Չիտանյան, Անժելա Հովհաննեսի

Technology

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մետալուրգիական արտադրության ընթացքում առաջացող թափոնախարամների օգտագործմամբ ֆերոսիլիցիումի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և տեխնոլոգիական գործընթացի արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մետալուրգիական թափոնները վերածել օգտակար երկրորդային հումքի՝ դրանցում պարունակվող երկաթի և սիլիցիումի միացությունները կիրառելով ֆերոսիլիցիումի արտադրության համար։ Նման մոտեցումը կարևոր է ինչպես մետալուրգիական արտադրության թափոնների ծավալը նվազեցնելու, այնպես էլ բնական հանքային հումքի օգտագործումը սահմանափակելու և արտադրական գործընթացների ռեսուրսաարդյունավետությունը բարձրացնելու տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սկզբնական թափոնախարամների քիմիական և հանքաբանական կազմը, դրանցում երկաթի, սիլիցիումի և այլ բաղադրիչների պարունակությունը, ինչպես նաև նյութի ֆիզիկական հատկությունները։ Հումքի կազմի մանրամասն վերլուծությունը անհրաժեշտ է տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալ պարամետրերը որոշելու համար, քանի որ տարբեր ծագում ունեցող խարամները կարող են զգալիորեն տարբերվել օգտակար բաղադրիչների պարունակությամբ և կառուցվածքով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆերոսիլիցիումի ստացման համար հումքի նախապատրաստումը։ Այն կարող է ներառել խարամի մանրացում, տեսակավորում, հարստացում, անհրաժեշտ բաղադրիչների խառնում և վերականգնիչ նյութերի ավելացում։ Նախապատրաստման պայմանների ճիշտ ընտրությունը կարող է էապես ազդել հետագա վերականգնման գործընթացի արդյունավետության և ստացվող համաձուլվածքի որակի վրա։ Աշխատանքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի մետալուրգիական վերականգնման գործընթացի ուսումնասիրությունը, որի ընթացքում սիլիցիումի միացություններից ստացվող սիլիցիումը միավորվում է երկաթի հետ՝ ձևավորելով պահանջվող համաձուլվածքը։ Կարող են ուսումնասիրվել ջերմաստիճանի, հումքի բաղադրության, վերականգնիչի քանակի, գործընթացի տևողության և այլ տեխնոլոգիական պարամետրերի ազդեցությունը ֆերոսիլիցիումի ելքի և քիմիական կազմի վրա։ Տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման հիմնական խնդիրներից է օգտակար բաղադրիչների առավելագույն վերականգնումը՝ նվազագույն էներգետիկ և նյութական ծախսերով։ Այդ նպատակով կարող են համեմատվել տարբեր հումքային խառնուրդներ և վերականգնման ռեժիմներ, ինչպես նաև գնահատվել ստացված արտադրանքի մաքրությունը, սիլիցիումի պարունակությունը և մետալուրգիական հատկությունները։ Ստացված ֆերոսիլիցիումի որակի գնահատումը կարող է իրականացվել քիմիական, մետալոգրաֆիական և ֆիզիկաքիմիական մեթոդներով։ Ուսումնասիրվում են համաձուլվածքի հիմնական բաղադրիչների պարունակությունը, կառուցվածքը, հնարավոր խառնուրդների առկայությունը և արտադրանքի համապատասխանությունը հետագա մետալուրգիական կիրառությունների պահանջներին։ Ֆերոսիլիցիումը լայնորեն օգտագործվում է պողպատի և թուջի արտադրության մեջ՝ որպես սիլիցիում պարունակող հավելանյութ և դեզօքսիդացնող նյութ, ուստի ստացված արտադրանքի որակը կարևոր է դրա գործնական արժեքի որոշման համար։ Հետազոտության էական կողմերից է նաև արտադրական թափոնների վերամշակման տնտեսական և բնապահպանական նշանակությունը։ Խարամների օգտակար բաղադրիչների վերադարձը արտադրական շրջանառություն կարող է նվազեցնել դրանց կուտակման հետ կապված բնապահպանական խնդիրները, կրճատել թափոնների պահեստավորման համար անհրաժեշտ տարածքները և միաժամանակ ստեղծել լրացուցիչ հումքային ռեսուրս։ Բացի դրանից, երկրորդային հումքի օգտագործումը կարող է նվազեցնել առաջնային հանքային հումքի արդյունահանման և վերամշակման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է մետալուրգիական թափոնների հիման վրա ֆերոսիլիցիումի ստացման տեխնոլոգիական սխեմայի մշակման հնարավորության մեջ։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել մետալուրգիական ձեռնարկություններում՝ արտադրական թափոնների վերամշակման, օգտակար բաղադրիչների կորզման և հավելյալ արժեք ունեցող արտադրանքի ստացման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մետալուրգներին, նյութագետներին, հանքահարստացման մասնագետներին, արտադրական տեխնոլոգներին և արդյունաբերական թափոնների վերամշակման ոլորտի հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է մետալուրգիական թափոնների վերամշակման և համաձուլվածքների արտադրության խնդիրները՝ նպատակ ունենալով մշակել տեխնոլոգիական և ռեսուրսաարդյունավետ եղանակ, որի միջոցով արտադրական խարամները կարող են վերածվել ֆերոսիլիցիումի ստացման համար պիտանի երկրորդային հումքի՝ միաժամանակ բարձրացնելով մետալուրգիական արտադրության տնտեսական և բնապահպանական արդյունավետությունը։