Դեպոզիտարիայի, քլիրինգի և հաշվարկների համակարգի կատարելագործման հիսնախնդիրները Հայաստանի արժեթղթերի շուկայում

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է սուլֆօքսիդային լուծույթներում ակրիլոնիտրիլի միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների և սոլվատացման գործընթացների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև այդ միջավայրում իրականացվող պոլիմերացման գործընթացին և ստացված պոլիմերների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում գտնվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են լուծիչի, մոնոմերի և առաջացող պոլիմերային շղթաների միջև փոխազդեցությունները ազդում ռեակցիայի ընթացքի, պոլիմերացման արդյունավետության և վերջնական նյութի կառուցվածքային ու ֆիզիկական բնութագրերի վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են ակրիլոնիտրիլի մոլեկուլների և սուլֆօքսիդային միջավայրի փոխազդեցությունները, սոլվատացման բնույթը, լուծույթի մոլեկուլային կառուցվածքը և այն գործոնները, որոնք կարող են որոշել մոնոմերի ռեակցիոնունակությունն ու պոլիմերացման մեխանիզմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լուծիչի ազդեցությանը պոլիմերացման կինետիկայի, շղթաների ձևավորման և պոլիմերային նյութի կառուցվածքի վրա։ Ստացված պոլիմերների ուսումնասիրության ընթացքում կարող են գնահատվել դրանց մոլեկուլային բնութագրերը, ջերմային և մեխանիկական հատկությունները, լուծելիությունը, խտությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և այլ ֆիզիկաքիմիական պարամետրեր։ Նման համապարփակ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս կապ հաստատել սկզբնական լուծույթի մոլեկուլային մակարդակում տեղի ունեցող գործընթացների և վերջնական պոլիմերի հատկությունների միջև։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև տարբեր պայմաններում ստացված նյութերի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել պոլիմերացման պայմանների, լուծիչի բնույթի և միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների ազդեցությունը պոլիմերի որակի և կիրառական բնութագրերի վրա։ Արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ պոլիմերացման նոր կամ կատարելագործված տեխնոլոգիաների մշակման, ակրիլոնիտրիլի հիմքով նյութերի հատկությունների նպատակային կառավարման և պոլիմերային արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ֆիզիկական և օրգանական քիմիայի մասնագետներին, պոլիմերային քիմիկոսներին, քիմիական տեխնոլոգներին, նյութագիտության ոլորտի հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

History

Հայկական լեռնաշխարհի վաղ բրոնզի ժամանակաշրջանում բնակավայրերի և բնակարանների զարգացումը արտացոլում է անցումը նեոլիթյան-էնեոլիթյան պարզ համայնքներից դեպի ավելի կայուն, սոցիալապես կազմակերպված և տնտեսապես բազմազան հասարակություններ, որտեղ ձևավորվում են ամրացված կամ կիսամշտական բնակատեղիներ, գյուղատիպ բնակավայրեր և որոշ դեպքերում նաև նախաքաղաքային կենտրոններ։ Բնակավայրերը հիմնականում տեղակայված էին բնական պաշտպանված դիրքերում՝ բլուրների վրա, գետահովիտներում կամ ջրային աղբյուրների մոտ, ինչը ապահովում էր և՛ պաշտպանություն, և՛ տնտեսական ռեսուրսների հասանելիություն։ Բնակարանաշինության մեջ լայն տարածում ունեին կավաշեն և քարե հիմքերով կառուցված կլոր կամ ուղղանկյուն տիպի տները, որոնք հաճախ ունեին հողաշեն պատեր, փայտյա ծածկեր և կավով սվաղված ներքին մակերեսներ՝ ջերմամեկուսացման և դիմացկունության նպատակով։ Որոշ բնակավայրերում հայտնաբերվել են նաև բազմաբնակարան կառույցներ և ավելի բարդ ճարտարապետական լուծումներ, ինչը վկայում է սոցիալական տարբերակվածության և համայնքային կազմակերպվածության զարգացման մասին։ Վաղ բրոնզի ժամանակաշրջանի նյութական մշակույթը ներառում է նաև կենցաղային խեցեղեն, քարե և մետաղական գործիքներ, որոնք օգտագործվել են գյուղատնտեսության, անասնապահության և արհեստագործության մեջ, ինչն էլ նպաստել է բնակավայրերի կայունությանը և աճին։ Այս բնակավայրերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայկական լեռնաշխարհը այդ ժամանակաշրջանում եղել է մշակութային և տնտեսական ակտիվ տարածաշրջան՝ կապերով հարևան Միջագետքի և Անատոլիայի քաղաքակրթությունների հետ, ինչը ազդեցություն է ունեցել ինչպես բնակարանաշինության տեխնոլոգիաների, այնպես էլ սոցիալական կառուցվածքի վրա։

