Ֆինանսական շուկաներ և ծառայություններ

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Աստվածամոր կերպարի պատկերագրական նախադրյալների և վաղագույն նախատիպերի ուսումնասիրությանը՝ կերպարվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության և հնագույն մշակույթների գեղարվեստական ավանդույթների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերային և խորհրդանշական համակարգերի բացահայտումն է, որոնք նախորդել են քրիստոնեական արվեստում Մարիամի կայուն պատկերագրական տիպերի ձևավորմանը կամ կարող էին որոշակի ազդեցություն ունենալ դրանց զարգացման վրա։ Քննության են առնվում մայրության, պտղաբերության, պաշտպանության, սրբության և մոր ու մանկան փոխհարաբերության գաղափարները մարմնավորող հնագույն պատկերները՝ նպատակ ունենալով հասկանալ, թե տարբեր դարաշրջաններում ձևավորված գեղարվեստական մոտիվները ինչպես են վերաիմաստավորվել նոր կրոնական ու մշակութային միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախաքրիստոնեական քաղաքակրթությունների արվեստում հանդիպող մոր և մանկան պատկերային սխեմաներին։ Հին աշխարհի արվեստում մայրության գաղափարը հաճախ արտահայտվել է աստվածուհիների, պաշտպանող մայրական կերպարների և երեխային գրկած կամ կերակրող կանանց պատկերների միջոցով։ Նման ստեղծագործությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես քրիստոնեական պատկերագրության ուղղակի նույնական օրինակներ, այլ որպես համեմատական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել որոշ կոմպոզիցիոն ձևերի երկարատև գոյությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերում դրանց իմաստային վերափոխումները։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ձևական նմանությունը պատմական շարունակականությունից տարբերակելը։ Երկու պատկերների արտաքին նմանությունը ինքնին բավարար չէ դրանց միջև անմիջական ազդեցություն հաստատելու համար, ուստի յուրաքանչյուր հնարավոր կապ դիտարկվում է տվյալ ստեղծագործության ժամանակագրության, տարածման աշխարհագրության, կրոնական նշանակության և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հին Մերձավոր Արևելքի, Եգիպտոսի, հունահռոմեական աշխարհի և ուշ անտիկ շրջանի գեղարվեստական ավանդույթները կարող են ներկայացվել որպես այն լայն տեսողական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացավ քրիստոնեական արվեստը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստած կամ կանգնած կանացի կերպարին, երեխային գրկած մոր պատկերին, գահակալ կերպարի գաղափարին և մայրական պաշտպանության խորհրդանշական արտահայտություններին։ Այդ մոտիվների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն արտաքին նմանությունները, այլև տարբեր կրոնական համակարգերում դրանց բովանդակային տարբերությունները։ Նախաքրիստոնեական միջավայրում որոշ պատկերներ կարող էին կապված լինել պտղաբերության, արքայական իշխանության, աստվածային պաշտպանության կամ բնության վերարտադրողական ուժերի հետ, մինչդեռ քրիստոնեական արվեստում նմանատիպ կոմպոզիցիոն կառուցվածքները ստացան նոր աստվածաբանական նշանակություն։ Այս վերաիմաստավորումը կարևոր է պատկերագրական զարգացման գործընթացը հասկանալու համար, քանի որ քրիստոնեական արվեստը ձևավորվել է գոյություն ունեցող գեղարվեստական լեզվի պայմաններում, սակայն այդ լեզվի տարրերը հարմարեցրել է սեփական հավատաբանական պատկերացումներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում վաղ քրիստոնեական արվեստը, երբ նոր կրոնական գաղափարների համար աստիճանաբար ստեղծվում էր համապատասխան պատկերային լեզու։ Վաղ շրջանի պատկերներում Մարիամի կերպարը դեռևս կարող էր չունենալ հետագա դարերում հաստատված բոլոր պատկերագրական հատկանիշները։ Այդ պատճառով վաղ հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել կերպարի աստիճանական առանձնացմանը, նրա դերի հստակեցմանը և որոշ կոմպոզիցիոն սխեմաների կայունացմանը։ Քննության առարկա կարող են լինել որմնանկարները, սարկոֆագների պատկերաքանդակները, մանրարվեստի նմուշները, ձեռագրային պատկերները և այլ հուշարձաններ, որոնցում ներկայացված են Մարիամը, մանկան հետ կանացի կերպարը կամ քրիստոնեական պատմությունների համապատասխան տեսարանները։ Կարևոր ուղղություն է վաղ պատկերների նույնականացման խնդիրը։ Հնագույն արվեստում կանացի կերպարի առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավորություն է տալիս այն անվերապահորեն նույնացնել Աստվածամոր հետ։ Պատկերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա ընդհանուր կոմպոզիցիան, հարակից կերպարները, խորհրդանշանները, ստեղծման վայրը և տվյալ հուշարձանի կրոնական նշանակությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է վաղ քրիստոնեական արվեստի դեպքում, երբ պատկերագրական կանոնները դեռևս ամբողջությամբ չէին հաստատվել։ Աղբյուրագիտական և պատկերագրական զգուշավորությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել հիմնավորված նույնականացումները հետագա ենթադրություններից և խուսափել հնագույն պատկերներին ավելի ուշ ձևավորված իմաստների մեխանիկական վերագրումից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոր և մանկան կոմպոզիցիոն սխեմային։ Այս կառուցվածքը մարդկության արվեստում ունի հնագույն պատմություն և հանդիպում է տարբեր մշակույթներում։ Քրիստոնեական միջավայրում այն աստիճանաբար վերածվում է Մարիամի և Քրիստոսի փոխհարաբերությունը ներկայացնող կարևոր պատկերագրական ձևերից մեկի։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել կերպարների դիրքը, նրանց հայացքների ուղղությունը, երեխայի տեղադրությունը մոր նկատմամբ, ձեռքի շարժումները, գահի կամ նստարանի առկայությունը և այլ կոմպոզիցիոն հատկանիշներ։ Այս տարրերի փոփոխությունների հետևումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես է պարզ մայրական պատկերից աստիճանաբար ձևավորվում աստվածաբանական բարդ բովանդակություն ունեցող սրբապատկերային համակարգ։ Հատուկ նշանակություն ունի գահակալ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Գահը հին արվեստում կարող էր արտահայտել իշխանություն, բարձր կարգավիճակ և սրբազան հեղինակություն։ Քրիստոնեական պատկերագրության մեջ գահակալ Մարիամի կերպարը ստացավ նոր իմաստային բովանդակություն՝ կապված նրա առանձնահատուկ դերի և մանկան աստվածային բնույթի ընդգծման հետ։ Գահի, ճարտարապետական միջավայրի, ուղեկցող կերպարների և հանդիսավոր դիրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել պատկերագրական լեզվի այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում մայրական կերպարը ձեռք է բերում հանդիսավոր և աստվածաբանական ընդգծված բնույթ։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է կերակրող մոր պատկերային մոտիվի քննությունը։ Մոր և մանկան ֆիզիկական ու զգացմունքային կապը ներկայացնող այս տեսակը հայտնի էր տարբեր մշակութային ավանդույթներում և հետագայում իր առանձնահատուկ արտահայտությունն ունեցավ քրիստոնեական արվեստում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է բնական մայրության գաղափարը տարբեր կրոնական համակարգերում ստանում խորհրդանշական նշանակություն։ Միաժամանակ կարևորվում է տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերների միջև ուղղակի ժառանգական կապեր հաստատելիս պատմական ապացույցների անհրաժեշտությունը։ Արտաքին նմանությունը դիտարկվում է որպես հետազոտության մեկնակետ, այլ ոչ թե ինքնուրույն ապացույց։ Առանձին տեղ է հատկացվում խորհրդանշական լեզվի զարգացմանը։ Վաղ քրիստոնեական արվեստը հաճախ օգտագործում էր նշաններ, ժեստեր և պայմանական պատկերներ, որոնց իմաստը հասկանալի էր համապատասխան կրոնական համայնքին։ Մարիամի կերպարի զարգացման հետ աստիճանաբար ձևավորվում էին նրան տարբերակող պատկերային առանձնահատկություններ։ Հագուստը, մարմնի դիրքը, ձեռքի շարժումները, մանկան հետ հարաբերությունը, ուղեկցող կերպարները և կոմպոզիցիայի կառուցվածքը դառնում էին իմաստակիր տարրեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերագրությունը դիտարկել որպես տեսողական լեզու, որտեղ յուրաքանչյուր տարր մասնակցում է ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Կարևոր է նաև կանոնական տեքստերի և պատկերային ավանդույթի հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեական արվեստի ձևավորումը կապված էր կրոնական պատմությունների, աստվածաբանական մեկնաբանությունների և եկեղեցական ավանդության զարգացման հետ։ Սակայն պատկերագրությունը միշտ չէ, որ կարելի է բացատրել միայն գրավոր աղբյուրների անմիջական վերարտադրությամբ։ Գեղարվեստական ստեղծագործությունը ձևավորվում էր նաև տվյալ ժամանակաշրջանի տեսողական մշակույթի, պատվիրատուի պահանջների, արվեստագետի մասնագիտական ավանդույթների և հասարակության ընկալումների ազդեցությամբ։ Հետևաբար տեքստային ու պատկերային աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն հասկանալ Մարիամի կերպարի զարգացման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել ուշ անտիկ աշխարհի մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեության տարածման ժամանակ Միջերկրածովյան աշխարհում գոյություն ունեին բազմազան գեղարվեստական դպրոցներ և կրոնական ավանդույթներ։ Արվեստագետները հաճախ օգտագործում էին իրենց ժամանակի ծանոթ տեխնիկաները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքները և պատկերային ձևերը՝ դրանք հարմարեցնելով նոր թեմաներին։ Այս գործընթացը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու քրիստոնեական արվեստի որոշ վաղ ձևեր արտաքին հատկանիշներով կարող են հիշեցնել ավելի հին պատկերներ, մինչդեռ դրանց բովանդակությունը և գործառույթը էապես տարբեր են։ Նման փոխակերպումները դիտարկվում են որպես մշակութային շարունակականության և նորարարության համատեղ դրսևորումներ։ Առանձին ուշադրության է արժանի Մարիամի կերպարի աստիճանական անհատականացումը։ Վաղ պատկերներում նա կարող էր հանդես գալ գլխավորապես ավետարանական պատմության որևէ դրվագի մասնակից, իսկ հետագա արվեստում նրա կերպարը ձեռք բերեց ինքնուրույն պատկերագրական նշանակություն։ Այս փոփոխությունը կապված էր քրիստոնեական աստվածաբանության, պաշտամունքային կյանքի և եկեղեցական արվեստի զարգացման հետ։ Կերպարի ինքնուրույնացման ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են աստվածաբանական գաղափարները փոխազդել գեղարվեստական ձևերի հետ և նպաստել նոր պատկերագրական տիպերի առաջացմանը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատկերագրական տիպաբանությունը։ Տարբեր հուշարձանների դասակարգումը ըստ կերպարների դիրքի, փոխհարաբերության, ժեստերի և կոմպոզիցիոն կառուցվածքի հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող սխեմաները և դրանց զարգացման հաջորդականությունը։ Տիպաբանական վերլուծության միջոցով կարելի է ուսումնասիրել, թե որ պատկերային լուծումներն են պահպանվել երկար ժամանակ, որոնք են փոփոխվել, և ինչպես են որոշ ձևեր տարածվել տարբեր մշակութային կենտրոններում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ նմանատիպ պատկերագրական ձևերը տարբեր տարածաշրջաններում կարող էին զարգանալ տարբեր պատմական պայմաններում և ունենալ տեղական առանձնահատկություններ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատկերագրական, պատկերաբանական, պատմահամեմատական և ոճաբանական վերլուծության մեթոդները։ Պատկերագրական մեթոդը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել կերպարները, խորհրդանշաններն ու կոմպոզիցիոն տիպերը, իսկ պատկերաբանական մոտեցումը՝ բացահայտել դրանց գաղափարական և մշակութային բովանդակությունը։ Պատմահամեմատական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների