Հարկային համակարգի կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրները և դրանց լուծման ուղիները ՀՀ-ում

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է մայրենի լեզվի ուսուցման ժամանակակից և այլընտրանքային մոտեցումների տեսական ու մեթոդական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով սովորողի լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական կարողությունների համակողմանի զարգացումը։ Ուսուցման այլընտրանքային մոդելները դիտարկվում են որպես ավանդական բացատրական, վերարտադրողական և ուսուցչակենտրոն մեթոդները լրացնող կամ վերափոխող կրթական համակարգեր, որոնցում սովորողը հանդես է գալիս ոչ միայն պատրաստի գիտելիք ընդունողի, այլև լեզվական նյութը հետազոտող, մեկնաբանող, կիրառող և սեփական խոսքային փորձի միջոցով յուրացնող ակտիվ մասնակից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ուսումնական միջավայրի ձևավորման վրա, որտեղ լեզվական գիտելիքը կապվում է իրական հաղորդակցության, ընթերցանության, գրավոր և բանավոր խոսքի, ստեղծագործական աշխատանքի, համագործակցության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության հետ։ Քննության են առնվում սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, ինտեգրված, տարբերակված և խնդիրահեն ուսուցման հնարավորությունները։ Այս մոտեցումների ընդհանուր առանձնահատկությունն այն է, որ լեզվական նյութը չի սահմանափակվում կանոնների և սահմանումների հիշողությամբ, այլ կիրառվում է իմաստավորված խոսքային գործունեության մեջ։ Քերականական, բառագիտական, ուղղագրական և ոճական գիտելիքները կարող են յուրացվել տեքստերի վերլուծության, լեզվական դիտարկումների, համեմատությունների, ստեղծագործական առաջադրանքների և հաղորդակցական իրավիճակների միջոցով։ Այսպիսով, սովորողը ոչ միայն սովորում է լեզվի կառուցվածքը, այլև հասկանում է դրա գործառույթը տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաղորդակցական մոդելին, որի դեպքում լեզվի ուսուցման հիմնական նպատակը արդյունավետ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորումն է։ Դասի ընթացքում կարող են կիրառվել երկխոսություններ, քննարկումներ, դերային իրավիճակներ, պատմողական առաջադրանքներ, կարծիք արտահայտելու և հիմնավորելու աշխատանքներ։ Նման միջավայրում քերականական և բառապաշարային նյութը ներկայացվում է հաղորդակցական նպատակի հետ փոխկապակցված։ Սովորողները հնարավորություն են ստանում լեզվական միավորները գործածել տարբեր իրավիճակներում և աստիճանաբար զարգացնել համապատասխան բառապաշար ու խոսքային ճկունություն։ Կարևոր ուղղություն է համագործակցային ուսուցումը։ Խմբային և զույգային աշխատանքի ժամանակ սովորողները համատեղ լուծում են լեզվական խնդիրներ, քննարկում տեքստեր, խմբագրում գրավոր աշխատանքներ, կազմում պատմություններ կամ ներկայացնում հետազոտության արդյունքները։ Այս գործընթացում զարգանում են ոչ միայն լեզվական կարողությունները, այլև լսելու, համագործակցելու, փաստարկելու և ուրիշի տեսակետը հասկանալու հմտությունները։ Ուսուցիչը նման մոդելում ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ և ուղղորդող՝ ստեղծելով պայմաններ սովորողների ինքնուրույն գործունեության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծային ուսուցումը, որը հնարավորություն է տալիս լեզուն կիրառել իրական կամ իրականությանը մոտ խնդիրների լուծման ընթացքում։ Սովորողները կարող են պատրաստել թեմատիկ նյութեր, հարցազրույցներ, փոքր հետազոտություններ, ներկայացումներ, դասարանական թերթեր, պատմություններ կամ այլ ստեղծագործական աշխատանքներ։ Նախագծի ընթացքում նրանք որոնում և ընտրում են տեղեկություն, մշակում տեքստեր, քննարկում դրանց կառուցվածքը, խմբագրում լեզվական սխալները և ներկայացնում վերջնական արդյունքը։ Այս