Ֆինանսական պլանավորման դերը շուկայական տնտեսության պայմաններում, բիզնես-պլան

Կենսագրություն

«Գալլական պատերազմների գրառումներ» (Ջուլիուս Կեսար)՝ պատմական և ռազմավարական արժեք ունեցող գործ է, որը Կեսարի կողմից ներկայացված է որպես պատերազմների հաշվետվություն։ Գիրքը պատմում է Կեսարի զորքերի՝ Գալիայի (ներկայիս Ֆրանսիայի և հարակից շրջանների)征առայության մասին՝ 58–50 թթ. ընթացող պատերազմների ընթացքում։ Կեսարը ներկայացնում է իր ռազմարշավների մանրամասները՝ մարտական գործողություններ, ռազմավարական շարժեր և դիվանագիտական քայլեր։ Այս գրառումներում առանձնանում է նրա՝ որպես զորավարի ճշգրիտ և բանիմաց մեկնաբանությունը՝ ռազմի դաշտի որոշումներում։ Գիրքը կառուցված է որպես հստակ, փաստարկված և առարկայական տեքստ, որտեղ քիչ են զգացմունքային նրբությունները, իսկ շատ՝ փաստերը։ Կեսարը նաև նկարագրում է Գալիայի ժողովուրդների մշակույթը, բնավորությունը և նրանց հետ հարաբերությունները։ Գրքում երևում է՝ ինչպես հռոմեական բանակը և պետությունը ընդլայնում են իրենց ազդեցությունը՝ կիրառելով ռազմա-քաղաքական քաղաքականություն։ «Գալլական պատերազմների գրառումներ» կարևոր է պատմաբանների և ռազմավարների համար, քանի որ ցույց է տալիս հռոմեական ժամանակների ռազմական մտածողությունը։ Այս գործը նաև կարևոր աղբյուր է Հին աշխարհի պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես առաջին դեմքի պատմական վկայություն։ Կարդալիս ընթերցողը կարող է զգալ, թե ինչպիսի բարդ ու վտանգավոր ճանապարհ է եղել Հռոմի ընդլայնումը և ինչպես են որոշվում մեծ ուժերի ճակատագրերը։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-5-17-110676-8

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ արեւմտահայ գրական լեզվի քերականական հիմունքները, ուղղագրության և ձևաբանության հիմնական կանոնները, շարահյուսական կառուցվածքների պարզ և համակարգված ներկայացում, բառապաշարի և լեզվական ճիշտ կիրառության առանձնահատկությունները, գործնական վարժություններ՝ լեզվական հմտությունների ամրապնդման համար։ Այն օգտակար է՝ արեւմտահայերեն սովորողների համար, ուսուցիչների և դասավանդողների համար, սփյուռքահայ կրթական հաստատությունների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են պահպանել և զարգացնել արեւմտահայ գրական լեզվի իմացությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ձեռնարկը նպաստում է արեւմտահայերեն գրական լեզվի ճիշտ, կանոնակարգված և գործնական կիրառմանը՝ ապահովելով դրա ուսուցման արդյունավետ մեթոդական հիմք։

Պատմություն

«Հայոց պատմության աշխարհակալությունները» (Արտակ Մովսիսյան) պատմագիտական աշխատություն է, որը անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության ընթացքում ստեղծված պետական կառույցներին և նրանց տիրապետող իշխանություններին։ Գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի անցած ճանապարհը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև տարբեր ժամանակաշրջաններ, երբ հայոց պետությունը ունեցել է մեծ ազդեցություն և աշխարհակալության դեր։ Մովսիսյանը վերլուծում է հայկական թագավորությունների և իշխանությունների դերը՝ տարածաշրջանային քաղաքականության, մշակույթի և տնտեսության մեջ։ Գիրքը ընդգրկում է նաև տարբեր դինաստիաների, ռազմավարական դաշինքների և մարտական հաջողությունների պատմությունը։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում հայոց պատմության կարևոր դեմքերին՝ նրանց առաքելություններին, նվաճումներին և պատմական նշանակությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայոց պետականության վերելքի և անկման պատճառները՝ նաև արտաքին ճնշումների և ներհակ ներքին խնդիրների համադրությամբ։ Մովսիսյանի աշխատությունը հիմնված է աղբյուրների և գիտական վերլուծության վրա՝ ընթերցողին տալիս է համակողմանի պատկեր։ Գիրքը հարմար է ուսանողների, պատմաբանների և այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել գիտելիքները հայոց պատմության մասին։ «Հայոց պատմության աշխարհակալությունները» նպաստում է ազգային ինքնագիտակցության և պատմական գիտելիքի ձևավորմանը՝ ցույց տալով հայ ժողովրդի մեծ և հարուստ անցյալը։ Այս աշխատությունը հատկապես կարևոր է՝ որպես հայ պատմության մեծ փուլերի համառոտ, բայց մանրամասն ներկայացում։ Հրատարակիչ - Երևանի համալսարանի հրատարակչություն ISBN - 978-5-8084-0928-6

