Միջազգային առևտրի հիմնադրույթները, Հեկշեր-Օհլինի տեսությունը, Լեոնտևի պարադոքս, ՀՀ արտաքին առևտուր

Կենսաբանություն

Ածխաջրերը օրգանական միացություններ են, որոնք հանդիսանում են կենդանի օրգանիզմների համար էներգիայի հիմնական աղբյուրներից մեկը և կարևոր դեր ունեն բջջային կառուցվածքների ձևավորման, նյութափոխանակության և կենսագործունեության կարգավորման գործընթացներում։ Դրանք կազմված են ածխածնից, ջրածնից և թթվածնից, իսկ իրենց անվանումը ստացել են այն պատճառով, որ քիմիական կառուցվածքով նման են ածխածնի և ջրի միացությունների։ Ածխաջրերը լայնորեն տարածված են բնության մեջ և հանդիպում են բույսերի, կենդանիների ու միկրոօրգանիզմների կազմության մեջ։ Բույսերում դրանք առաջանում են ֆոտոսինթեզի արդյունքում, երբ արևի լույսի ազդեցությամբ ածխաթթու գազից և ջրից սինթեզվում է գլյուկոզա։ Ածխաջրերը դասակարգվում են միաշաքարների, երկշաքարների և բազմաշաքարների։ Միաշաքարներից առավել հայտնի են գլյուկոզան և ֆրուկտոզան, որոնք արագ ներծծվում են օրգանիզմում և ապահովում են էներգիա։ Երկշաքարների օրինակ են սախարոզան, կաթնաշաքարը և մալթոզան, որոնք կազմված են երկու միաշաքարներից։ Բազմաշաքարները, ինչպիսիք են օսլան, գլիկոգենը և ցելյուլոզը, ունեն ավելի բարդ կառուցվածք և կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես բույսերի, այնպես էլ կենդանիների կյանքում։ Մարդու օրգանիզմում ածխաջրերը կարևոր դեր են խաղում էներգիայի արտադրության մեջ, քանի որ դրանց քայքայման արդյունքում արտադրվում է գլյուկոզա, որն օգտագործվում է բջիջների կողմից։ Գլյուկոզան հատկապես կարևոր է ուղեղի և նյարդային համակարգի աշխատանքի համար։ Ածխաջրերը պարունակվում են հացահատիկային մշակաբույսերում, մրգերում, բանջարեղենում, մեղրում, կաթնամթերքում և բազմաթիվ այլ սննդատեսակներում։ Օրգանիզմում ավելցուկային ածխաջրերը կարող են կուտակվել ճարպի ձևով, ինչը կարող է հանգեցնել առողջական խնդիրների, ուստի կարևոր է պահպանել հավասարակշռված սննդակարգ։ Բացի սննդային նշանակությունից, ածխաջրերը կիրառվում են նաև արդյունաբերության մեջ՝ սննդի, բժշկության, թղթի և տեքստիլի արտադրության ոլորտներում։ Այսպիսով, ածխաջրերը կենսական նշանակություն ունեցող նյութեր են, որոնք ապահովում են օրգանիզմի բնականոն գործունեությունը և մեծ դեր ունեն բնության ու մարդու կյանքի մեջ։