մոտեցումը նպաստում է լեզվական գիտելիքի և գործնական գործունեության միավորմանը։ Հետազոտական ուսուցման մոդելում սովորողներին հնարավորություն է տրվում ինքնուրույն բացահայտել լեզվական օրինաչափությունները։ Պատրաստի կանոնը անմիջապես ներկայացնելու փոխարեն ուսուցիչը կարող է առաջարկել օրինակների շարք, որոնց ուսումնասիրության և համեմատության միջոցով սովորողները ձևակերպում են համապատասխան եզրակացություններ։ Նման մոտեցումը զարգացնում է դիտարկելու, համեմատելու, դասակարգելու, պատճառահետևանքային կապեր գտնելու և սեփական եզրակացությունը հիմնավորելու կարողությունները։ Լեզուն այս դեպքում հանդես է գալիս նաև որպես ճանաչողական ուսումնասիրության առարկա։ Կարևորվում է խնդիրահեն ուսուցման կիրառումը։ Սովորողին ներկայացվում է լեզվական կամ հաղորդակցական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել նախկին գիտելիքները, ուսումնասիրել նոր նյութ և ընտրել համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Խնդիրը կարող է վերաբերվել տեքստի կառուցվածքին, բառի նշանակությանը, արտահայտության ոճական նպատակահարմարությանը, ուղղագրական տարբերակին կամ հաղորդակցական իրավիճակում ճիշտ ձևակերպման ընտրությանը։ Նման առաջադրանքները խթանում են ինքնուրույն մտածողությունը և ցույց տալիս, որ լեզվական կանոնը գործնական խնդիրների լուծման միջոց է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խաղային տեխնոլոգիաներին, հատկապես ուսուցման սկզբնական և միջին փուլերում։ Լեզվական խաղերը, բառային մրցույթները, հանելուկները, դերային առաջադրանքները և պատմությունների ստեղծման խաղային ձևերը կարող են բարձրացնել սովորողների ներգրավվածությունը։ Սակայն խաղը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հետաքրքրություն ստեղծող միջոց, այլև որպես հստակ կրթական նպատակ ունեցող գործունեություն։ Ճիշտ կազմակերպված խաղային առաջադրանքը կարող է նպաստել բառապաշարի հարստացմանը, ուղղագրական հմտությունների ամրապնդմանը, խոսքի արագությանը և լեզվական երևույթների գիտակցված կիրառմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տեքստակենտրոն ուսուցումը։ Տեքստը կարող է դառնալ լեզվական տարբեր մակարդակների միասնական ուսումնասիրության հիմք։ Միևնույն նյութի միջոցով հնարավոր է աշխատել բառապաշարի, քերականության, ուղղագրության, ոճի, բովանդակության և տեքստային կառուցվածքի վրա։ Սովորողը լեզվական երևույթները տեսնում է բնական համատեքստում և հասկանում դրանց դերը ամբողջական խոսքում։ Տեքստի ընթերցումը, մեկնաբանումը, վերապատմումը, վերաձևակերպումը, շարունակությունը կամ խմբագրումը կարող են միաժամանակ զարգացնել մի քանի լեզվական կարողություններ։ Առանձին նշանակություն ունի ընթերցանության ուսուցման այլընտրանքային կազմակերպումը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեքստի բարձրաձայն վերարտադրում, այլև որպես իմաստի կառուցման գործընթաց։ Սովորողները կարող են կանխատեսել բովանդակությունը, առանձնացնել հիմնական և երկրորդական տեղեկատվությունը, ձևակերպել հարցեր, բացահայտել հեղինակի դիրքորոշումը, համեմատել տարբեր տեքստեր և արտահայտել սեփական մեկնաբանությունը։ Այսպիսի առաջադրանքները զարգացնում են ընթերցողական գրագիտությունը և քննադատական մտածողությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրավոր խոսքի զարգացումը։ Այլընտրանքային մոդելներում գրելը կարող է կազմակերպվել որպես փուլային գործընթաց՝ գաղափարի ձևավորումից և նախնական տարբերակի կազմումից մինչև վերանայում, խմբագրում և վերջնական ներկայացում։ Սովորողը սովորում է գնահատել սեփական տեքստը ոչ միայն ուղղագրական սխալների, այլև կառուցվածքի, տրամաբանության, բառապաշարի և հաղորդակցական նպատակի տեսանկյունից։ Հասակակիցների փոխադարձ արձագանքը և ուսուցչի կառուցողական