենտրոնացված պետական համակարգի պայմաններում, ինչը ապահովում էր ֆինանսավորում և կազմակերպվածություն, սակայն սահմանափակում էր որոշակի ազատ ստեղծագործական նախաձեռնություններ։ Ընդհանուր առմամբ, Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը մեծապես նպաստել է երկրի կրթական մակարդակի բարձրացմանը, գիտական ներուժի ձևավորմանը և ժամանակակից գիտական մտածողության հաստատմանը տարածաշրջանում։

Այլ առարկաներ

Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության, աշխարհագրության, հասարակական-քաղաքական կյանքի, հայ լեզվաբանության, գրականագիտության, արվեստի, Հայաստանի բնության, բնական ռեսուրսների, ժողովրդական տնտեսության, Հայաստանում ճշգրիտ գիտությունների զարգացման պատմության վերաբերյալ նոր գրքերի ցանկ Հրատ.՝ Ալ. Մյասնիկյանի անվան պետական գրադարանի ինֆորմացիայի և մատենագիտության բաժին, Երևան, 1979, 12 էջ [src=123456789/12040] [dspace.nla.am]

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Պատվի համար» դրաման սոցիալ-հոգեբանական ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը բացահայտում է մարդկային պատվի, սիրո և նյութական շահի բախումը։ Պատվի համար-ում գործողությունները զարգանում են հասարակական միջավայրում, որտեղ հերոսների ճակատագրերը պայմանավորված են թե՛ սոցիալական ճնշումներով, թե՛ ներքին բարոյական պայքարով։ Շիրվանզադեն քննադատում է այն հասարակությունը, որտեղ պատիվը հաճախ ձևական արժեք է դառնում և ենթարկվում է շահին ու արտաքին կարծիքին, իսկ իրական մարդկային զգացմունքները զոհաբերվում են սոցիալական դիրքի պահպանման համար։