Դեվիս, Լեսլի

Դեվիս, Լեսլի

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Սպանդի նահանգը

Լեսլի Ա. Դևիսի այս աշխատությունը Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ կարևոր փաստագրական սկզբնաղբյուրներից է, որն ընթերցողին ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության Խարբերդի նահանգում 1915–1917 թվականներին տեղի ունեցած հայ ժողովրդի զանգվածային բնաջնջման, բռնությունների, տեղահանությունների և մարդկային ողբերգությունների իրական պատկերը։ Հեղինակը՝ ամերիկացի դիվանագետ և Խարբերդում Միացյալ Նահանգների հյուպատոս Լեսլի Ա. Դևիսը, իր պաշտոնեական գործունեության ընթացքում անմիջականորեն առնչվել է հայ բնակչության նկատմամբ իրականացվող հալածանքներին և հնարավորություն է ունեցել հետևելու տեղի ունեցող իրադարձություններին, հավաքելու տեղեկություններ ու արձանագրելու իր տեսածը։ Աշխատանքի առանցքում Օսմանյան իշխանությունների կողմից հայ բնակչության դեմ իրականացված պետականորեն կազմակերպված բռնությունների փաստագրումն է՝ ներկայացված դիվանագիտական դիտարկումների, անձնական վկայությունների, տեղեկությունների և իրադարձությունների նկարագրությունների միջոցով։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում հայ բնակչության զանգվածային տեղահանություններին, բռնագաղթի կազմակերպման ընթացքին, մարդկանց ունեցվածքի բռնագրավմանը, բնակավայրերի հայաթափմանը, տղամարդկանց, կանանց և երեխաների նկատմամբ գործադրվող բռնություններին, ինչպես նաև տեղահանվածների նկատմամբ կիրառվող անմարդկային վերաբերմունքին։ Հատկապես կարևոր տեղ են զբաղեցնում մարդկային կյանքի և արժանապատվության ոտնահարման դրսևորումները, բնակչության ֆիզիկական ոչնչացման մեթոդները, սովի, հիվանդությունների, հյուծվածության և հարկադիր տեղաշարժերի հետևանքով առաջացած զանգվածային մահերը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նաև Խարբերդի նահանգի տարբեր բնակավայրերում հայության պատմական ներկայության, հասարակական կյանքի, բնակչության տեղահանության հետևանքով ձևավորված աղետալի իրավիճակի և հայկական համայնքների կործանման մասին։ Հեղինակի դիվանագիտական դիրքն ու իրադարձություններին անմիջականորեն մոտ գտնվելը փաստագրությանը հաղորդում են առանձնահատուկ պատմագիտական արժեք․ ներկայացված նյութը կարևոր է ոչ միայն որպես մեկ անհատի դիտարկումների ամբողջություն, այլև որպես Օսմանյան կայսրությունում իրականացված ցեղասպանական քաղաքականության վերաբերյալ օտարերկրյա դիվանագիտական վկայություն։ Գրքում արտացոլված իրադարձությունները բացահայտում են ցեղասպանության կազմակերպման և իրականացման տարբեր կողմերը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են վարչական որոշումները, իշխանությունների գործողությունները, տեղական կառավարման մարմինների մասնակցությունը և բռնության համակարգված կիրառումը հանգեցրել հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությանն ու ոչնչացմանը։ Պատմական նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ հեղինակի արձանագրած տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս Հայոց ցեղասպանության ուսումնասիրությունը դիտարկել ոչ միայն հայ ժողովրդի պատմական հիշողության և վերապրածների վկայությունների, այլև օտարերկրյա դիվանագիտական դիտանկյան միջոցով։ Դրանք կարևոր նյութ են պատմաբանների, ցեղասպանագետների և Օսմանյան կայսրության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ նպաստելով պատմական իրադարձությունների փաստական վերակազմությանը, միջազգային արձագանքի ուսումնասիրմանը և ցեղասպանության վերաբերյալ վավերագրական ժառանգության պահպանմանը։ Գրական առումով աշխատությունն առանձնանում է փաստագրական շարադրանքով, դիտարկումների անմիջականությամբ և վկայությունների պատմական հավաստիությունը ներկայացնելու ձգտմամբ։ Այն չունի գեղարվեստական ստեղծագործությանը բնորոշ հորինված սյուժեի նպատակ, այլ իր ուժը ստանում է իրական իրադարձությունների նկարագրությունից, փաստերի համադրումից և մարդկային ողբերգության անմիջական ներկայացումից։ Վերնագրի խորհրդանշական իմաստն ընդգծում է Խարբերդի նահանգում հայ բնակչության ճակատագիրը՝ տարածքը ներկայացնելով որպես զանգվածային բռնությունների, կոտորածների և մարդկային կյանքի ոչնչացման վայր։ Աշխատությունը կարևոր տեղ ունի Հայոց ցեղասպանության միջազգային փաստագրության մեջ, քանի որ լրացնում է պատմական իրադարձությունների մասին պահպանված վկայությունների ամբողջությունը և ներկայացնում դրանց վերաբերյալ ամերիկացի ականատես-դիվանագետի դիտարկումները։ Գրքի ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն պատմական տեղեկությունների հարստությամբ, այլև անցյալի ողբերգական իրադարձությունները փաստերի միջոցով ճանաչելու, պատմական հիշողությունը պահպանելու և մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների հետևանքները գիտակցելու հնարավորությամբ։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրության նյութ է Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ, արևմտահայության ճակատագրով, Օսմանյան կայսրության քաղաքականությամբ, միջազգային դիվանագիտական հարաբերություններով և ցեղասպանությունների փաստագրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների, դասախոսների ու հետազոտողների համար։ Գրիգոր Նազարի Ջանիկյանի հայերեն թարգմանությամբ աշխատությունը հասանելի է դարձնում այս կարևոր դիվանագիտական վկայությունը հայ ընթերցողին՝ նպաստելով պատմական փաստերի տարածմանը, ազգային հիշողության ամրապնդմանը և Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը։

Updated: 2026-11-21
Սպանդի նահանգը

Free

Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Read more Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Read more Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Read more Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Read more Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Read more Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Read more