ՀՀ արտաքին առևտրի զարգացման հիմնախնդիրները հարկաբյուջետային քաղաքականության համատեքստում

Literature

«Ոճիր և պատիժ»-ը ուսումնասիրում է մարդու բարոյականություն, մեղք և արդարություն, ներքին հոգեբանական պայքար և հասարակության արձագանքը իրավախախտման նկատմամբ։ Վեպը կենտրոնանում է Ռասկոլնիկովի կերպարի վրա, որն իր ողջ էությամբ որոնում է արդարացումն ու մարդկային պատասխանատվությունը, ցույց տալով բարոյականության, հանցանքի և փրկության բարդ կապերը։ Հիմնական թեմաները․ Բարոյականություն, մեղք և արդարություն Մարդկային հոգեբանություն և ներքին պայքար Ընտանեկան, սոցիալական և հասարակական հարաբերություններ Աստվածային արդարության և մարդկային պատասխանատվության թեման Ֆիլոսոֆիական և սոցիալ-քաղաքական հայացքներ Գրքի առանձնահատկությունները․ Հոգեբանական վերլուծության խորությունը և անձի ներքին պայքարի պատկերումը Միավորում է սոցիալական, փիլիսոփայական և բարոյական մոտեցումները Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, փիլիսոփայական ընթերցողների և ռուս գրականության սիրահարների համար Ներկայացնում է 19-րդ դարի ռուսական հասարակության խնդիրներն ու բարոյական ճգնաժամերը

Psychology

Այս թեման վերաբերում է հատուկ կարիքներ ունեցող երեխաների նկատմամբ ծնողական վերաբերմունքի սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ընտանիքի դերը երեխայի զարգացման, սոցիալականացման և հուզական կայունության ապահովման գործընթացում։ Ծնողական վերաբերմունքը ձևավորվում է մի շարք գործոնների ազդեցությամբ՝ այդ թվում՝ երեխայի առողջական վիճակը, հաշմանդամության կամ զարգացման առանձնահատկության բնույթը, ընտանիքի սոցիալ-տնտեսական պայմանները, մշակութային պատկերացումները և հոգեբանական պատրաստվածությունը։ Սկզբնական փուլում ծնողները հաճախ անցնում են ուժեղ հուզական ճգնաժամի փուլեր՝ շոկ, մերժում, մեղքի զգացում կամ անհանգստություն, որոնք հետագայում կարող են փոխվել ընդունման և ակտիվ աջակցման դիրքորոշման, եթե ընտանիքը ստանում է համապատասխան հոգեբանական և սոցիալական աջակցություն։ Կարևոր սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկություններից է նաև ծնողական վերաբերմունքի տատանվող բնույթը՝ պաշտպանողականության, գերխնամքի կամ հակառակը՝ հուզական հեռացման դրսևորումներով, որոնք կարող են ազդել երեխայի ինքնագնահատականի և սոցիալական հմտությունների զարգացման վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է ընտանիքի սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը՝ հասարակական վերաբերմունքը, խարանի (ստիգմայի) առկայությունը և աջակցության ծառայությունների հասանելիությունը, որոնք կարող են կամ ուժեղացնել ծնողների դիմակայողականությունը, կամ հակառակը՝ խորացնել հոգեբանական լարվածությունը։ Այս թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ներառական կրթության զարգացման, սոցիալական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման և հոգեբանական աջակցության համակարգերի կատարելագործման համար՝ նպատակ ունենալով բարելավել ինչպես երեխաների, այնպես էլ նրանց ընտանիքների կյանքի որակը։

