Արտաքին տնտեսական ցնցումների ազդեցությունը ՀՀ տնտեսության զարգացման վրա

History

Աշխատությունը պատմամշակութային բնույթի ուսումնասիրություն է, որը բազմակողմանի պատկերացում է տալիս հայ ժողովրդի պատմական անցյալի, մշակութային ժառանգության, բնական միջավայրի և աշխարհագրական առանձնահատկությունների մասին։ Նյութը կառուցված է առանձին ակնարկների սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով տարբեր տեսանկյուններից ներկայացնել հայկական պատմական և մշակութային իրականությունը։ Ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, հասարակական կյանքի առանձնահատկություններին, ժողովրդի պատմական հիշողությանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված մշակութային արժեքներին։ Պատմական նյութը համադրվում է երկրի բնության և աշխարհագրության նկարագրությունների հետ, ինչի շնորհիվ հնարավոր է պատկերացում կազմել այն բնական միջավայրի մասին, որտեղ դարերի ընթացքում զարգացել են հայկական բնակավայրերը, տնտեսական կյանքը և մշակույթը։ Առանձին նշանակություն է տրվում լեռնային բնապատկերին, բնական պայմաններին, բնակավայրերի տարածական առանձնահատկություններին և մարդու ու բնության փոխհարաբերություններին։ Մշակութային հատվածներում կարող են ներկայացվել հայկական ճարտարապետությունը, եկեղեցական և աշխարհիկ հուշարձանները, գրականությունը, արվեստը, ժողովրդական ավանդույթները, կենցաղը և հոգևոր ժառանգության տարբեր դրսևորումները։ Այս բաղադրիչների համադրումը նպաստում է հայ ժողովրդի մշակութային ինքնության ձևավորման պատմական պայմանների և դրա շարունակականության ընկալմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութական և ոչ նյութական ժառանգության փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, թե պատմական իրադարձությունները, աշխարհագրական միջավայրը և հասարակական կյանքն ինչպես են արտացոլվել մշակութային ստեղծագործության մեջ։ Ակնարկային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս աշխատությունը դիտարկել նաև որպես ճանաչողական աղբյուր այն ընթերցողների համար, որոնք ցանկանում են ընդհանուր պատկերացում ստանալ Հայաստանի և հայ ժողովրդի մասին՝ առանց սահմանափակվելու պատմության կամ մշակույթի միայն մեկ ոլորտով։ Պատմության, աշխարհագրության, ազգագրության և մշակութաբանության նյութերի համադրումը ստեղծում է ամբողջական պատկեր, որտեղ երկիրը ներկայացվում է ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես պատմական հիշողության և բազմաշերտ մշակութային ժառանգության միջավայր։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է թուրք գրող Ֆաքիր Բայքուրթի արձակի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական աշխարհընկալման, թեմատիկ ուղղությունների, կերպարային համակարգի և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում արտացոլվում են Թուրքիայի գյուղական բնակչության առօրյան, սոցիալական հարաբերությունները, հասարակական անհավասարությունը, աղքատությունը, անարդարությունը և հասարակության տարբեր շերտերի միջև գոյություն ունեցող հակասությունները։ Բայքուրթի ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղական միջավայրը, որը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գործողությունների տարածք, այլև որպես սոցիալական և հոգեբանական հարաբերությունների ձևավորման միջավայր։ Գրողի կերպարները հաճախ հասարակության սոցիալապես խոցելի շերտերի ներկայացուցիչներ են, որոնց միջոցով բացահայտվում են աշխատանքի, հողի, կրթության, իշխանության և սոցիալական արդարության հետ կապված խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հեղինակի արձակի իրապաշտական բնույթը, կյանքի իրական երևույթների գեղարվեստական վերարտադրությունը և հասարակական խնդիրների նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացի մարդու կերպարին, նրա հոգեբանությանը, աշխարհընկալմանը և սոցիալական պայմանների ազդեցությանը նրա ճակատագրի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ժողովրդական խոսքի, բարբառային արտահայտությունների, առօրյա լեզվի և բանահյուսական տարրերի կիրառությունը, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են բնականություն, ազգային ինքնատիպություն և կենդանի խոսքի ազդեցություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Բայքուրթի արձակի սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական եղանակները, հումորի և երգիծանքի կիրառությունը, բնության ու միջավայրի նկարագրությունները, ինչպես նաև հեղինակի կողմից սոցիալական իրականության գնահատման եղանակները։ Գրողի ստեղծագործություններում անհատի ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է հասարակական պայմանների հետ սերտ կապի մեջ, ինչի շնորհիվ անձնական խնդիրները վերածվում են ավելի լայն սոցիալական հարցադրումների։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բայքուրթի արձակի տեղին թուրքական նորագույն գրականության համատեքստում՝ ցույց տալով նրա կապը սոցիալական իրապաշտության և գյուղական թեմատիկայի զարգացման հետ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գրական միջոցները, որոնց միջոցով առօրյա կյանքի մանրամասները