հուշարձանները դիտարկել փոխադարձ կապերի ու տարբերությունների տեսանկյունից։ Ոճաբանական վերլուծությունը կարող է օգտագործվել պատկերների ձևային առանձնահատկությունները, կատարողական տեխնիկան և գեղարվեստական դպրոցների ազդեցությունները հասկանալու համար։ Կարևորվում է նաև հնագիտական համատեքստը, քանի որ հուշարձանի գտնվելու վայրը և թվագրությունը հաճախ որոշիչ նշանակություն ունեն դրա պատկերագրական մեկնաբանության համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է քրիստոնեական արվեստի կարևորագույն կերպարներից մեկի ձևավորման նախապատմությունը տարբեր մշակութային ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտելու հնարավորությամբ։ Այն նպաստում է հասկանալու, որ պատկերագրական համակարգերը ձևավորվում են երկարատև պատմական գործընթացների ընթացքում՝ ներառելով ինչպես ժառանգված գեղարվեստական ձևեր, այնպես էլ դրանց նոր գաղափարական մեկնաբանություններ։ Հետազոտությունը միաժամանակ ընդգծում է պատմական զգուշավորության անհրաժեշտությունը՝ հնագույն մայրական պատկերները քրիստոնեական պատկերագրության հետ համեմատելիս, քանի որ ձևական նմանությունը պարտադիր չէ, որ նշանակի նույնական բովանդակություն կամ անմիջական ժառանգական կապ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրության հնագույն պատկերային ավանդույթների, վաղ քրիստոնեական հուշարձանների և հետագայում հաստատված մարիամյան պատկերագրության միջև առկա ձևաբանական ու գաղափարական հարաբերությունների արվեստաբանական ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության, վաղ քրիստոնեական և բյուզանդական արվեստի, կրոնագիտության, հնագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, արվեստաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Economics

Այս ռեֆերատը վերաբերում է դրամաշրջանառության օրենքին, դրամական զանգվածին և դրամական ագրեգատներին, որոնք հանդիսանում են մակրոտնտեսագիտության և դրամավարկային քաղաքականության կարևոր հասկացություններ։ Դրամաշրջանառության օրենքը նկարագրում է տնտեսության մեջ անհրաժեշտ փողի քանակի կախվածությունը ապրանքների և ծառայությունների շրջանառության ծավալից, գների մակարդակից և փողի շրջանառության արագությունից, այսինքն՝ որքան մեծ է տնտեսական ակտիվությունը և գների մակարդակը, այնքան ավելի մեծ դրամական զանգված է անհրաժեշտ կայուն փոխանակման ապահովման համար։ Դրամական զանգվածը տնտեսության մեջ շրջանառվող ամբողջ փողն է, որը ներառում է կանխիկ գումարը, ինչպես նաև բանկային ավանդները և այլ բարձր իրացվելի ֆինանսական ակտիվներ, որոնք կարող են արագ վերածվել վճարման միջոցի։ Դրամական զանգվածի չափը կարևոր դեր ունի տնտեսության կայունության մեջ, քանի որ դրա ավելցուկը կարող է առաջացնել գնաճ, իսկ պակասը՝ տնտեսական ակտիվության նվազում և անկում։ Դրամական ագրեգատները դրամական զանգվածի դասակարգման համակարգ են, որոնք տարբերակում են փողը ըստ իրացվելիության աստիճանի։ Օրինակ՝ M0-ը ներառում է միայն կանխիկ փողը և կենտրոնական բանկում պահվող պահուստները, M1-ը՝ կանխիկը և պահանջարկային ավանդները, M2-ը՝ M1-ը գումարած ժամկետային ավանդները և որոշ այլ ֆինանսական գործիքներ, իսկ ավելի լայն ագրեգատները ներառում են նաև այլ ներդրումային և խնայողական գործիքներ։ Այս դասակարգումը օգնում է կենտրոնական բանկերին և տնտեսագետներին ավելի ճշգրիտ վերլուծել փողի շրջանառությունը և իրականացնել արդյունավետ դրամավարկային քաղաքականություն՝ վերահսկելով գնաճը, տոկոսադրույքները և տնտեսական աճը։ Այսպիսով, դրամաշրջանառության օրենքը և դրամական ագրեգատների համակարգը հանդիսանում են ժամանակակից ֆինանսական համակարգի կարևոր հիմքեր, որոնք ապահովում են տնտեսության կայուն և հավասարակշռված զարգացումը։

Economics