հետադարձ կապը կարող են դառնալ գրավոր խոսքի կատարելագործման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Պատմելը, նկարագրելը, քննարկելը, հարցադրումներ ձևակերպելը և սեփական տեսակետը ներկայացնելը լեզվական կրթության կարևոր բաղադրիչներ են։ Այլընտրանքային ուսուցման պայմաններում բանավոր խոսքը կարող է ներառվել դասի գրեթե բոլոր փուլերում՝ սովորողներին տալով ավելի մեծ խոսքային ակտիվություն։ Այսպիսի աշխատանքը նպաստում է բառապաշարի գործնական յուրացմանը, խոսքի կառուցվածքային կազմակերպմանը և հաղորդակցական վստահության զարգացմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տարբերակված ուսուցումը։ Նույն դասարանում սովորողները կարող են ունենալ լեզվական պատրաստվածության, ընթերցանության արագության, հետաքրքրությունների և ուսուցման տեմպի տարբերություններ։ Միատեսակ առաջադրանքները միշտ չէ, որ հավասարապես արդյունավետ են բոլորի համար։ Տարբերակված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս փոփոխել առաջադրանքների բարդությունը, աջակցության աստիճանը, աշխատանքի ձևը և ակնկալվող արդյունքը՝ պահպանելով ընդհանուր ուսումնական նպատակները։ Այս մոդելը նպաստում է ինչպես դժվարություններ ունեցող, այնպես էլ առաջադիմող սովորողների ներուժի առավել արդյունավետ զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է անհատականացված ուսուցումը, որի դեպքում հաշվի են առնվում սովորողի նախասիրությունները, ուժեղ կողմերը և զարգացման կարիքները։ Սովորողին որոշակի ընտրության հնարավորություն տալը կարող է բարձրացնել պատասխանատվությունն ու մոտիվացիան։ Օրինակ՝ նույն լեզվական նպատակը կարող է իրականացվել տարբեր թեմաներով տեքստերի, ստեղծագործական առաջադրանքների կամ ներկայացման տարբեր ձևերի միջոցով։ Այս մոտեցումը նպաստում է սովորողի ինքնուրույնության և սեփական ուսումնառությունը կազմակերպելու կարողության զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինտեգրված ուսուցումը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարող է փոխկապակցվել գրականության, պատմության, բնագիտության, արվեստի և այլ առարկաների հետ։ Միջառարկայական նյութերի օգտագործումը լեզվական գործունեությանը հաղորդում է իրական բովանդակություն և ցույց տալիս, որ լեզուն գիտելիքի տարբեր ոլորտների յուրացման ու հաղորդման հիմնական գործիքներից է։ Սովորողները կարող են ուսումնասիրել որևէ թեմա և միաժամանակ զարգացնել տեղեկություն կարդալու, գրավոր ձևակերպելու, ներկայացնելու և քննարկելու հմտությունները։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է հատկացվում քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Լեզվի դասը հնարավորություն է տալիս աշխատել տեղեկատվության հավաստիության, փաստի և կարծիքի տարբերակման, փաստարկների գնահատման և տարբեր տեսակետների համեմատության վրա։ Տեքստերի վերլուծության ընթացքում սովորողը կարող է ուսումնասիրել ոչ միայն այն, թե ինչ է ասվում, այլև ինչպես և ինչ նպատակով է ձևակերպված հաղորդագրությունը։ Այս կարողությունը հատկապես կարևոր է ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Առանձին նշանակություն ունի մեդիագրագիտության ներառումը։ Թվային և մեդիա միջավայրում սովորողները հանդիպում են տարբեր ժանրերի ու կառուցվածքների տեքստերի։ Ուսուցման ժամանակ կարող են համեմատվել տպագիր և թվային նյութերը, տեղեկատվական հաղորդագրությունները, գովազդային կամ հանրամատչելի տեքստերը՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ընտրությանը, նպատակին և լսարանին։ Այս մոտեցումը մայրենիի ուսուցումը կապում է առօրյա տեղեկատվական գործունեության հետ։ Կարևորվում է թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը, սակայն տեխնոլոգիան դիտարկվում է որպես մանկավարժական նպատակի իրականացման միջոց, այլ ոչ ինքնուրույն նպատակ։ Թվային տեքստերի ստեղծումը, համագործակցային խմբագրումը, ուսումնական խաղերը, ինտերակտիվ առաջադրանքները և բազմամեդիա ներկայացումները կարող են ընդլայնել սովորողների գործունեության ձևերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել հավասարակշռությունը տեխնոլոգիական գործիքների և կենդանի հաղորդակցության, ընթերցանության ու ձեռագիր կամ այլ ավանդական աշխատանքների միջև։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է գնահատման այլընտրանքային ձևերի ուսումնասիրությունը։ Միայն վերջնական թեստային գնահատումը միշտ չէ, որ կարող է ամբողջությամբ արտացոլել լեզվական զարգացման ընթացքը։ Ձևավորող գնահատումը, ինքնագնահատումը, փոխադարձ գնահատումը, աշխատանքների պորտֆոլիոն և շարունակական հետադարձ կապը հնարավորություն են տալիս հետևել սովորողի առաջընթացին և ժամանակին բացահայտել դժվարությունները։ Գնահատումը այս դեպքում դառնում է ոչ միայն արդյունքը չափելու, այլև ուսումնառությունը բարելավելու միջոց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սխալի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Այլընտրանքային ուսուցման միջավայրում սխալը կարող է դիտարկվել որպես սովորելու բնական փուլ և վերլուծության նյութ։ Սովորողին միայն սխալի մասին տեղեկացնելու փոխարեն հնարավոր է օգնել նրան հասկանալ դրա պատճառը, համեմատել տարբերակները և ինքնուրույն գտնել ճիշտ լուծումը։ Նման մոտեցումը զարգացնում է լեզվական ինքնավերահսկողությունը և նվազեցնում սխալվելու վախը, որը հաճախ սահմանափակում է բանավոր ու գրավոր ակտիվությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսումնական մոտիվացիան։ Մայրենի լեզուն սովորողի առօրյա հաղորդակցության հիմնական միջոցներից է, սակայն հենց այդ ծանոթությունը երբեմն կարող է ստեղծել այն տպավորությունը, որ լեզվի համակարգված ուսումնասիրությունը գործնական նշանակություն չունի։ Այլընտրանքային մոդելները փորձում են հաղթահարել այս խնդիրը՝ ուսումնական նյութը կապելով սովորողի իրական փորձի, հետաքրքրությունների և հաղորդակցական պահանջների հետ։ Երբ սովորողը տեսնում է, թե լեզվական գիտելիքն ինչպես է օգնում ավելի հստակ գրել, համոզիչ խոսել, ճիշտ հասկանալ տեքստը կամ ներկայացնել սեփական գաղափարը, ուսուցման նպատակը դառնում է ավելի ընկալելի։ Առանձին ուղղություն է ուսուցչի դերի վերաիմաստավորումը։ Ուսուցիչը շարունակում է պատասխանատու լինել ուսումնական նպատակների, նյութի գիտական ճշգրտության և գործընթացի կազմակերպման համար, սակայն այլընտրանքային մոդելներում նրա գործունեությունը ավելի շատ ներառում է ուղղորդում, հարցադրումների ձևակերպում, ուսումնական իրավիճակների ստեղծում և անհատական հետադարձ կապ։ Ուսուցչի մասնագիտական կարողությունը դրսևորվում է տարբեր մեթոդների նպատակային ընտրության և կոնկրետ դասարանի պահանջներին հարմարեցնելու մեջ։ Կարևորվում է նաև սովորողի ինքնուրույնության ձևավորումը։ Սովորողը աստիճանաբար սովորում է նպատակ դնել, ընտրել աշխատանքի ռազմավարություն, օգտագործել բառարաններ և այլ լեզվական աղբյուրներ, ստուգել սեփական աշխատանքը և գնահատել արդյունքը։ Այս կարողությունները նպաստում են ոչ միայն լեզվական կրթությանը, այլև հետագա ինքնուրույն ուսումնառությանը։ Մայրենի լեզուն այս տեսանկյունից դառնում է սովորել սովորելու կարևոր գործիք։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մանկավարժական դիտարկումը, փորձարարական ուսուցումը, սովորողների աշխատանքների վերլուծությունը, հարցումները, թեստավորումը և տարբեր ուսուցման մոդելների համեմատական գնահատումը։ Փորձարարական և համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե տարբեր մեթոդները ինչպես են անդրադառնում սովորողների լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների, ստեղծագործական