Գեղարվեստական հայ․

«Անլռելի զանգակատուն» Պարույր Սևակի համաշխարհային ճանաչում ստացած ստեղծագործություններից է։ Սա երկարատև անդրադարձ է մարդու ներաշխարհին, նրա կենսապայքարին, բախումներին ու դատապարտվածությանը, որտեղ արտացոլվում են մեծ բանաստեղծի խոր մտածողությունը և մարդկային ողբերգությունների անարդարության դեմ նրա անհաշտ պայքարը։ Պատմվածքը վերցնում է իր անվան խորհրդավոր իմաստը՝ զանգակատան լռությունը, որը խորհրդանշում է ինչպես անհատական, այնպես էլ հասարակական ողբերգությունը։ Զանգակը, որը սովորաբար զանգում է, ազդարարում, հորդորում կամ բացում ճանապարհ դեպի նորություն, այստեղ անմասն է, լուռ է, և այս լռությունը վերածվում է շրջապատող իրականության տիրող անմեկնելի ցավի ու մթության։ Պատմությունն իր մեջ խտացնում է հայկական մշակույթի, ժողովրդի պատմության, ավանդույթների ու արժեքների դեմ տեղի ունեցող տառապանքի, վախի և լռության պատկերները։ Սևակն այստեղ ընդգծում է այն կոնֆլիկտները, որոնք ունեն խորքային երեսներ՝ ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին, որտեղ անհատը պետք է զիջի ու նահանջի, մինչդեռ լռությունը և անընդունելությունը շրջապատում պարուրում են նրան։ Ավարտի եզրափակումը, սյուժեի զարգացումը և մթնոլորտը կրում են մեկ ընդհանուր տարր՝ զրկանք ու կարոտ, այնպես որ «Անլռելի զանգակատուն»-ը միաժամանակ մնում է հոգեբանական խորաթափանց քննություն մի անհատի դատապարտվածության և հարակից նրա էթիկական, մտավոր ու գոյության հակասությունների։ Սևակը, որպես բանաստեղծ, իր արվեստով մշտապես շեշտում է արդարության, ազատության ու անկեղծության կարիքը, բայց այն անցնելու և հաղթահարելու համար պետք է դիմակայել ամբողջ հասարակական ապարդյունին և պայքարել անհուսալի լռության դեմ։ Այս ստեղծագործությունը խոսում է առեղծվածային հասկացությունների մասին՝ ցավը, մահը, սպասումը, ինչպես նաև մարդկային գերագույն արժեքների նկատմամբ ունեցած հավատը, երբ տիեզերքի մեջ ամեն ինչ չհաղթահարելի ու մութ է թվում։ Հրատարակիչ - Մագաղաթ Հրատ. տարեթիվ- 2019 ISBN - 978-9939-9205-2-8

Փիլիսոփայություն

Գիրքը ներկայացնում է, թե ինչպես է փիլիսոփայությունը ներգրավվում կառավարման գործընթացներում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կառավարման էությունը ոչ միայն որպես տեխնիկական կամ կազմակերպչական գործընթաց, այլ նաև որպես արժեքային, մտածողության և որոշումների ընդունման համակարգ։ Հիմնական թեմաները․ Կառավարման էությունը և նպատակները Ղեկավարման և առաջնորդության տարբերությունները Մարդկային գործոնի դերը կառավարման մեջ Որոշումների ընդունման փիլիսոփայություն Կազմակերպության արժեքներ և մշակույթ Իշխանություն, պատասխանատվություն և էթիկա Փիլիսոփայական հիմքերը․ Գրքում անդրադարձ է կատարվում տարբեր փիլիսոփայական ուղղությունների՝ Էթիկա (ղեկավարի պատասխանատվություն և վարքագիծ) Գնոսեոլոգիա (որոշումների հիմքում ընկած գիտելիք) Օնտոլոգիա (կազմակերպության գոյության իմաստ) Գրքի առանձնահատկությունները․ Միավորում է տեսությունը և պրակտիկան Վերլուծում է կառավարման խորքային՝ արժեքային կողմերը Օգնում է զարգացնել ռազմավարական և քննադատական մտածողություն Հարմար է ինչպես ուսանողների, այնպես էլ ղեկավարների համար