Տնտեսագիտական և կառավարչական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրոպարենային համակարգում տեղեկատվական-խորհրդատվական ծառայությունների կազմակերպման, կառավարման և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական արտադրողների տեղեկատվական կարիքները, խորհրդատվական ծառայությունների դերը ագրոպարենային համակարգի զարգացման գործում և դրանց կազմակերպման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացիական տնտեսությունների, վերամշակող կազմակերպությունների, մասնագիտական խորհրդատուների, գիտահետազոտական հաստատությունների և պետական կառավարման մարմինների միջև տեղեկատվական փոխգործակցության մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են գյուղատնտեսական խորհրդատվության մատչելիության, մասնագիտական որակի, ֆինանսավորման, տարածքային ընդգրկվածության և կառավարման արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Քննարկվում են նաև ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման, թվային խորհրդատվական հարթակների ներդրման, մասնագիտական գիտելիքների փոխանցման և գյուղատնտեսական նորարարությունների տարածման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են տեղեկատվական-խորհրդատվական ծառայությունների կազմակերպական կառուցվածքների կատարելագործման, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության, խորհրդատուների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման և ծառայությունների արդյունքների գնահատման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում գյուղատնտեսական արտադրության մրցունակության բարձրացմանը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, շուկայական տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը և գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, ագրոպարենային համակարգի կառավարման, գյուղատնտեսական խորհրդատվության և տեղեկատվական ծառայությունների կազմակերպման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գիտելիքի, նորարարության, մարդկային կապիտալի և տեխնոլոգիական զարգացման հիման վրա ազգային տնտեսության մրցունակության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ժամանակակից տնտեսության պայմաններում երկրի մրցունակությունն increasingly պայմանավորվում է ոչ միայն բնական ռեսուրսների, արտադրական կարողությունների կամ ֆինանսական միջոցների առկայությամբ, այլև գիտելիք ստեղծելու, կուտակելու, տարածելու և այն տնտեսական արժեքի վերածելու կարողությամբ։ Այս համատեքստում գիտելիքահենք տնտեսությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական աճի, արտադրողականության բարձրացման, նորարարական արտադրության զարգացման և միջազգային շուկաներում երկրի դիրքերի ամրապնդման կարևորագույն նախապայման։ ՀՀ կառավարության տնտեսական քաղաքականության մեջ ևս գիտելիքը և նորարարությունը դիտարկվում են որպես զարգացման հիմնական շարժիչ ուժեր, իսկ գիտության, տեխնոլոգիայի և արտադրության միջև կապերի զարգացումը՝ մրցունակության ձևավորման առանցքային ուղղություն։ Աշխատության շրջանակում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտության, կրթության, բիզնեսի և պետության փոխգործակցությանը, քանի որ գիտելիքահենք տնտեսության արդյունավետ ձևավորումը պահանջում է ոչ թե առանձին ոլորտների զարգացում, այլ դրանց միջև կայուն և արդյունավետ կապերի ստեղծում։ Գիտական հետազոտությունների արդյունքները պետք է կարողանան հասնել շուկա, վերածվել նորարարական արտադրանքի կամ ծառայության, իսկ կրթական համակարգը պետք է պատրաստի փոփոխվող տնտեսության պահանջներին համապատասխան մասնագետներ։ Այս առումով կարևոր են տեխնոլոգիաների փոխանցումը, գիտական մշակումների առևտրայնացումը, հետազոտությունների և մշակումների խթանումը, նորարարական ձեռնարկատիրության զարգացումը և պետական-մասնավոր համագործակցության ընդլայնումը։ ՀՀ պայմաններում ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև մարդկային կապիտալի արդյունավետ օգտագործումը։ Բարձր