մտածողության, ինքնուրույնության և ուսումնական մոտիվացիայի վրա։ Արդյունքների գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել սովորողների տարիքը, նախնական պատրաստվածությունը և ուսուցման տևողությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է մայրենի լեզվի դասավանդման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից կրթական պահանջներին համապատասխան մեթոդական համակարգերի մշակման անհրաժեշտությամբ։ Այլընտրանքային մոդելների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ թե ամբողջությամբ հրաժարվել ավանդական մեթոդներից, այլ որոշել դրանց և նոր մոտեցումների արդյունավետ համադրությունը։ Լեզվական կանոնների համակարգված ուսուցումը, հաղորդակցական գործունեությունը, հետազոտական աշխատանքը, ստեղծագործական առաջադրանքները և ձևավորող գնահատումը կարող են փոխլրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի ճկուն ուսումնական միջավայր։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրենի լեզվի ուսուցման կազմակերպման նորարարական և այլընտրանքային հնարավորությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, տեքստակենտրոն, ինտեգրված և տարբերակված մոտեցումները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների, ձևավորող գնահատման, քննադատական մտածողության և ինքնուրույն ուսումնառության դերը։ Այն կարող է օգտակար լինել մայրենի լեզվի դասավանդման մեթոդիկայով, մանկավարժությամբ և կրթական տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և կրթական ծրագրերի մշակողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության թանգարանների ճարտարապետության արդի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով ժամանակակից թանգարանային միջավայրի ձևավորման պահանջները և հասարակության փոփոխվող մշակութային կարիքները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են թանգարանային շենքերի ճարտարապետական և տարածական կազմակերպման առանձնահատկությունները, դրանց գործառութային կառուցվածքը, ցուցադրական տարածքների ձևավորման սկզբունքները, այցելուների հոսքերի կազմակերպումը և թանգարանների կապը քաղաքային միջավայրի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական շենքերում գործող թանգարանների վերականգնման ու վերակազմակերպման, նոր թանգարանային կառույցների նախագծման, ինչպես նաև հին և նոր ճարտարապետական լուծումների ներդաշնակ համադրման խնդիրներին։ Աշխատանքում կարևորվում են թանգարանային միջավայրի մատչելիությունը, ներառականությունը, բնական և արհեստական լուսավորության կազմակերպումը, ցուցանմուշների պահպանության պայմանները, տեխնոլոգիական հագեցվածությունը և այցելուների համար հարմարավետ միջավայրի ստեղծումը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև ժամանակակից թանգարանի՝ որպես ոչ միայն մշակութային ժառանգության պահպանման, այլև կրթական, գիտական, հասարակական և զբոսաշրջային կենտրոնի դերի ընդլայնմանը։ Քննարկվում են Հայաստանի թանգարանների ճարտարապետական զարգացման վրա ազդող քաղաքաշինական, սոցիալական, տեխնոլոգիական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները տեղական պայմաններում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել թանգարանային շենքերի ֆունկցիոնալ և գեղագիտական որակների բարելավմանը, պատմամշակութային ժառանգության պահպանման ու հանրային օգտագործման հավասարակշռմանը և ժամանակակից թանգարանային ենթակառուցվածքի զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, թանգարանագետներին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, վերականգնողներին, նախագծողներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Biology

