Справочник по курортам и домам отдыха ССР Армении

Law

Դատական իշխանությունը պետության իշխանության երեք հիմնական ճյուղերից մեկն է, որը իրականացնում է արդարադատություն և ապահովում օրենքների միատեսակ կիրառումը հասարակության մեջ։ Այն անկախ է օրենսդիր և գործադիր իշխանություններից և գործում է միայն սահմանադրության ու օրենքների հիման վրա՝ պաշտպանելով մարդու իրավունքներն ու ազատությունները, պետական և հասարակական շահերը, ինչպես նաև իրավական կարգը։ Դատական իշխանության հիմնական նպատակն է արդարության հաստատումը, վեճերի լուծումը և օրենքի գերակայության ապահովումը։ Դատարանները քննում են քաղաքացիական, քրեական, վարչական և այլ գործեր՝ կայացնելով պարտադիր ուժ ունեցող որոշումներ։ Դատական համակարգը սովորաբար կազմված է տարբեր մակարդակի դատարաններից՝ առաջին ատյանի դատարաններ, վերաքննիչ և վճռաբեկ դատարաններ, ինչպես նաև սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող մարմիններ։ Դատական իշխանության կարևոր առանձնահատկություններից է անկախությունը, որը նշանակում է, որ դատավորները պետք է կայացնեն որոշումներ առանց արտաքին ազդեցության կամ ճնշման՝ հիմնվելով միայն օրենքի և ապացույցների վրա։ Դատական իշխանության արդյունավետ գործունեության համար անհրաժեշտ է նաև դատավորների անաչառությունը, բարձր մասնագիտական պատրաստվածությունը և բարոյական պատասխանատվությունը։ Ժողովրդավարական պետություններում դատական իշխանությունը նաև վերահսկում է մյուս իշխանությունների գործողությունները՝ ապահովելով իշխանությունների հավասարակշռությունը և կանխելով հնարավոր չարաշահումները։ Դատական համակարգի կարևոր օղակներից է նաև դատախազությունը, որը վերահսկում է օրենքների կատարումը և պետական մեղադրանք է ներկայացնում քրեական գործերով։ Բացի այդ, իրավաբանական օգնության ինստիտուտները, օրինակ՝ փաստաբանությունը, նպաստում են քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանությանն ու արդար դատաքննության ապահովմանը։ Դատական իշխանության թափանցիկությունն ու մատչելիությունը կարևոր են հասարակության վստահության ամրապնդման համար, քանի որ քաղաքացիները պետք է համոզված լինեն, որ արդարադատությունը իրականացվում է անաչառ և օրենքի հիման վրա։ Այսպիսով, դատական իշխանությունը իրավական պետության կարևորագույն բաղադրիչներից է, որը ապահովում է օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և հասարակական արդարության իրականացումը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Ալեքսանդրապոլի գավառի պատմաքաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ռազմական դրության ուսումնասիրությանը 1918 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1921 թվականի ապրիլը։ Այս ժամանակահատվածը առանձնահատուկ նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն պատմության համար, քանի որ այն ընդգրկում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության վերջին տարիները, հայ-թուրքական հարաբերությունների սրացումը, Հայաստանի խորհրդայնացումը և դրան հաջորդած քաղաքական ու վարչական փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում Ալեքսանդրապոլի գավառն է՝ որպես Հայաստանի հյուսիսային կարևորագույն տարածաշրջաններից մեկը, որն իր աշխարհագրական դիրքի, բնակչության կազմի, հաղորդակցության ուղիների և ռազմական նշանակության շնորհիվ էական դեր էր զբաղեցնում հանրապետության ներքին և արտաքին քաղաքական կյանքում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել գավառի վարչական կառուցվածքը, տեղական իշխանության մարմինների գործունեությունը, բնակավայրերի կառավարման առանձնահատկությունները և կենտրոնական իշխանության ու տեղական կառույցների փոխհարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1918 թվականի վերջին տեղի ունեցած հայ-վրացական պատերազմի հետևանքներին, քանի որ այդ իրադարձությունները անմիջական ազդեցություն ունեցան Ալեքսանդրապոլի տարածաշրջանի անվտանգության և քաղաքական իրավիճակի վրա։ Հետազոտության կարևորագույն ուղղություններից է 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ուսումնասիրությունը և դրա ազդեցությունը գավառի վրա։ Ալեքսանդրապոլը և հարակից տարածքները հայտնվեցին ռազմական գործողությունների անմիջական գոտում, ինչի հետևանքով բնակչությունը ենթարկվեց լուրջ սոցիալական և տնտեսական դժվարությունների, տեղի ունեցան տեղաշարժեր, խաթարվեց տնտեսական կյանքը, իսկ պետական կառավարման համակարգը բախվեց արտակարգ պայմաններում գործելու անհրաժեշտությանը։ Ռազմական իրադարձությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու նաև հայկական բանակի տեղակայումը, զորահավաքի գործընթացները, պաշտպանական միջոցառումները և տեղական բնակչության մասնակցությունը տարածաշրջանի պաշտպանությանն ու ինքնապաշտպանությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև 1920 թվականի նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների իրադարձություններին, երբ Հայաստանի Հանրապետությունում տեղի ունեցավ իշխանափոխություն և հաստատվեց խորհրդային իշխանություն։ Ալեքսանդրապոլի գավառի համար այդ գործընթացը ուղեկցվեց վարչական համակարգի փոփոխությամբ, պետական կառույցների վերակազմավորմամբ և քաղաքական նոր հարաբերությունների ձևավորմամբ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացը, տեղական հեղափոխական և վարչական մարմինների գործունեությունը, նախկին պետական