որակավորում ունեցող մասնագետները, ժամանակակից մասնագիտական և թվային հմտությունները, ստեղծարար մտածողությունը և շարունակական կրթությունը դիտարկվում են որպես այն գործոնները, որոնք կարող են փոքր շուկա ունեցող երկրի համար ստեղծել միջազգային մրցակցային առավելություններ։ Միաժամանակ, աշխատությունը անդրադառնում է այնպիսի խոչընդոտների, ինչպիսիք են գիտության և բիզնեսի միջև կապերի ոչ բավարար մակարդակը, նորարարական գաղափարների ֆինանսավորման սահմանափակ հնարավորությունները, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման անհրաժեշտությունը, մտավոր սեփականության արդյունավետ պաշտպանության հարցերը և գիտելիքի տնտեսական արդյունքի վերածման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Գիտելիքահենք տնտեսության կայացման համար կարևոր է նաև տեղեկատվական և թվային ենթակառուցվածքների զարգացումը, քանի որ ժամանակակից մրցունակությունը մեծապես կախված է տվյալների, թվային տեխնոլոգիաների և նորարարական լուծումների արդյունավետ կիրառությունից։ Աշխատության տրամաբանության մեջ մրցունակության ապահովումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին ընկերությունների կամ ճյուղերի խնդիր, այլև որպես ազգային տնտեսական համակարգի երկարաժամկետ զարգացման խնդիր։ Այդ պատճառով կարևորվում են պետական քաղաքականության կանխատեսելիությունը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, մրցակցության խթանումը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցումը, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության ամրապնդումը, նորարարական կլաստերների ձևավորումը և տեխնոլոգիական ձեռնարկությունների զարգացման համար նպաստավոր պայմանների ստեղծումը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է ՀՀ-ի համար, քանի որ երկրի սահմանափակ բնական և ներքին շուկայական ռեսուրսների պայմաններում մրցակցային առավելությունների ստեղծման կարևոր աղբյուր կարող է դառնալ մարդկային ներուժը, գիտությունը, բարձր տեխնոլոգիաները և նորարարությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական աճը կապել բարձր ավելացված արժեք ստեղծող ոլորտների զարգացման, արտահանման ներուժի ընդլայնման և միջազգային տնտեսական ինտեգրման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի տնտեսության արդիականացման այնպիսի տեսլական, որտեղ գիտելիքը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես կրթական կամ գիտական ռեսուրս, այլև որպես տնտեսական արժեք ստեղծող հիմնական գործոն։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, պետական կառավարման ու տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, ինչպես նաև նորարարական և տեխնոլոգիական ոլորտների ներկայացուցիչներին։

Technology

Այս գիրքը նվիրված է ժամանակակից օդորակման բարձր արդյունավետությամբ համակարգերի մշակմանն ու կատարելագործմանը՝ հատկապես վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառման համատեքստում։ Աշխատության հիմնական ուղղությունը էներգիայի սպառումը նվազեցնող, շրջակա միջավայրի վրա ազդեցությունը սահմանափակող և միաժամանակ հարմարավետ ու կայուն միկրոկլիմա ապահովող տեխնոլոգիական լուծումների ուսումնասիրությունն է։ Գրքում քննարկվում են օդորակման համակարգերի աշխատանքի տեսական և գործնական հիմքերը, դրանց էներգետիկ արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները, ինչպես նաև արևային, երկրաջերմային և այլ վերականգնվող աղբյուրների ինտեգրման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի համակարգերի նախագծմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել ավանդական վառելիքներից և էլեկտրական ցանցից կախվածությունը՝ օգտագործելով բնության մեջ հասանելի և վերականգնվող էներգետիկ ներուժը։ Հեղինակը դիտարկում է տարբեր տեխնիկական լուծումների արդյունավետությունը, համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմափոխանակման և հովացման գործընթացները, էներգիայի փոխակերպման մեխանիզմները և շահագործման պայմանների ազդեցությունը վերջնական արդյունքի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև էներգախնայող շենքերի և կայուն ճարտարապետության տեսանկյունից, քանի որ օդորակման համակարգերը շենքերի ընդհանուր էներգասպառման զգալի մասն են կազմում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ինժեներների, էներգետիկայի և ջերմատեխնիկայի մասնագետների, օդափոխության ու օդորակման համակարգեր նախագծող մասնագետների, ինչպես նաև վերականգնվող էներգետիկայի և էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների ոլորտում աշխատող հետազոտողների համար։ Գիրքը միավորում է տեսական գիտելիքները և կիրառական մոտեցումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես կարելի է վերականգնվող էներգիայի տեխնոլոգիաները համադրել օդորակման համակարգերի հետ՝ ստանալով ավելի արդյունավետ, տնտեսապես նպատակահարմար և բնապահպանական տեսանկյունից կայուն լուծումներ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է բառի իմաստային կառուցվածքի տիպաբանական ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով բառային նշանակության ներքին կազմակերպումը, բաղադրիչները և տարբեր լեզվական միավորներում դրանց դրսևորման օրինաչափությունները։ Հետազոտության առանցքում բառը ներկայացվում է ոչ միայն որպես առանձին հասկացություն անվանող միավոր, այլև որպես բարդ իմաստային համակարգ, որի կառուցվածքում կարող են փոխկապակցվել հիմնական և ածանցյալ նշանակություններ, իմաստային երանգներ, գնահատողական բաղադրիչներ և համատեքստով պայմանավորված իմաստներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստության երևույթին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով մեկ բառի տարբեր նշանակությունները ձևավորում են փոխկապակցված իմաստային կառուցվածք։ Քննվում են ուղիղ և փոխաբերական նշանակությունների հարաբերությունները, փոխաբերության ու փոխանունության դերը նոր նշանակությունների առաջացման գործընթացում, ինչպես նաև բառի իմաստային զարգացման պատմական և գործառական գործոնները։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու բառերի իմաստային կազմակերպման տարբեր մոդելներ և համեմատելու դրանք ըստ նշանակությունների քանակի, փոխկապակցվածության աստիճանի, իմաստային կենտրոնի և երկրորդային նշանակությունների ձևավորման սկզբունքների։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բառի նշանակության բաղադրիչային վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել տարբեր բառային միավորների ընդհանուր և տարբերակիչ իմաստային հատկանիշները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բառի և հասկացության, բառային նշանակության և իրականության առարկաների ու երևույթների միջև հարաբերություններին։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է համատեքստի դերը, քանի որ բազմիմաստ բառի կոնկրետ նշանակությունը հաճախ բացահայտվում է միայն խոսքային միջավայրում և այլ լեզվական միավորների հետ ունեցած կապերի միջոցով։ Քննվում են նաև հոմանիշության, հականիշության, համանունության և բառային-իմաստային խմբերի հետ առնչվող հարցեր, որոնք օգնում են բառի իմաստային կազմակերպումը դիտարկել լեզվի ընդհանուր բառապաշարային համակարգի շրջանակում։ Նման հետազոտությունը կարևոր է ինչպես տեսական իմաստաբանության և բառագիտության, այնպես էլ բառարանագրության համար, քանի որ բառի իմաստների սահմանազատումն ու դրանց հարաբերությունների ճիշտ ներկայացումը բառարանային նկարագրության հիմնական խնդիրներից են։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգում է բառային իմաստի կառուցվածքի ուսումնասիրության սկզբունքները և նպաստում լեզվական նշանակության կազմակերպման ընդհանուր ու տիպաբանական օրինաչափությունների բացահայտմանը։