Բարոյական դաստիարակություն

Economics

Տրանսպորտը և շրջակա միջավայրը սերտորեն փոխկապակցված են, քանի որ տրանսպորտային համակարգերը միաժամանակ ապահովում են տնտեսական զարգացման և շարժունակության հնարավորություն, բայց նաև զգալի ազդեցություն ունեն բնության և մարդու առողջության վրա։ Տրանսպորտային միջոցները՝ ավտոմեքենաները, ինքնաթիռները, գնացքները և նավերը, հանդիսանում են ջերմոցային գազերի, հատկապես ածխաթթու գազի, ազոտի օքսիդների և այլ աղտոտիչների հիմնական աղբյուրներից մեկը, որոնք նպաստում են կլիմայի փոփոխությանը, օդի որակի վատթարացմանը և քաղաքային աղտոտվածության աճին։ Մասնավորապես ավտոմոբիլային տրանսպորտը քաղաքներում առաջացնում է աղմուկային աղտոտում, փոշի և թունավոր արտանետումներ, որոնք բացասաբար են ազդում մարդկանց առողջության վրա՝ առաջացնելով շնչառական և սրտանոթային հիվանդությունների ռիսկի աճ։ Բացի օդի աղտոտումից, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների կառուցումը՝ ճանապարհներ, կամուրջներ, երկաթուղիներ և օդանավակայաններ, հաճախ հանգեցնում է բնական տարածքների մասնատման, կենսաբազմազանության նվազման և էկոհամակարգերի խաթարման։ Սակայն տրանսպորտը նաև կարևոր դեր ունի կայուն զարգացման մեջ, քանի որ արդյունավետ և լավ կազմակերպված տրանսպորտային համակարգերը նպաստում են տնտեսական աճին, տարածաշրջանների կապակցվածությանը և մարդկանց կյանքի որակի բարձրացմանը։ Վերջին տարիներին շատ երկրներ անցում են կատարում ավելի էկոլոգիապես մաքուր տեխնոլոգիաների՝ էլեկտրական մեքենաների, հիբրիդային շարժիչների, հասարակական տրանսպորտի զարգացման և վերականգնվող էներգիայի կիրառման միջոցով՝ նվազեցնելու տրանսպորտի բացասական ազդեցությունը շրջակա միջավայրի վրա։ Կայուն տրանսպորտի գաղափարը ենթադրում է այնպիսի համակարգերի զարգացում, որոնք բավարարում են ներկայիս շարժունակության պահանջները՝ առանց վնասելու ապագա սերունդների հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ, տրանսպորտը և շրջակա միջավայրը գտնվում են մշտական հավասարակշռության մեջ, որտեղ տնտեսական անհրաժեշտությունները պետք է համադրվեն էկոլոգիական պատասխանատվության հետ։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է ճշմարտության գոյաբանական կարգավիճակի և դրա ճանաչման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հանս-Գեորգ Գադամերի փիլիսոփայական հերմենևտիկայի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է ճշմարտությունը բացահայտվում հասկացման, մեկնաբանության և լեզվական հաղորդակցության գործընթացներում, և ինչ հարաբերություն ունի այն գիտական մեթոդով ստացվող գիտելիքի հետ։ Քննվում է այն հիմնադրույթը, ըստ որի մարդկային ճանաչողությունը չի սահմանափակվում միայն մեթոդաբանական կանոններով ստուգվող գիտելիքով, քանի որ արվեստի, պատմության, լեզվի և մշակութային փորձի ոլորտներում մարդը կարող է հանդիպել այնպիսի իմաստների, որոնք չեն ենթարկվում բնական գիտություններին բնորոշ ապացուցման եղանակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հասկացման պատմական պայմանավորվածությանը․ մեկնաբանող սուբյեկտը երբեք ամբողջությամբ դուրս չէ իր ժամանակաշրջանից, մշակույթից և լեզվական միջավայրից, ուստի ցանկացած ըմբռնում ձևավորվում է նախնական պատկերացումների և պատմական փորձի ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է «նախապաշարման» գաղափարի վերաիմաստավորումը, երբ այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճանաչողությունը խանգարող գործոն, այլև որպես հասկացման հնարավոր նախապայման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում «հորիզոնների միաձուլման» գաղափարը, որով նկարագրվում է մեկնաբանողի և մեկնաբանվող տեքստի, ավանդույթի կամ պատմական երևույթի միջև երկխոսական փոխհարաբերությունը։ Ճշմարտությունն այս մոտեցմամբ ներկայանում է ոչ թե որպես պատրաստի բովանդակության մեխանիկական վերարտադրում, այլ որպես հասկացման ընթացքում բացահայտվող իմաստային իրադարձություն։ Քննվում է նաև հերմենևտիկական շրջանի նշանակությունը, որի համաձայն ամբողջի ըմբռնումը կապված է նրա մասերի մեկնաբանության հետ, իսկ առանձին մասերի իմաստը բացահայտվում է ամբողջի համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվին՝ որպես հասկացման հիմնարար միջավայրի, որտեղ ձևավորվում և արտահայտվում է մարդու հարաբերությունը աշխարհի, պատմության և մյուս մարդկանց հետ։ Վերլուծվում են նաև արվեստի փորձը և ավանդույթի դերը՝ ցույց տալու համար, որ ճշմարտության փորձառությունը կարող է ունենալ ոչ միայն գիտական, այլև պատմական, գեղագիտական և լեզվական ձևեր։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ ներկայացնում է ճշմարտության խնդիրը որպես գոյաբանական և հերմենևտիկական հարց՝ բացահայտելով հասկացման պատմականությունը, լեզվականությունը և երկխոսական բնույթը, ինչպես նաև մեկնաբանության նշանակությունը մարդու աշխարհընկալման և ինքնաճանաչման գործընթացներում։

