Զատիկյան, Հովհաննես Գևորգի

Զատիկյան, Հովհաննես Գևորգի

Hovhannes Zatikyan

menu_book Wikipedia: Հայերեն

1945 թ․ – 2018 թ․ menu_book View materials
Հովհաննես Զատիկյանը (1945-2018) հայ պատմաբան և արձակագիր էր, պատմական գիտությունների թեկնածու։ Ծնվել է Արթիկի շրջանի Վարդաքար գյուղում, սովորել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում, այնուհետև եղել է Գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտ։ Տարբեր բուհերում դասավանդել է հայոց պատմություն, 2003 թվականից ղեկավարել է Խաչատուր Աբովյանի տուն-թանգարանը։ Գրել է պատմավեպեր և պատմվածքներ, այդ թվում՝ «Հովհաննես հայ թագավորը» և «Արքայից արքա հայոց» վեպերը, 1995 թվականից եղել է Հայաստանի գրողների միության անդամ։ ELIB-ում ներկայացված են նրա աշխատությունները XIX դարի երկրորդ կեսի Կարինի (Էրզրումի) նահանգի և 1918-1920 թվականների Հայաստանի Հանրապետության ներքին դրության մասին։

Books by this author (2)

Online

History

Կարինի (Էրզրումի) նահանգը XIX դարի երկրորդ կեսին

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին Կարինի նահանգի սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական, վարչաքաղաքական և մշակութային կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են նահանգի աշխարհագրական դիրքը, վարչատարածքային կառուցվածքը, բնակչության ազգային և կրոնական կազմը, բնակավայրերի զարգացումը, ինչպես նաև տնտեսական գործունեության հիմնական ճյուղերը՝ գյուղատնտեսությունը, արհեստագործությունը և առևտուրը։ Հեղինակը վերլուծում է Օսմանյան կայսրությունում իրականացված վարչական և քաղաքական բարեփոխումների ազդեցությունը նահանգի կառավարման համակարգի և բնակչության կյանքի վրա՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայ բնակչության իրավական, տնտեսական և հասարակական վիճակին։ Աշխատության մեջ լուսաբանվում են կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը, համայնքային կառույցների զարգացումը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ քաղաքական ու հասարակական գործընթացները։ Հիմնվելով արխիվային նյութերի, վիճակագրական տվյալների, պաշտոնական փաստաթղթերի և ժամանակակից աղբյուրների վրա՝ գիրքը ներկայացնում է Կարինի նահանգի պատմության կարևոր մի շրջան և արժեքավոր տեղեկություններ է տրամադրում Արևմտյան Հայաստանի ու Օսմանյան կայսրության տարածաշրջանային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Updated: 2026-08-30
Կարինի (Էրզրումի) նահանգը XIX դարի երկրորդ կեսին

Free

Online

History

Հայաստանի Հանրապետության ներքին դրությունը 1918-1920 թթ. (պետական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային կյանքի հիմնահարցերը)

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության ներքին կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությունը 1918–1920 թվականներին՝ անդրադառնալով պետականաշինության, սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի և մշակութային զարգացման հիմնահարցերին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են անկախ պետական կառավարման համակարգի ձևավորման գործընթացը, օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների գործունեությունը, վարչատարածքային կառավարման կազմակերպումը, իրավական համակարգի կայացման առանձնահատկությունները և երկրի առջև ծառացած ներքին քաղաքական մարտահրավերները։ Հեղինակը լուսաբանում է հետպատերազմյան ծանր տնտեսական պայմանները, փախստականների խնդիրները, պարենային ճգնաժամը, գյուղատնտեսության և արդյունաբերության վիճակը, ֆինանսավարկային քաղաքականությունը, հարկային համակարգի կազմակերպումը և սոցիալական ապահովության հիմնախնդիրները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության, գիտության, մշակույթի, մամուլի և հասարակական կյանքի զարգացմանը՝ ներկայացնելով երիտասարդ հանրապետության կողմից ազգային մշակութային և կրթական հաստատությունների ձևավորման ուղղությամբ իրականացված քայլերը։ Հիմնվելով պատմական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի և ժամանակակից ուսումնասիրությունների վրա՝ աշխատությունը բացահայտում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ներքին զարգացման առանձնահատկությունները, ձեռքբերումներն ու դժվարությունները՝ արժեքավոր տեղեկություններ տրամադրելով այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Updated: 2026-09-02
Հայաստանի Հանրապետության ներքին դրությունը 1918-1920 թթ. (պետական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային կյանքի հիմնահարցերը)

Free

Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book8 Read more Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book3 Read more Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Read more Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book4 Read more Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Read more Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Read more