Պայլոզյան, Ժաննա Հարությունի

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է երկլեզու անձանց մոտ աֆազիայի հետևանքով խանգարված խոսքային և լեզվական կարողությունների վերականգնման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում գլխուղեղի լեզվական գործառույթների խանգարման պայմաններում երկու լեզուների պահպանման, կորստի և աստիճանական վերականգնման օրինաչափությունները՝ հաշվի առնելով, որ երկլեզու անձանց մոտ լեզվական համակարգերի կազմակերպումը կարող է ունենալ լրացուցիչ փոխազդեցություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե երկու լեզուներից որն է ավելի արագ կամ ամբողջական վերականգնվում և ինչ գործոններ կարող են պայմանավորել այդ տարբերությունները։ Դիտարկվում են լեզուների յուրացման տարիքը, մինչև հիվանդությունը դրանց օգտագործման հաճախականությունը, լեզվական իմացության մակարդակը, հաղորդակցական միջավայրը և յուրաքանչյուր լեզվի անձնական ու սոցիալական նշանակությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են ներառվել նեյրոհոգեբանական և լեզվաբանական գնահատման մեթոդներ, խոսքի ընկալման և արտադրման առաջադրանքներ, բառանվանման, կրկնության, ընթերցանության ու գրավոր խոսքի թեստեր, ինչպես նաև երկու լեզուներով կատարված արդյունքների համեմատական վերլուծություն։ Երկարաժամկետ դիտարկման մեթոդը հնարավորություն է տալիս հետևելու վերականգնման ընթացքին և գնահատելու տարբեր փուլերում լեզվական կարողությունների փոփոխությունները։ Քննության են առնվում նաև բառապաշարի, քերականության, հնչյունաբանական մշակման և հաղորդակցական հմտությունների խանգարումները, ինչպես նաև մի լեզվից մյուսին անցնելու և լեզուների փոխադարձ ազդեցության առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է վերականգնողական աշխատանքի կազմակերպումը՝ գնահատելու, թե մեկ լեզվով իրականացվող լեզվական վարժանքները որքանով կարող են նպաստել մյուս լեզվի համապատասխան կարողությունների բարելավմանը։ Համեմատական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու ընդհանուր լեզվական վերականգնման գործընթացները և յուրաքանչյուր լեզվին հատուկ առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև անհատական վերականգնողական ծրագրերի մշակման անհրաժեշտությանը, քանի որ երկլեզու անձանց լեզվական կենսագրությունը և երկու լեզուների օգտագործման հարաբերակցությունը կարող են զգալիորեն տարբեր լինել։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն նեյրոլեզվաբանության, կլինիկական լեզվաբանության, նեյրոհոգեբանության և խոսքային վերականգնման համար՝ նպաստելով երկլեզու աֆազիայով անձանց լեզվական վիճակի առավել ճշգրիտ գնահատման և վերականգնողական մոտեցումների կատարելագործմանը։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է աֆազիայի պայմաններում խաթարված խոսքային հաղորդակցության վերականգնման տեսական, կլինիկական և հոգեբանամանկավարժական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում գլխուղեղի խոսքային գործառույթների խանգարման հետևանքով առաջացող հաղորդակցական դժվարություններն են, որոնք կարող են արտահայտվել բանավոր խոսքի արտադրման կամ ընկալման, անվանման, կրկնության, ընթերցանության և գրավոր խոսքի տարբեր աստիճանի փոփոխություններով։ Խոսքի վերականգնումը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին լեզվական կարողությունների վերականգնման, այլև մարդու առօրյա հաղորդակցությանը մասնակցելու հնարավորությունների բարելավման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խանգարման տեսակի և արտահայտվածության գնահատմանը, պահպանված լեզվական ու ճանաչողական հնարավորությունների բացահայտմանը և դրանց հիման վրա վերականգնողական աշխատանքի անհատականացման սկզբունքներին։ Քննվում են բառապաշարի ակտիվացման, բառերի իմաստային կապերի վերականգնման, նախադասությունների կառուցման, խոսքի ընկալման և երկխոսության կարողությունների զարգացման ընդհանուր մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նյարդահոգեբանական տեսանկյունը, որը հնարավորություն է տալիս խոսքային խանգարումները կապել բարձրագույն հոգեկան գործառույթների համակարգային կազմակերպման և գլխուղեղի տարբեր գործառական համակարգերի փոխազդեցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հիշողության, ուշադրության, մտածողության և հուզական վիճակի նշանակությանը, քանի որ դրանց փոփոխությունները կարող են ազդել հաղորդակցական վերականգնման ընթացքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է մասնագետների համատեղ աշխատանքը՝ խոսքի և լեզվի թերապիայի, նյարդաբանության, նյարդահոգեբանության և վերականգնողական բժշկության մոտեցումների համադրմամբ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի և սոցիալական միջավայրի մասնակցությանը, քանի որ բնական հաղորդակցական իրավիճակներում ձեռք բերված կարողությունների կիրառումը կարևոր նշանակություն ունի առօրյա գործունեության և սոցիալական ներգրավվածության համար։ Դիտարկվում են նաև վերականգնողական առաջընթացի գնահատման սկզբունքները՝ հաշվի առնելով ոչ միայն լեզվական առաջադրանքների կատարումը, այլև իրական հաղորդակցության արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է խոսքային հաղորդակցության վերականգնումը որպես համալիր և անհատականացված գործընթաց, որի նպատակը լեզվական գործառույթների հնարավոր բարելավման հետ մեկտեղ մարդու հաղորդակցական ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացումն է։