Պատմություն

Գիրքը փորձում է միավորել համաշխարհային պատմությունը և Հայաստան-ի պատմությունը՝ ներկայացնելով ժողովուրդների, պետությունների և եկեղեցու զարգացումները մեկ ընդհանուր պատմական պատկերում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Աշխարհի ընդհանուր պատմություն Հին ժողովուրդների և քաղաքակրթությունների զարգացում։ Հայաստանի պատմություն Հայ ժողովրդի և պետականության կարևոր փուլերի ներկայացում։ Եկեղեցական պատմություն Քրիստոնեության տարածում և եկեղեցու դերակատարություն հասարակության մեջ։ Միջնադարյան պատմական պատկերացումներ Պատմության կրոնական և աշխարհայացքային մեկնաբանություններ։ Աղբյուրների համադրում Տարբեր պատմական աղբյուրների օգտագործում՝ ամբողջական պատկեր ստանալու համար։

Մաթեմատիկա

Եռանկյունաչափական շարքերը մաթեմատիկական անալիզում այն անվերջ շարքերն են, որոնք կազմված են սինուսների և կոսինուսների անդամներից և օգտագործվում են պարբերական ֆունկցիաների ներկայացման համար։ Դրանք հիմնականում հանդես են գալիս Ֆուրյեի շարքերի տեսքով, որտեղ ցանկացած բավարար պայմաններ բավարարող պարբերական ֆունկցիա կարելի է արտահայտել որպես տրիգոնոմետրիկ անդամների գումար։ Եռանկյունաչափական շարքը սովորաբար ունի տեսք, որտեղ ֆունկցիան ներկայացվում է հաստատուն անդամի, կոսինուսների և սինուսների անվերջ գումարով՝ համապատասխան գործակիցներով։ Այս գործակիցները որոշվում են ինտեգրալների միջոցով և արտացոլում են ֆունկցիայի ներդրումը յուրաքանչյուր հարմոնիկ բաղադրիչում։ Եռանկյունաչափական շարքերի հիմնական հատկություններից են օրթոգոնալությունը, կոնվերգենցիայի հատկությունները և միակության սկզբունքը։ Օրթոգոնալության հատկությունը նշանակում է, որ սինուս և կոսինուս ֆունկցիաների որոշակի ինտեգրալներ հավասար են զրոյի, ինչը թույլ է տալիս առանձին գտնել շարքի գործակիցները։ Կոնվերգենցիայի հատկությունները ցույց են տալիս, թե որ պայմանների դեպքում եռանկյունաչափական շարքը մոտենում է սկզբնական ֆունկցիային՝ կետ առ կետ կամ միջին քառակուսային իմաստով։ Միակության սկզբունքը նշում է, որ եթե ֆունկցիան ունի Ֆուրյեի շարք, ապա այդ ներկայացումը միակն է։ Եռանկյունաչափական շարքերը նաև ունեն սիմետրիայի հատկություններ՝ զույգ և կենտ ֆունկցիաների դեպքում շարքը պարզեցվում է՝ ունենալով միայն կոսինուսային կամ սինուսային անդամներ։ Դրանք լայն կիրառություն ունեն ֆիզիկայում և ինժեներիայում՝ հատկապես ալիքային երևույթների, տատանումների և ազդանշանների վերլուծության մեջ։ Այսպիսով, եռանկյունաչափական շարքերը և դրանց հատկությունները կարևոր դեր ունեն մաթեմատիկական անալիզում՝ ապահովելով պարբերական ֆունկցիաների արդյունավետ ներկայացում և ուսումնասիրություն։

Փիլիսոփայություն

Գեղեցիկի ընկալումները հետմոդեռնիստական փիլիսոփայության մեջ ձևավորվում են այն գաղափարի շուրջ, որ գեղեցիկը չունի մեկ միասնական, համընդհանուր և մշտական սահմանում, այլ կախված է լեզվից, մշակույթից, պատմական համատեքստից և դիտողի անձնական փորձից։ Հետմոդեռնիզմը քննադատում է դասական և մոդեռնիստական մոտեցումները, որոնք փորձում էին գեղեցիկը բացատրել որպես օբյեկտիվ չափանիշների համակարգ կամ համընդհանուր էսթետիկական կանոնների ամբողջություն, և փոխարենը ընդգծում է բազմազանությունը, տարբերությունները և իմաստների հարաբերականությունը։ Այս մոտեցման մեջ արվեստը և գեղեցկությունը դիտվում են որպես բաց համակարգեր, որտեղ իմաստը մշտապես փոփոխվում է և կախված է մեկնաբանությունից։ Հետմոդեռնիստական մտածողությունը նաև շեշտում է, որ գեղեցիկը կարող է լինել հակասական, պարադոքսալ և նույնիսկ «անհարթ»՝ ներառելով այնպիսի ձևեր, որոնք նախկինում համարվել են ոչ գեղեցիկ կամ անընդունելի։ Օրինակ՝ զանգվածային մշակույթի, փոփ արվեստի, կոլաժային և դեկոնստրուկտիվիստական մոտեցումները ցույց են տալիս գեղեցիկի նոր ընկալումներ, որտեղ կարևոր է ոչ թե ներդաշնակությունը, այլ խաղը, վերաիմաստավորումը և հղումների բազմաշերտությունը։ Այսպիսով, Գեղագիտություն-ում հետմոդեռնիզմը գեղեցիկը դիտարկում է որպես փոփոխական, բազմիմաստ և սոցիալ-մշակութային կառուցվածք, այլ ոչ թե կայուն և համընդհանուր կատեգորիա։