Տնտեսագիտություն

Այս ռեֆերատը ներկայացնում է փողի էությունը, նրա պատմական ձևավորումը և տնտեսության մեջ կատարած հիմնական գործառույթները՝ որպես ժամանակակից շուկայական համակարգի առանցքային տարր։ Աշխատանքում բացատրվում է, որ փողը առաջացել է փոխանակման բարդությունների արդյունքում և աստիճանաբար դարձել է համընդհանուր համարժեք, որը հեշտացնում է ապրանքների և ծառայությունների փոխանակումը։ Ներկայացվում է փողի էության տնտեսական մեկնաբանությունը՝ որպես արժեքի չափման, կուտակման և փոխանցման միջոց, ինչպես նաև վստահության վրա հիմնված սոցիալական ինստիտուտ։ Ռեֆերատում մանրամասն քննարկվում են փողի հիմնական գործառույթները՝ արժեքի չափման միջոց, շրջանառության միջոց, կուտակման միջոց, վճարման միջոց և համաշխարհային փողի դեր միջազգային տնտեսական հարաբերություններում։ Բացատրվում է նաև, թե ինչպես է փողը գործում շուկայական տնտեսության մեջ՝ ապահովելով ապրանքաշրջանառության արդյունավետություն և տնտեսական հարաբերությունների կայունություն։ Անդրադարձ է կատարվում փողի ձևերին՝ ապրանքային փողերից մինչև մետաղադրամներ, թղթադրամներ և ժամանակակից անկանխիկ ու էլեկտրոնային փողեր, որոնք լայնորեն կիրառվում են թվային տնտեսությունում։ Նշվում է նաև կենտրոնական բանկերի և դրամավարկային քաղաքականության դերը փողի զանգվածի կարգավորման և տնտեսական կայունության ապահովման գործում։ Ռեֆերատը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտությամբ և ֆինանսներով հետաքրքրվող ուսանողների համար, քանի որ այն տալիս է ամբողջական պատկերացում փողի բնույթի և տնտեսության մեջ նրա բազմակողմանի գործառույթների մասին։

Գեղարվեստական հայ․

«Չկարդացած գրքերի փոխարեն» (Ա. Սարգսյան) ստեղծագործությունը պատմում է կյանքի այն մասին, երբ մարդը փորձում է լրացնել իր ներքին դատարկությունը՝ կարդալով, մտածելով և գտնելով իր ինքնությունը։ Գիրքը իր անունով արդեն հետաքրքիր է, քանի որ մատնանշում է մի իրողություն՝ շատ ժամանակ մենք ունենում ենք գրքեր, որոնց չենք հասնում, բայց կյանքը մեզ ստիպում է գրել մեր սեփական պատմությունը։ Սարգսյանը ներկայացնում է կերպարների կյանքը՝ նրանց մտորումներով, ցանկություններով և այն «չկարդացած» պահերով, որոնք հաճախ դառնում են կյանքի հիմնական կորուստները։ Այս գիրքը ոչ միայն ընթերցանության մասին է, այլև մարդու կյանքի մասին՝ ինչքան կարևոր է ժամանակը, ընտրությունը և ինքնաճանաչումը։ Հեղինակը խոսում է այն մասին, որ մարդը կարող է գրքերից շատ բան սովորել, բայց իրական փորձը գալիս է միայն այն ժամանակ, երբ նա ապրում է և վախենում, սիրով է ապրում ու սխալվում։ Գիրքը հուշում է, որ ամեն մի չկարդացած գիրք կարող է դառնալ մետաֆոր՝ կյանքի չապրած, չընտրված, չհասկացված պահերի համար։ Սարգսյանի ոճը հաճախ հուզական և մտորիչ է, և ընթերցողը հեշտությամբ կարող է նույնանալ հերոսների հետ՝ իրենց հույզերով և ներքին ձգտումներով։ «Չկարդացած գրքերի փոխարեն» նաև խոսում է ժամանակի արժեքի մասին՝ թե ինչպես է մարդը մոռանում իր իսկ կարևորությունները և հետ է մնում իրականությունից։ Գիրքը հարմար է նրանց համար, ովքեր սիրում են գրական-փիլիսոփայական, հոգեբանական և ժամանակակից թեմաներով պատմություններ։ Ընդհանուր առմամբ, այս ստեղծագործությունը ընթերցողին տալիս է ոչ միայն գեղեցիկ տեքստ, այլև մտքի սնունդ՝ թե ինչի համար պետք է ապրել և ինչից պետք է չվախենալ։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2016 ISBN - 978-9939-51-956-2

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։