կառույցների լուծարումը կամ վերափոխումը և բնակչության նկատմամբ նոր քաղաքականության իրականացումը։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղությունը 1920 թվականի վերջի և 1921 թվականի սկզբի հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացն է։ Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի կնքումը և դրան հաջորդած իրադարձությունները անմիջական նշանակություն ունեցան տարածաշրջանի քաղաքական և վարչատարածքային վիճակի համար։ Այդ գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու գավառի դերը Հայաստանի տարածքային, անվտանգային և քաղաքական խնդիրների համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության սոցիալական վիճակին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից և նախորդ տարիների ռազմական ու ժողովրդագրական ցնցումներից հետո տարածաշրջանում առկա էին փախստականների, որբերի և տեղահանվածների խնդիրներ, սննդի և բնակարանային ապահովման դժվարություններ, համաճարակներ և տնտեսական անկայունություն։ Այդ պայմաններում տեղական իշխանությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը կարևոր դեր էր կատարում բնակչության կենսական կարիքների ապահովման գործում։ Տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությունը ներառում է գյուղատնտեսության, անասնապահության, արհեստների, առևտրի և տրանսպորտային հաղորդակցության վիճակի վերլուծությունը։ Պատերազմական պայմանները, աշխատուժի պակասը, նյութական ռեսուրսների սահմանափակությունը և շուկաների խաթարումը բացասաբար էին անդրադառնում տարածաշրջանի տնտեսության վրա, իսկ Ալեքսանդրապոլ քաղաքի ռազմավարական և առևտրային դիրքը շարունակում էր պահպանել իր կարևորությունը։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության վերջին փուլը ոչ միայն համապետական, այլև տարածաշրջանային մակարդակով։ Գավառի օրինակով հնարավոր է բացահայտել այն խնդիրները, որոնց առջև կանգնած էր երիտասարդ հայկական պետությունը՝ սահմանների պաշտպանության, պետական կառավարման, բնակչության սոցիալական ապահովության, տնտեսական վերականգնման և արտաքին քաղաքական ճնշումների պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ալեքսանդրապոլի գավառի կյանքի բարդ և հակասական շրջանը՝ համադրելով քաղաքական, ռազմական, վարչական, սոցիալական և տնտեսական գործընթացները։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու 1918-1921 թվականների Հայաստանի պատմության, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության առջև ծառացած մարտահրավերների, հայ-թուրքական հարաբերությունների և խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացի վերաբերյալ։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է աֆազիայի պայմաններում խաթարված խոսքային հաղորդակցության վերականգնման տեսական, կլինիկական և հոգեբանամանկավարժական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում գլխուղեղի խոսքային գործառույթների խանգարման հետևանքով առաջացող հաղորդակցական դժվարություններն են, որոնք կարող են արտահայտվել բանավոր խոսքի արտադրման կամ ընկալման, անվանման, կրկնության, ընթերցանության և գրավոր խոսքի տարբեր աստիճանի փոփոխություններով։ Խոսքի վերականգնումը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին լեզվական կարողությունների վերականգնման, այլև մարդու առօրյա հաղորդակցությանը մասնակցելու հնարավորությունների բարելավման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խանգարման տեսակի և արտահայտվածության գնահատմանը, պահպանված լեզվական ու ճանաչողական հնարավորությունների բացահայտմանը և դրանց հիման վրա վերականգնողական աշխատանքի անհատականացման սկզբունքներին։ Քննվում են բառապաշարի ակտիվացման, բառերի իմաստային կապերի վերականգնման, նախադասությունների կառուցման, խոսքի ընկալման և երկխոսության կարողությունների զարգացման ընդհանուր մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նյարդահոգեբանական տեսանկյունը, որը հնարավորություն է տալիս խոսքային խանգարումները կապել բարձրագույն հոգեկան գործառույթների համակարգային կազմակերպման և գլխուղեղի տարբեր գործառական համակարգերի փոխազդեցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հիշողության, ուշադրության, մտածողության և հուզական վիճակի նշանակությանը, քանի որ դրանց փոփոխությունները կարող են ազդել հաղորդակցական վերականգնման ընթացքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է մասնագետների համատեղ աշխատանքը՝ խոսքի և լեզվի թերապիայի, նյարդաբանության, նյարդահոգեբանության և վերականգնողական բժշկության մոտեցումների համադրմամբ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի և սոցիալական միջավայրի մասնակցությանը, քանի որ բնական հաղորդակցական իրավիճակներում ձեռք բերված կարողությունների կիրառումը կարևոր նշանակություն ունի առօրյա գործունեության և սոցիալական ներգրավվածության համար։ Դիտարկվում են նաև վերականգնողական առաջընթացի գնահատման սկզբունքները՝ հաշվի առնելով ոչ միայն լեզվական առաջադրանքների կատարումը, այլև իրական հաղորդակցության արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է խոսքային հաղորդակցության վերականգնումը որպես համալիր և անհատականացված գործընթաց, որի նպատակը լեզվական գործառույթների հնարավոր բարելավման հետ մեկտեղ մարդու հաղորդակցական ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացումն է։