Chemistry

Պլաստմասաները սինթետիկ կամ կիսասինթետիկ պոլիմերային նյութեր են, որոնք ստացվում են բնական հումքի՝ հիմնականում նավթի, գազի կամ ածխի վերամշակման արդյունքում և ունեն լայն կիրառություն արդյունաբերության, կենցաղի, բժշկության և տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում։ Դրանք բնութագրվում են ցածր խտությամբ, բարձր ձևափոխելիությամբ, լավ մեկուսիչ հատկություններով և դիմացկունությամբ խոնավության, քիմիական նյութերի ու կոռոզիայի նկատմամբ, ինչը դրանց դարձնում է շատ գործնական և տնտեսապես արդյունավետ նյութեր տարբեր արտադրությունների համար։ Պլաստմասաների կառուցվածքը հիմնված է երկար մոլեկուլային շղթաների վրա, որոնք կարող են ունենալ տարբեր կառուցվածքային ձևեր՝ գծային, ճյուղավորված կամ ցանցային, և հենց այդ կառուցվածքն է պայմանավորում դրանց ֆիզիկական ու մեխանիկական հատկությունները։ Ըստ իրենց վարքագծի տաքացման ժամանակ պլաստմասաները հիմնականում բաժանվում են երկու մեծ խմբի՝ ջերմապլաստիկներ և ջերմահաստատիչներ։ Ջերմապլաստիկները տաքացնելիս փափկում են և կարող են բազմիցս ձևափոխվել ու վերամշակվել՝ օրինակ պոլիէթիլենը և պոլիպրոպիլենը, մինչդեռ ջերմահաստատիչները տաքացման ժամանակ կարծրանում են և այլևս չեն կարող վերաձևավորվել՝ օրինակ էպօքսիդային խեժերը կամ ֆենոլֆորմալդեհիդային պլաստմասաները։ Բացի այս հիմնական բաժանումից, պլաստմասաները կարելի է դասակարգել նաև ըստ կիրառության՝ կառուցվածքային, փաթեթավորման, էլեկտրամեկուսիչ, բժշկական և այլ տեսակների, ինչպես նաև ըստ քիմիական կազմի՝ պոլիէթիլեններ, պոլիվինիլքլորիդ, պոլիստիրոլ և այլ պոլիմերներ, որոնք ունեն տարբեր հատկություններ և կիրառման ոլորտներ։ Պլաստմասաների լայն տարածումը պայմանավորված է դրանց արտադրության համեմատաբար ցածր արժեքով, հեշտ մշակմամբ և բազմաֆունկցիոնալությամբ, սակայն միաժամանակ դրանք առաջացնում են նաև բնապահպանական խնդիրներ, քանի որ շատ տեսակներ դժվար են քայքայվում և կուտակվում են շրջակա միջավայրում՝ պահանջելով վերամշակման և վերօգտագործման արդյունավետ համակարգերի զարգացում։