Culture

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված և պարբերական ձևով ներկայացնել Հայկական ՍՍՀ մշակույթի և արվեստի բնագավառներում նոր լույս տեսած ու գրադարանային հավաքածուներում համալրված գրականության վերաբերյալ տեղեկատվություն։ Այն նախատեսված է գիտնականների, մշակույթի և արվեստի մասնագետների, գրադարանավարների, մատենագետների, համապատասխան կազմակերպությունների աշխատակիցների և ընթերցողների լայն շրջանակի համար՝ հնարավորություն տալով հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանի նոր հրատարակություններին և արագ գտնելու մասնագիտական հետաքրքրություն ներկայացնող նյութերը։ Մատենագիտական գրառումներում ընդգրկվում են հայերեն և ռուսերեն գրքեր, ինչպես նաև հանրապետական ու կենտրոնական պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածներ և մշակութային կյանքին առնչվող այլ նյութեր։ Տեղեկատվությունը համակարգվում է թեմատիկ դասակարգման սկզբունքով, իսկ առանձին բաժինների ներսում մատենագիտական նկարագրությունները կազմակերպվում են այբբենական հաջորդականությամբ՝ նպաստելով նյութերի նպատակային որոնմանը։ Ներկայացվող գրականությունը կարող է ընդգրկել մշակույթի ընդհանուր խնդիրները, մշակութային հաստատությունների գործունեությունը, գրադարանային և թանգարանային գործը, երաժշտությունը, թատրոնը, կերպարվեստը, ճարտարապետությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների այլ ուղղություններ։ Գրադարանային օգտագործումը հեշտացնելու նպատակով մատենագիտական նկարագրությունները կարող են ուղեկցվել համապատասխան գրադարանային շիֆրերով, ինչը տեղեկատուն դարձնում է ոչ միայն տեղեկատվական, այլև գործնական որոնողական միջոց։ Պարբերաբար հրատարակվելու շնորհիվ այն արտացոլում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության շարունակական համալրումը և հնարավորություն տալիս ուսումնասիրելու տարբեր ժամանակահատվածներում մասնագիտական հրատարակությունների թեմատիկ կառուցվածքն ու զարգացման միտումները։ Այսպիսի մատենագիտական աղբյուրները կարևոր նշանակություն ունեն նաև հետադարձ ուսումնասիրությունների համար, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական դաշտը, պարզել շրջանառվող գրականության շրջանակը և ուսումնասիրել գրադարանային-մատենագիտական սպասարկման կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ընթացիկ մասնագիտական տեղեկատվության համակարգման, պահպանման և տարածման գործիք՝ միաժամանակ ունենալով աղբյուրագիտական արժեք հայկական մշակութային կյանքի և մատենագիտության պատմության ուսումնասիրության համար։