Այս աշխատությունը նվիրված է բուսական ծագման դեղամիջոցների նյութափոխանակության և ֆարմակոկինետիկ հատկությունների ուսումնասիրության մեթոդաբանական մոտեցումների համակարգային վերլուծությանը՝ ընդգծելով ինչպես նախակլինիկական, այնպես էլ կլինիկական հետազոտությունների կազմակերպման և իրականացման հիմնական սկզբունքները։ Նյութում ներկայացվում են ֆիտոպրեպարատների ներծծման, բաշխման, կենսափոխակերպման և արտազատման փուլերի ուսումնասիրության ժամանակակից փորձարարական և հաշվարկային մեթոդները՝ ներառյալ in vitro և in vivo մոդելները, կենսավերլուծական տեխնիկաները և մաթեմատիկական մոդելավորումը։ Քննարկվում է բուսական ակտիվ նյութերի բարդ քիմիական կազմի ազդեցությունը ֆարմակոկինետիկ պրոֆիլների վրա, ինչպես նաև այն խնդիրները, որոնք կապված են ստանդարտացման, կենսամատչելիության գնահատման և դեղաչափային ռեժիմների որոշման հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև pharmacokinetics-ի հիմնական պարամետրերի գնահատման մեթոդներին՝ AUC, Cmax, Tmax և կեսկյանքի որոշումներին, ինչպես նաև դրանց կլինիկական մեկնաբանությանը։ Աշխատությունը միավորում է փորձարարական դեղագիտության, վերլուծական քիմիայի և կենսավիճակագրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել հստակ և վերարտադրելի մեթոդաբանական շրջանակ բուսական դեղամիջոցների արդյունավետության և անվտանգության գնահատման համար։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է եգիպտացորենի տարբեր հասունացման ժամկետներով հիբրիդների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Բաղրամյանի տարածաշրջանի ագրոկլիմայական պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տարբեր վաղահասության խմբերին պատկանող հիբրիդների աճի, զարգացման, հասունացման և բերքատվության առանձնահատկությունները տվյալ տարածքի պայմաններում և որոշել դրանցից առավել նպատակահարմարները գործնական մշակության համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ եգիպտացորենի հիբրիդների ընտրությունը պետք է համապատասխանեցվի ոչ միայն մշակաբույսի կենսաբանական առանձնահատկություններին, այլև տվյալ տարածքի ջերմային ռեժիմին, խոնավության ապահովվածությանը, հողային պայմաններին և ոռոգման հնարավորություններին։ Բաղրամյանի տարածաշրջանի պայմաններում հիբրիդների համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե հասունացման տարբեր ժամկետներն ինչպես են անդրադառնում բույսերի վեգետացիայի տևողության, ֆենոլոգիական փուլերի անցման, բերքի ձևավորման և վերջնական բերքատվության վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ծլման, ծաղկման, կողրերի ձևավորման, հատիկների հասունացման և այլ կարևոր փուլերի ժամկետները, ինչպես նաև բույսերի աճի ինտենսիվությունը և վեգետացիոն շրջանի ընդհանուր տևողությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիբրիդների բերքատվությանը, բերքի կառուցվածքային տարրերին, կողրերի քանակին և չափերին, հատիկների զանգվածին, ինչպես նաև ստացված բերքի որակական հատկանիշներին։ Համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն առավել բարձր բերքատվություն ունեցող, այլև տվյալ պայմաններում առավել կայուն և վաղաժամ հասունացող հիբրիդները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր հասունության ժամկետներով հիբրիդների ագրոտեխնիկական առավելությունների և սահմանափակումների բացահայտումը։ Վաղահաս հիբրիդների օգտագործումը կարող է կարևոր լինել վեգետացիոն շրջանը կրճատելու և բերքը առավել վաղ ժամկետներում ստանալու տեսանկյունից, մինչդեռ ավելի երկար վեգետացիոն շրջան ունեցող ձևերը համապատասխան պայմանների դեպքում կարող են ապահովել այլ արտադրական առավելություններ։ Հայաստանի Արարատյան դաշտավայրի պայմաններում եգիպտացորենի հիբրիդների ուսումնասիրությունը ունի նաև գործնական հիմք․ պատմականորեն տարածաշրջանում տարբեր հիբրիդների փորձարկումներ են իրականացվել, իսկ պետական ծրագրերով Արմավիրի մարզը ներառվել է հիբրիդային եգիպտացորենի սերմացուի օգտագործման և արտադրության զարգացման միջոցառումներում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ստացված տվյալները կարող են հիմք ծառայել Բաղրամյանի տարածաշրջանի համար առավել հարմար հիբրիդների ընտրության, մշակության ժամկետների պլանավորման, բերքատվության բարձրացման և արտադրության արդյունավետության բարելավման համար։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, գյուղատնտեսական տնտեսությունների մասնագետներին, սերմարտադրությամբ զբաղվող կազմակերպություններին, գյուղատնտեսության ոլորտի հետազոտողներին և եգիպտացորենի մշակությամբ զբաղվող տնտեսավարողներին։

Literature

Այս ժողովածուն ներառում է Մուրացանի փոքրածավալ արձակ գործեր, որոնք կառուցված են առօրյա կյանքի պարզ իրավիճակների և խոսակցությունների շուրջ, սակայն դրանց խորքում հեղինակը բացահայտում է մարդկային բնավորության, հասարակական հարաբերությունների և բարոյական ընտրությունների բարդ շերտերը։ «Առօրյա զրույցներում» Մուրացանը հաճախ ընտրում է սովորական մարդկանց միջավայր՝ շուկա, ընտանիք, ընկերական շրջապատ կամ քաղաքային կենցաղ, որտեղ տեղի ունեցող փոքր դեպքերը դառնում են միջոց՝ ցույց տալու մարդու իրական արժեքները, վերաբերմունքը ճշմարտության, արդարության և պատասխանատվության նկատմամբ։ Գործերը աչքի են ընկնում պարզ, խոսակցական ոճով, ինչը դրանք դարձնում է հասանելի լայն ընթերցողի համար, սակայն այդ պարզության տակ թաքնված է հստակ բարոյախոսական շերտ և երբեմն նաև մեղմ քննադատություն հասարակական թերությունների նկատմամբ։ Հեղինակը մեծ ուշադրություն է դարձնում հոգեբանական դիտարկումներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մարդկանց խոսքերը, փոքր գործողությունները կամ աննշան թվացող որոշումները բացահայտում նրանց ներքին էությունը։ Այս գործերը միաժամանակ ծառայում են որպես գրական և դաստիարակչական նյութ՝ նպաստելով ընթերցողի դիտողականության և բարոյական ընկալման զարգացմանը։

Informatics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆինանսական համակարգերում տեղեկատվական անվտանգության կառավարման գործընթացների մոդելավորմանն ու տարբեր կառավարման մոդելների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, թե ինչպես կարելի է ֆինանսական կազմակերպությունների տեղեկատվական համակարգերում ձևավորել անվտանգության կառավարման արդյունավետ մեխանիզմներ, որոնք կպաշտպանեն տվյալները, տեղեկատվական ենթակառուցվածքները և ֆինանսական գործառնությունները տարատեսակ սպառնալիքներից՝ միաժամանակ ապահովելով համակարգերի բնականոն, շարունակական և վերահսկելի աշխատանքը։ Ֆինանսական համակարգերի առանձնահատկությունը պայմանավորված է դրանց մշակած և պահպանած տեղեկատվության բարձր արժեքով, գործարքների մեծ ծավալով և անվտանգության խախտումների դեպքում հնարավոր զգալի ֆինանսական ու կազմակերպական հետևանքներով։ Աշխատանքում տեղեկատվական անվտանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական պաշտպանության միջոցների ամբողջություն, այլև որպես կառավարչական գործընթաց, որը ներառում է ռիսկերի բացահայտում և գնահատում, անվտանգության քաղաքականության ձևավորում, վերահսկողության միջոցների ընտրություն, դրանց արդյունավետության մշտադիտարկում և հնարավոր միջադեպերին արձագանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տեղեկատվական անվտանգության կառավարման տարբեր մոդելների համադրական վերլուծությունը։ Դիտարկվում են այն մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է կառուցակարգել անվտանգության գործընթացները, սահմանել պատասխանատվության մակարդակները, կազմակերպել վերահսկողությունը և կապել անվտանգության միջոցառումները ֆինանսական համակարգի