Philosophy

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է V–VIII դարերում ձևավորված հայ մեթոդաբանական մտքի զարգացման առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով նրա կապը պատմական, կրոնական և կրթական գործընթացների հետ։ Աշխատանքը դիտարկում է այն ինտելեկտուալ միջավայրը, որը ձևավորվեց Հայոց գրերի ստեղծումից հետո, երբ թարգմանական շարժումը և դպրոցական համակարգի զարգացումը նպաստեցին գիտական և փիլիսոփայական մտածողության կայացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեթոդաբանական սկզբունքներին, որոնք կիրառվում էին տեքստերի մեկնաբանության, թարգմանության և ուսուցման գործընթացներում՝ ներառյալ բառացի և ազատ թարգմանության հարաբերակցությունը, իմաստային փոխանցման ճշգրտությունը և աստվածաբանական տեքստերի մեկնաբանման կանոնները։ Նյութը վերլուծում է նաև հայ միջնադարյան մտքի ձևավորման վրա հունա-սիրիական գիտական ավանդույթների ազդեցությունը, որոնք նպաստեցին տրամաբանական և մեկնաբանական մոտեցումների զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև դպրոցական կենտրոնների՝ հատկապես Վաղարշապատի և այլ մշակութային օջախների դերը գիտելիքի փոխանցման և մեթոդաբանական փորձի ձևավորման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ V–VIII դարերի հայ մեթոդաբանական միտքը ոչ միայն թարգմանական գործունեության արդյունք էր, այլև ինքնուրույն զարգացող ինտելեկտուալ համակարգ, որը հիմք դրեց հետագա միջնադարյան գիտական և փիլիսոփայական մտածողությանը։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների համար ռուսաց լեզվի ուսումնական ձեռնարկի ստեղծման լեզվադիդակտիկական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն տեսական և մեթոդական սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են մասնագիտական կրթության պայմաններում ռուսաց լեզվի արդյունավետ ուսուցման համար՝ հաշվի առնելով ապագա իրավաբանների մասնագիտական պահանջները, հաղորդակցական կարիքները և լեզվական պատրաստվածության մակարդակը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են լեզվի ուսուցման բովանդակության ընտրության, համակարգման և ներկայացման սկզբունքները, ինչպես նաև ուսումնական նյութերի կառուցվածքի, առաջադրանքների և վարժությունների մշակման մեթոդական մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական ուղղվածություն ունեցող լեզվական նյութին, իրավաբանական տերմինաբանությանը, պաշտոնական-գործարար և մասնագիտական հաղորդակցության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև այն լեզվական հմտություններին, որոնք անհրաժեշտ են իրավական փաստաթղթեր կազմելու, մասնագիտական գրականություն հասկանալու, իրավաբանական թեմաներով բանավոր և գրավոր հաղորդակցություն իրականացնելու համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում հաղորդակցական և մասնագիտական-կողմնորոշված ուսուցման համադրումը, որի նպատակն է ուսանողների մոտ ձևավորել ոչ միայն լեզվական գիտելիքներ, այլև դրանք իրական մասնագիտական իրավիճակներում կիրառելու կարողություն։ Աշխատանքը կարող է ներառել ուսումնական ձեռնարկի կառուցվածքային մոդելի մշակման սկզբունքներ, լեզվական և խոսքային վարժությունների համակարգ, տեքստային նյութերի ընտրության չափանիշներ, ինչպես նաև ուսուցման արդյունքների գնահատման և վերահսկման մեթոդներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ուսանողների մասնագիտական բառապաշարի հարստացմանը, քերականական և շարահյուսական հմտությունների զարգացմանը, գրավոր խոսքի կատարելագործմանը և մասնագիտական հաղորդակցության մշակույթի ձևավորմանը։ Ներկայացված մոտեցումները կարող են նպաստել այնպիսի ուսումնական ձեռնարկի ստեղծմանը, որը միաժամանակ կհամապատասխանի լեզվի ուսուցման ժամանակակից պահանջներին և իրավաբանական կրթության մասնագիտական առանձնահատկություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի դասավանդողներին, լեզվաբաններին, մեթոդիստներին, բուհերի դասախոսներին, ինչպես նաև իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների լեզվական և մասնագիտական պատրաստվածությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Literature

Այս աշխատությունը վերաբերում է Մուշեղ Գալշոյանի ստեղծագործություններում «կորուսյալ եզերքի» գեղարվեստական պատկերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով արևմտահայ հայրենիքի հիշողության, կորուստի ցավի և ազգային ինքնության վերարտադրության թեմատիկ-գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն կերպարային և գաղափարական համակարգը, որով Գալշոյանը վերականգնում է պատմական հայրենիքի՝ Մուշի, Սասունի և շրջակա տարածքների հոգևոր ու կենցաղային պատկերները՝ դրանք ներկայացնելով ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլ որպես հիշողության և ազգային ինքնագիտակցության խորհրդանիշ։ Ուսումնասիրվում են նրա արձակի լեզվաոճական առանձնահատկությունները՝ պարզ, խոսակցական երանգներով հարուստ, բայց խորքային խորհրդանշական բովանդակությամբ, ինչպես նաև կերպարների կառուցման եղանակները, որոնք հաճախ ներկայացնում են գյուղական աշխարհի մարդուն՝ իր ցավով, կորուստով և արժանապատվությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում «կորուսյալ եզերքի» գաղափարի մշակութային և պատմական իմաստներին՝ որպես հիշողության տարածք, որտեղ միահյուսվում են իրականությունն ու գեղարվեստական վերապրումը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Գալշոյանի ստեղծագործության դերը հայ գրականության մեջ՝ որպես արևմտահայ թեմատիկայի շարունակող և ազգային հիշողության պահպանման կարևոր գրական ձայն։ Միաժամանակ վերլուծվում է նրա արձակի ազդեցությունը ընթերցողի ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության ոլորտում՝ բացահայտելով Մուշեղ Գալշոյանի ստեղծագործությունների գեղարվեստական և գաղափարական խորքային շերտերը։

History

Ալեքսանդր Շիրվանզադեն՝ «Մշակի» աշխատակից աշխատությունը գրականագիտության և մամուլի պատմության ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Ալեքսանդր Շիրվանզադեի գործունեությունը որպես «Մշակ» պարբերականի աշխատակից և հրապարակախոս, այն վերլուծում է նրա հոդվածների, հրապարակումների և հրապարակախոսական ելույթների բովանդակությունը՝ ընդգծելով հասարակական-քաղաքական հարցերի նկատմամբ նրա քննադատական մոտեցումը, գիրքը բացատրում է նաև XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ մամուլի զարգացման ընդհանուր պատկերը, «Մշակ» թերթի դերակատարությունը հասարակական մտքի ձևավորման մեջ, ինչպես նաև Շիրվանզադեի գրական և հրապարակախոսական գործունեության փոխկապակցվածությունը, միաժամանակ ընդգծելով նրա ներդրումը հասարակական արդարության, կրթության և ազգային խնդիրների լուսաբանման գործում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հայ գրականության և մամուլի պատմության ուսումնասիրության համար։