Other Subjects

Գրքում ընդգրկված են տարբեր բարդության խնդիրներ՝ կապված որոնման և դասավորման ալգորիթմների, ռեկուրսիայի, գրաֆների, դինամիկ ծրագրավորման և կոմբինատորիկայի հետ։ Յուրաքանչյուր թեմա ուղեկցվում է խնդիրների բազմազան ընտրությամբ, որոնք նպաստում են տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խնդիրների լուծման մոտեցումներին՝ ինչպես վերլուծել խնդիրները, ընտրել համապատասխան ալգորիթմ և գնահատել դրա արդյունավետությունը։ Սա օգնում է զարգացնել համակարգված և տրամաբանական մտածողություն։ Գիրքը կարող է օգտագործվել ինչպես ինքնուսուցման, այնպես էլ ուսումնական գործընթացում՝ որպես լրացուցիչ նյութ ալգորիթմների դասընթացների համար։

Pedagogy

Այս թեման վերաբերում է միջին դպրոցի սովորողների բանավոր խոսքի զարգացման հիմնախնդրին՝ ընդգծելով լեզվական կարողությունների ձևավորման, հաղորդակցական հմտությունների և մտածողության զարգացման փոխկապակցված գործընթացները։ Բանավոր խոսքը հանդիսանում է ուսուցման և սոցիալականացման կարևորագույն միջոցներից մեկը, որի միջոցով աշակերտները արտահայտում են իրենց մտքերը, ձևավորում տրամաբանական կառուցվածք ունեցող խոսք և զարգացնում հաղորդակցական վարքագիծը։ Միջին դպրոցական տարիքում (հատկապես 5–9-րդ դասարաններում) երեխաների խոսքային զարգացումը պայմանավորված է ինչպես լեզվական գիտելիքների ընդլայնմամբ, այնպես էլ ճանաչողական կարողությունների խորացմամբ, սակայն այս փուլում հաճախ նկատվում են մի շարք հիմնախնդիրներ՝ բառապաշարի սահմանափակություն, խոսքի ոչ բավարար կառուցվածքայնություն, ինքնուրույն և հիմնավորված արտահայտվելու դժվարություններ, ինչպես նաև խոսքային վախ կամ անինքնավստահություն դասարանի առաջ խոսելիս։ Այս խնդիրների առաջացման վրա ազդում են ինչպես կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները, այնպես էլ ընտանեկան և սոցիալական գործոնները, ներառյալ ընթերցանության պակասը, թվային միջավայրի գերակշռությունը և հաղորդակցման իրական իրավիճակների սահմանափակումը։ Բանավոր խոսքի զարգացման արդյունավետ ապահովման համար կարևոր է կիրառել ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդներ, քննարկումներ, բանավեճեր, դերային խաղեր, ստեղծագործական պատմություններ և նախագծային աշխատանքներ, որոնք խթանում են ակտիվ խոսքային գործունեությունը և ինքնարտահայտումը։ Այսպիսով, բանավոր խոսքի զարգացման հիմնախնդիրը միջին դպրոցում ունի թե՛ մանկավարժական, թե՛ հոգեբանական նշանակություն՝ ուղղված աշակերտների հաղորդակցական, մտածողական և սոցիալական կարողությունների համակողմանի զարգացմանը։

Literature

Հայ հին վիպաշխարհը-ը գրականագիտական և բանահյուսագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի հին վիպական ավանդույթի ձևավորումը, կառուցվածքը և գաղափարական բովանդակությունը՝ ընդգրկելով առասպելաբանական, դիցաբանական և հերոսական պատմությունների համակարգը, աշխատությունում վերլուծվում են հայ հին վիպական կերպարներն ու սյուժեները, դրանց կապը նախաքրիստոնեական հավատալիքների, բնության պաշտամունքի և վաղ պետական կազմավորումների պատմական հիշողության հետ, ինչպես նաև վիպական մտածողության դերը ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացում, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիպական նյութերի համեմատությանը հարևան ժողովուրդների էպոսների և հին արևելյան ավանդույթների հետ, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել ընդհանուր և յուրահատուկ մշակութային շերտերը, միաժամանակ ընդգծվում է բանավոր ավանդույթի փոխանցման մեխանիզմը, կերպարների խորհրդանշական իմաստները և պատմական իրականության ու առասպելի փոխներթափանցումը, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայ հին վիպաշխարհը ոչ միայն գրական ժառանգություն է, այլ նաև աշխարհընկալման համակարգ, որը ձևավորել է ժողովրդի մշակութային հիշողությունը և արժեքային պատկերացումները։