ընդհանուր նպատակների հետ։ Մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս ձևականորեն ներկայացնել անվտանգության կառավարման գործընթացները, դրանց միջև փոխկապակցվածությունը, մուտքային և ելքային տվյալները, որոշումների կայացման փուլերը և վերահսկողության մեխանիզմները։ Աշխատանքում առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում տեղեկատվական ռիսկերի կառավարմանը։ Ֆինանսական համակարգերում ռիսկերը կարող են կապված լինել չարտոնված հասանելիության, տվյալների փոփոխման կամ կորստի, տեղեկատվական համակարգերի խափանման, ծրագրային խոցելիությունների, ներքին և արտաքին սպառնալիքների, ինչպես նաև մարդկային գործոնի հետ։ Ռիսկերի կառավարման մոդելները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն արձանագրել հնարավոր վտանգները, այլև գնահատել դրանց հավանականությունն ու ազդեցությունը և համապատասխանեցնել պաշտպանության միջոցները հայտնաբերված ռիսկերի մակարդակին։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև տեղեկատվական անվտանգության հիմնական սկզբունքների ապահովումը՝ տեղեկատվության գաղտնիություն, ամբողջականություն և հասանելիություն։ Այս սկզբունքների համադրումը հատկապես կարևոր է ֆինանսական համակարգերի համար, քանի որ նույնիսկ մեկ բաղադրիչի խախտումը կարող է հանգեցնել գործարքների խափանման, ֆինանսական կորուստների կամ վստահության նվազման։ Այդ պատճառով կառավարման մոդելներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես տեխնիկական պաշտպանության, այնպես էլ կազմակերպական և ընթացակարգային վերահսկողության միջոցները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև անվտանգության կառավարման գործընթացների ավտոմատացման և մշտադիտարկման հնարավորություններին։ Ժամանակակից ֆինանսական համակարգերում մեծածավալ տեղեկատվության և գործարքների մշտական հոսքը պահանջում է արագ հայտնաբերում, գնահատում և արձագանքում անվտանգության միջադեպերին։ Այդ նպատակով մոդելները կարող են ներառել մոնիթորինգի, ազդանշանների մշակման, միջադեպերի դասակարգման, արձագանքման և վերականգնման գործընթացներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կառավարման որոշումների հիմնավորմանը։ Արդյունավետ մոդելը պետք է հնարավորություն տա պատասխանատու անձանց գնահատել տարբեր պաշտպանության միջոցների անհրաժեշտությունը, դրանց ծախսերը, ռիսկերի նվազեցման ազդեցությունը և համակարգի ընդհանուր անվտանգության մակարդակը։ Այս մոտեցումը տեղեկատվական անվտանգությունը կապում է ոչ միայն տեխնիկական, այլև տնտեսական և կառավարչական նպատակների հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև անվտանգության կառավարման գործընթացների շարունակական կատարելագործումը։ Տեղեկատվական սպառնալիքները, տեխնոլոգիաները և ֆինանսական ծառայությունների ձևերը մշտապես փոփոխվում են, ուստի անվտանգության կառավարման համակարգը չի կարող մնալ անփոփոխ։ Անհրաժեշտ է պարբերաբար վերագնահատել ռիսկերը, վերանայել անվտանգության քաղաքականությունները, կատարելագործել վերահսկողության մեխանիզմները և հարմարեցնել կառավարման մոդելները նոր պայմաններին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տեղեկատվական անվտանգությունը ներկայացնում է որպես ֆինանսական համակարգերի կառավարման անբաժանելի բաղադրիչ և ուսումնասիրում է դրա կազմակերպման տարբեր մոդելային մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել կիբերանվտանգության մասնագետների, տեղեկատվական համակարգերի նախագծողների, ֆինանսական կազմակերպությունների անվտանգության պատասխանատուների, ՏՏ կառավարման մասնագետների, ռիսկերի կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների և տեղեկատվական անվտանգության տեսական ու կիրառական խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների համար։