վերածվում են հասարակական քննադատության և մարդկային արժեքների շուրջ մտորումների։ Աշխատությունը արժեքավոր է թուրքական գրականության և հատկապես 20-րդ դարի թուրքական արձակի առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թյուրքագետներին, արևելագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, ուսանողներին և թուրք գրականության պատմությամբ ու սոցիալական արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է սրտամկանի ինֆարկտից հետո զարգացող իշեմիկ միտրալ հետհոսքի ձևավորման մեխանիզմների, ժամանակային փոփոխությունների և դրա առաջացման ու հետագա ընթացքի հետ կապված կանխորոշիչ գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում սրտամկանի իշեմիկ վնասման հետևանքով ձախ փորոքի կառուցվածքի և գործառույթի փոփոխությունների ազդեցությունն է միտրալ փականի բնականոն աշխատանքի վրա։ Այս վիճակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես փականի տեղային փոփոխություն, այլև որպես ձախ փորոքի ձևի, չափերի, կծկողականության և փականային ապարատի տարբեր բաղադրիչների փոխհարաբերությունների խանգարման հետևանք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր տեղակայման սրտամկանի ինֆարկտների դեպքում առաջացող կառուցվածքային փոփոխություններին և դրանց հնարավոր կապին միտրալ հետհոսքի արտահայտվածության հետ։ Քննվում են ձախ փորոքի վերակառուցման, պատերի շարժունակության տեղային խանգարումների, պապիլյար մկանների և փականային փեղկերի փոխադարձ դիրքի փոփոխությունների նշանակությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հետհոսքի դինամիկայի գնահատումը՝ պարզելու համար, թե ինչպես կարող է դրա արտահայտվածությունը փոփոխվել հիվանդության տարբեր փուլերում և ինչպիսի սրտային կառուցվածքային ու գործառութային ցուցանիշներ են կապված այդ փոփոխությունների հետ։ Կլինիկական և գործիքային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հնարավոր կանխորոշիչները՝ հաշվի առնելով սրտամկանի վնասման տեղակայումը, ձախ փորոքի չափերն ու գործառույթը, տեղային կծկողականության փոփոխությունները և միտրալ ապարատի երկրաչափական բնութագրերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում էխոսրտագրական գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ինչպես հետհոսքի առկայությունն ու արտահայտվածությունը, այնպես էլ սրտի կառուցվածքային և հեմոդինամիկական փոփոխությունները։ Տարբեր տեղակայման ինֆարկտների համեմատական վերլուծությունը նպաստում է հասկանալու, թե սրտամկանի վնասման անատոմիական առանձնահատկություններն ինչպես կարող են կապված լինել փականային դիսֆունկցիայի ձևավորման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սրտաբանության, էխոսրտագրության, սրտի պաթոֆիզիոլոգիայի և կլինիկական կանխատեսման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հետինֆարկտային միտրալ հետհոսքի առաջացման, զարգացման և կլինիկական նշանակության մասին։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է միկրոպոլյար առաձգական օրթոտրոպ ձողերի ստատիկ վիճակների կիրառական մոդելների կառուցման և դրանց համեմատական վերլուծության խնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ժամանակակից կառուցվածքային մեխանիկայի տեսական հիմքերը։ Վերլուծվում են միկրոպոլյար միջավայրերի առանձնահատկությունները, ներքին մոմենտների և պտտական դեֆորմացիաների ազդեցությունը լարվածային-դեֆորմացիոն վիճակների վրա, ինչպես նաև օրթոտրոպ նյութերի անիզոտրոպ հատկությունների դերը մեխանիկական վարքագծում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր սահմանային պայմանների դեպքում ստատիկ հավասարակշռության մոդելավորմանը, հաշվարկային մեթոդների կիրառմանը և ստացված արդյունքների ճշգրտության գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը նաև իրականացնում է տարբեր մոդելների համեմատական վերլուծություն՝ գնահատելով դասական և միկրոպոլյար տեսությունների միջև տարբերությունները և դրանց կիրառելիությունը ինժեներական խնդիրներում։ Աշխատությունը ներկայացնում է տեսական արդյունքներ և թվային մոտեցումներ, որոնք կարող են օգտագործվել նոր սերնդի թեթև և բարձր դիմացկուն կառուցվածքների նախագծման մեջ։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Technology

Այս աշխատանքը նվիրված է ոտքի մատների համար նախատեսված հիգիենիկ միջոցի մշակմանը և դրա հատկությունների փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բարելավել մաշկի խնամքը, կանխել միկրոֆլորայի զարգացմանը նպաստող պայմանները և նվազեցնել սնկային ու բակտերիալ վարակների ռիսկը։ Նյութում ներկայացվում են կազմի ընտրության սկզբունքները՝ հաշվի առնելով հակաբակտերիալ, հակասնկային և խոնավեցնող բաղադրիչների համադրությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը մաշկի ֆիզիոլոգիական վիճակի վրա։ Աշխատությունը ներառում է նաև լաբորատոր և փորձարարական հետազոտություններ՝ գնահատելով միջոցի արդյունավետությունը, անվտանգությունը, կայունությունը և օգտագործման հարմարավետությունը տարբեր պայմաններում։ Քննարկվում են նաև արտադրանքի կիրառման հնարավոր ոլորտները՝ անձնական հիգիենա, սպորտային բժշկություն և դերմատոլոգիական կանխարգելում։