Geography

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ջրամատակարարման նպատակով իրականացվող հնաջրաերկրաբանական ուսումնասիրություններին՝ Արագածի լեռնազանգվածի օրինակով, որտեղ ուսումնասիրվում է մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի փոխադարձ կապը և դրա նշանակությունը ջրային ռեսուրսների գնահատման ու արդյունավետ օգտագործման համար։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տարածքի ջրային համակարգերի ձևավորման, սնուցման, շարժման և փոխանակման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գնահատել ստորերկրյա ջրերի հնարավոր դերը բնակչության և տարբեր տնտեսության ճյուղերի ջրամատակարարման ապահովման գործում։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տեղանքի երկրաբանական և հիդրոերկրաբանական կառուցվածքը, ապարների ջրաթափանցելիությունը, ջրատար հորիզոնների տարածական դիրքը, ստորերկրյա ջրերի սնուցման աղբյուրները և դրանց կապը գետերի, լճերի, աղբյուրների ու այլ մակերևութային ջրային օբյեկտների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի փոխադարձ ազդեցության մեխանիզմներին, քանի որ այդ կապերի ճիշտ գնահատումը կարևոր է ջրային պաշարների քանակական և որակական բնութագրերի որոշման, ինչպես նաև ջրառի հնարավոր ազդեցությունների կանխատեսման համար։ Հետազոտության ընթացքում կարող են օգտագործվել երկրաբանական, հիդրոլոգիական, հիդրոքիմիական և հիդրոերկրաբանական դիտարկումների ու վերլուծությունների արդյունքները՝ տարածաշրջանի ջրային համակարգի ամբողջական պատկերն ստանալու նպատակով։ Արագածի լեռնազանգվածի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տվյալ տարածքի ջրային ներուժը, առանձնացնել հեռանկարային ջրատար հորիզոնները և հիմնավորել ջրամատակարարման համար դրանց օգտագործման հնարավորությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ջրային ռեսուրսների որոնման և գնահատման, ջրամատակարարման համակարգերի նախագծման, ստորերկրյա ջրերի պահպանության և ռացիոնալ օգտագործման, ինչպես նաև տարածաշրջանի ջրային հաշվեկշռի և էկոլոգիական կայունության ապահովման համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայում քաղաքական ինքնության ձևավորման և փոխակերպման երկարատև գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ 1920-ական թվականներից մինչև 2023 թվականը, հատուկ ուշադրություն դարձնելով իսլամի և ազգայնականության փոխազդեցությանը և դրանց աստիճանական սինթեզին։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ժամանակակից թուրքական քաղաքական ինքնությունը ձևավորվել է ոչ թե մեկ միասնական գաղափարախոսության ազդեցությամբ, այլ աշխարհիկության, թուրքական ազգայնականության, իսլամական պահպանողականության, արևմտականացման և ազգային ինքնիշխանության մասին պատկերացումների շարունակական մրցակցության ու վերաձևավորման պայմաններում։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլը կապված է հանրապետության հիմնադրման և քեմալական վերափոխումների հետ։ 1920-1930-ական թվականներին իրականացված աշխարհիկացման քաղաքականությունը, խալիֆայության վերացումը, կրթական և իրավական համակարգերի աշխարհիկացումը, ինչպես նաև պետական կառավարման մեջ կրոնի դերի սահմանափակումը նպատակ ունեին ստեղծելու ժամանակակից, կենտրոնացված և աշխարհիկ ազգային պետություն։ Միաժամանակ ազգայնականությունը դարձավ նոր պետական ինքնության կարևոր հենասյուներից մեկը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու այն հակասությունը, որ հանրապետական ազգակերտման գործընթացում իսլամը մի կողմից դուրս էր մղվում քաղաքական և պետական ինստիտուտներից, իսկ մյուս կողմից՝ հատկապես մահմեդական բնակչության համախմբման և ազգային միատարրության ձևավորման համատեքստում, շարունակում էր պահպանել ինքնության կարևոր բաղադրիչի նշանակությունը։ Հետագա տասնամյակներում բազմակուսակցական համակարգի հաստատումը փոխեց այդ հարաբերակցությունը։ 1950-ականներից սկսած կրոնական պահպանողականությունը աստիճանաբար ավելի տեսանելի դարձավ քաղաքական կյանքում, իսկ աշխարհիկ և կրոնական ուժերի հակասությունը դարձավ Թուրքիայի քաղաքական զարգացման առանցքային գծերից մեկը։ Հետազոտությունը կարևոր տեղ է հատկացնում նաև 1960-1980-ական թվականներին, երբ իսլամական պահպանողականության, թուրքական ազգայնականության և հակակոմունիստական գաղափարների միաձուլումը նպաստեց թուրք-իսլամական սինթեզի գաղափարական ձևավորմանը։ Այդ գործընթացում իսլամը սկսեց ընկալվել ոչ միայն որպես հավատքի համակարգ, այլև որպես ազգային համախմբման, հասարակական պահպանողականության և քաղաքական ինքնության բաղադրիչ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է 1980-ականներից հետո քաղաքական իսլամի զարգացման ուսումնասիրությունը, հատկապես այն ժամանակաշրջանը, երբ իսլամական ուղղվածություն ունեցող քաղաքական ուժերը սկսեցին ավելի ակտիվորեն մասնակցել ընտրական պայքարին և պետական կառավարմանը։ Այս գործընթացը հանգեցրեց նրան, որ նախկինում իրար հակադիր համարվող իսլամական և ազգայնական գաղափարները աստիճանաբար սկսեցին հանդես գալ փոխլրացնող ձևով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 2000-ականներից հետո տեղի ունեցած փոփոխություններին և Արդարություն և զարգացում կուսակցության իշխանության շրջանում քաղաքական ինքնության վերափոխմանը։ Սկզբնական փուլում այդ քաղաքականությունը համադրվում էր տնտեսական և քաղաքական բարեփոխումների, եվրոպական ինտեգրման և ավելի չափավոր պահպանողականության հետ, սակայն հետագայում, հատկապես 2010-ականներից, նկատվեց ավելի ընդգծված թուրք-իսլամական և ազգայնական ուղղություն։ Հետազոտությունները այդ շրջադարձը կապում են ինչպես ներքաղաքական հակամարտությունների, այնպես էլ արտաքին քաղաքական զարգացումների հետ։ 2023 թվականը ուսումնասիրության ժամանակագրական սահմանագիծն է և հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպիսի տեսք էր ստացել թուրքական քաղաքական ինքնությունը հանրապետության հիմնադրման հարյուրամյակի շրջանում։ Այդ փուլում իսլամական պահպանողականությունն ու ազգայնականությունը քաղաքական դաշտում հաճախ հանդես էին գալիս միասնական կամ փոխկապակցված հռետորաբանությամբ, ինչը հատկապես տեսանելի էր ընտրական դաշինքների և քաղաքական պայքարի շրջանակներում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն քաղաքական ինքնությունը դիտարկում է որպես փոփոխվող և պատմականորեն պայմանավորված երևույթ՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն իշխանությունների պաշտոնական գաղափարախոսությունը, այլև հասարակական խմբերի, կուսակցությունների, մտավորական շրջանակների և քաղաքական շարժումների դերակատարությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աշխարհիկությունն ու կրոնականությունը, ազգայնականությունն ու իսլամական ինքնությունը տարբեր ժամանակաշրջաններում վերաիմաստավորվել և միավորվել նոր քաղաքական ձևերի մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր լինել Թուրքիայի ներքաղաքական զարգացման, պետական ինքնության, կուսակցական համակարգի, հասարակական-քաղաքական բևեռացման և տարածաշրջանային քաղաքականության ընկալման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, թուրքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Թուրքիայի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի դավանական հիմքերի, աստվածաբանական սկզբունքների և դրանց պատմական ձևավորման ներկայացմանն ու մեկնաբանությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում քրիստոնեական վարդապետության հիմնարար դրույթներն են՝ Աստծո, Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի անձի և փրկագործական առաքելության, Սուրբ Հոգու, եկեղեցու, խորհուրդների, հարության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ եկեղեցական ուսմունքը։ Դավանաբանական դրույթները դիտարկվում են Սուրբ Գրքի, եկեղեցական ավանդության, վաղ քրիստոնեական հայրերի ժառանգության և տիեզերական ժողովների պատմական համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայ եկեղեցու քրիստոսաբանական ընկալումներին և այն աստվածաբանական լեզվին, որով տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևակերպվել ու պաշտպանվել են եկեղեցու դավանական դիրքորոշումները։ Քննվում է նաև հավատքի հանգանակների նշանակությունը՝ որպես քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական դրույթների համառոտ և համակարգված արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ աստվածաբանական մտքի պատմական զարգացումը, որի ընթացքում համընդհանուր քրիստոնեական վարդապետությունը մեկնաբանվել է հայկական եկեղեցական և մշակութային միջավայրում՝ արտացոլվելով մատենագրության, ծիսական ավանդության, քարոզչության և հոգևոր կրթության մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում եկեղեցական խորհուրդների աստվածաբանական նշանակությանը, աղոթքի ու պաշտամունքի դերին և քրիստոնեական հավատքի ու բարոյական կյանքի փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Հայ եկեղեցու դավանական ինքնության հարաբերությունները քրիստոնեական այլ ավանդույթների հետ՝ ներկայացնելով պատմականորեն ձևավորված ընդհանրություններն ու աստվածաբանական տարբերությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն եկեղեցու դավանաբանական համակարգը հասկանալու, այլև հայ միջնադարյան ու նոր շրջանի հոգևոր մշակույթի բազմաթիվ երևույթների գաղափարական հիմքերը բացահայտելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աստվածաբանության, եկեղեցու պատմության, հայրաբանության և հայ քրիստոնեական մատենագրության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայ եկեղեցու հավատքային ավանդույթը որպես պատմականորեն զարգացած և համակարգված քրիստոնեական աշխարհայացք։