Literature

Երուխան. Երկեր-ը հայ արևմտահայ գրող Երուխանի ստեղծագործությունների ժողովածու է, որը ներկայացնում է նրա արձակ և հրապարակախոսական ժառանգությունը՝ ընդգրկելով պատմվածքներ, էսսեներ և տարբեր թեմատիկ գործեր, աշխատությունում ընդգծվում են հեղինակի գրական մտածողության հիմնական առանձնահատկությունները՝ սոցիալական զգայունություն, մարդկային ճակատագրերի խորքային պատկերում և ազգային կյանքի խնդիրների արտացոլում, միաժամանակ վերլուծվում է արևմտահայ գրական միջավայրի ազդեցությունը նրա ստեղծագործության վրա, ինչպես նաև լեզվաոճական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, որոնք բնորոշ են ժամանակի արևմտահայ արձակին, ժողովածուն կարևոր է նաև որպես մշակութային և պատմական հիշողության կրող, քանի որ ներկայացնում է արևմտահայ իրականության սոցիալական ու հոգևոր պատկերները, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Երուխանի գրական արժեքի և նրա տեղը հայ գրականության զարգացման մեջ։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ասկարիդոզի և տրիխոցեֆալեզի էկոլոգա-համաճարակաբանական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը և հողի միջոցով փոխանցվող հելմինթոզների (գեոհելմինթոզների) դեմ պայքարի ու կանխարգելման կազմակերպման համակարգի օպտիմալացման հարցերին։ Գրքում վերլուծվում են հիվանդությունների տարածվածության աշխարհագրական և սեզոնային առանձնահատկությունները, վարակի աղբյուրները և փոխանցման ուղիները՝ ընդգծելով շրջակա միջավայրի աղտոտման, կլիմայական պայմանների և սոցիալ-կենցաղային գործոնների ազդեցությունը վարակի պահպանման և տարածման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հողի, ջրի և սննդի աղտոտվածության դերը մակաբույծների կենսացիկլում, ինչպես նաև բնակչության հիգիենիկ վարքագծի ազդեցությունը հիվանդացության մակարդակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ միջոցառումների համակարգին՝ սանիտարական կրթություն, զանգվածային դեվորմինգ ծրագրեր, լաբորատոր հսկողություն և շրջակա միջավայրի բարելավման միջոցառումներ։ Քննարկվում են նաև առողջապահական ծառայությունների կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման ուղիները և ռիսկի խմբերի նպատակային մոնիթորինգի մեխանիզմները։ Աշխատությունը նախատեսված է համաճարակաբանների, մակաբուծաբանների, հանրային առողջության մասնագետների և առողջապահական համակարգի հետազոտողների համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Սիրիայի պայմաններում կարտոֆիլի արմատային գոտում տարածված ախտածին միկոբիոտայի ուսումնասիրությանը, դրա կազմի, տարածվածության և բույսերի առողջական վիճակի վրա ունեցած ազդեցության բացահայտմանը։ Հետազոտության թեման վերաբերում է կարտոֆիլի մշակության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեցող ֆիտոպաթոգեն սնկային և հարակից միկրոօրգանիզմներին, որոնք կարող են բնակվել հողի և բույսի արմատային համակարգի անմիջական շրջակայքում և որոշակի պայմաններում առաջացնել հիվանդություններ ու նվազեցնել բերքի քանակն ու որակը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արմատային գոտու միկոբիոտայի տեսակային կազմին, դրա ձևավորման վրա ազդող հողակլիմայական պայմաններին և ախտածին միկրոօրգանիզմների փոխհարաբերություններին բույսի հետ։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի Սիրիայի բնական և գյուղատնտեսական պայմանների ազդեցության գնահատումը, քանի որ ջերմաստիճանը, խոնավությունը, հողի հատկությունները, ոռոգման ռեժիմը, մշակության եղանակները և այլ գործոններ կարող են էականորեն պայմանավորել հողում ախտածին սնկերի պահպանությունն ու տարածումը։ Աշխատանքը կարող է ներառել հիվանդ բույսերի և հողի նմուշների ուսումնասիրություն, ախտածինների առանձնացում և նույնականացում, ինչպես նաև տարբեր տեսակների հանդիպման հաճախականության և հնարավոր վնասակարության գնահատում։ Կարևոր խնդիր է նաև առողջ և ախտահարված բույսերի արմատային միջավայրի համեմատությունը՝ պարզելու համար, թե ինչ փոփոխություններ են տեղի ունենում միկրոօրգանիզմների համայնքում հիվանդության զարգացման ընթացքում։ Հետազոտության արդյունքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու կարտոֆիլի հիվանդությունների հնարավոր աղբյուրների, դրանց տարածման պայմանների և բույսերի պաշտպանության տեսանկյունից առավել նշանակալի ախտածինների վերաբերյալ։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր հիմք են հիվանդությունների կանխարգելման և վերահսկման արդյունավետ միջոցների մշակման համար, քանի որ ախտածինների տեսակային կազմի և կենսաբանական առանձնահատկությունների իմացությունը թույլ է տալիս ավելի հիմնավորված ընտրել պաշտպանության մեթոդները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նաև կարտոֆիլի մշակության տեխնոլոգիաների կատարելագործման, հողային ռեսուրսների առողջության պահպանման և գյուղատնտեսական արտադրության կորուստների նվազեցման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության թեման կարևոր է հատկապես այն պայմաններում, երբ կարտոֆիլը ենթարկվում է տարբեր սնկային հիվանդությունների, իսկ արմատային գոտու միկրոօրգանիզմների կազմի փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ բույսի աճի, սնուցման և դիմադրողականության վրա։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել բուսախտաբաններին, միկոլոգներին, մանրէաբաններին, ագրոնոմներին, բույսերի պաշտպանության մասնագետներին, հողագետներին, գյուղատնտեսական գիտությունների հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։