Два армениста

Other Subjects

Հայաստանի Հանրապետության ազգային գրադարանի կողմից կազմված խոշորածավալ բիբլիոգրաֆիական հրատարակություն է, որը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել տվյալ տասնամյակում ՀՀ տարածքում լույս տեսած գրքերի և գրքույկների մատենագիտական նկարագրությունները։ Հատորը շարունակությունն է նախորդ բիբլիոգրաֆիական շարքի, որը ընդգրկում է ինչպես խորհրդային, այնպես էլ անկախության շրջանի գրական արտադրանքը՝ ապահովելով ազգային գրքային ժառանգության ամբողջական հաշվառումը և գիտական ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ տեղեկատվական բազա։ IX հատորը բաղկացած է երկու գրքից, որոնցից Գիրք Ա-ն ընդգրկում է 2001–2005 թվականների հրատարակությունները և պարունակում է հազարավոր գրառումներ՝ դասակարգված ըստ մատենագիտական կանոնների։ Գիրքը Հայաստանի Հանրապետությունում: Մատենագիտական ցանկ. Հատոր IX (2001–2010), Գիրք Ա (2001–2005)-ում ընդգրկված նյութերը ներկայացնում են Հայաստանի գիտական, կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքի բազմազանությունը՝ ներառելով գիտական մենագրություններ, ուսումնական ձեռնարկներ, պաշտոնական հրատարակություններ և այլ տպագիր աղբյուրներ։ Աշխատությունը կարևոր դեր ունի ազգային մատենագիտության զարգացման, գրադարանային համակարգի տեղեկատվական ապահովման և հետազոտական աշխատանքի կազմակերպման մեջ՝ հանդիսանալով հիմնական տեղեկատու աղբյուր գիտնականների, գրադարանավարների, մատենագետների և լայն ընթերցողական հանրության

Psychology

Ներկայացնում է հոգեբանական գնահատման մեթոդները, մոտեցումները և գործիքները, որոնք օգտագործվում են սովորողի ինքնուրույնության մակարդակը և մասնագիտական կողմնորոշումը պարզելու համար։ Գիրքը նպատակ ունի հասկանալու, թե ինչ գործոններ են ազդում ուսանողի կամ աշակերտի ինքնուրույնության ձևավորմանը, ինչպես նաև ինչպես ճիշտ կողմնորոշել նրան՝ իր հետաքրքրությունների, հմտությունների և արժեքների հիման վրա՝ մասնագիտական ընտրության գործընթացում։ Այս ուսումնասիրությունը կարևոր է կրթության, հոգեբանության, մանկավարժության և կարիերայի խորհրդատվության ոլորտների մասնագետների համար, քանի որ թույլ է տալիս համակարգված գնահատել և աջակցել երիտասարդի զարգացմանը՝ հիմք ստեղծելով արդյունավետ ուսումնական և մասնագիտական ծրագրերի համար։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է VII դարի սկզբին Հայ և Վրաց եկեղեցիների միջև տեղի ունեցած դավանական ու եկեղեցական բաժանման պատմությանը՝ այն դիտարկելով վաղմիջնադարյան Հարավային Կովկասի կրոնական, քաղաքական և մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն աստվածաբանական հակասությունների և պատմական պայմանների վրա, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին երկու հարևան եկեղեցիների հարաբերությունների սրմանը և նախկին եկեղեցական հաղորդակցության խզմանը։ Քննության են առնվում Քաղկեդոնի ժողովից հետո քրիստոնեական Արևելքում ձևավորված դավանական ուղղությունները, քրիստոսաբանական վեճերը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի ու Վրաստանի եկեղեցական կյանքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում VI դարի վերջի և VII դարի սկզբի եկեղեցական գործիչների գործունեությանը, նրանց միջև ընթացած նամակագրությանը, դավանական դիրքորոշումների հիմնավորմանը և փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունեն հակամարտության ընթացքը վերականգնելու համար։ Դիտարկվում են Հայոց կաթողիկոսության և Վրաց եկեղեցու առաջնորդների հարաբերությունները, ինչպես նաև Կյուրիոն կաթողիկոսի գործունեության շուրջ ձևավորված տարաձայնությունները։ Կարևորվում է Աբրահամ Ա Աղբաթանեցի կաթողիկոսի դիրքորոշումը և հայկական եկեղեցական շրջանակների արձագանքը վրացական կողմի դավանական կողմնորոշման փոփոխությանը։ Եկեղեցական հակասությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես աստվածաբանական վեճերի հետևանք, այլև որպես տարածաշրջանում Բյուզանդական և Սասանյան տերությունների քաղաքական ու կրոնական ազդեցությունների հետ կապված ավելի լայն գործընթացի մաս։ Ուսումնասիրվում է, թե արտաքին քաղաքական պայմաններն ինչպես էին ազդում տեղական եկեղեցիների հարաբերությունների, ինքնուրույնության և դավանական ընտրությունների վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև երկու ժողովուրդների միջև նախկինում գոյություն ունեցած եկեղեցական և մշակութային կապերին՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչու բաժանումը կարևոր շրջադարձ դարձավ հայ-վրացական հարաբերությունների պատմության մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սկզբնաղբյուրների քննությունը, մասնավորապես եկեղեցական նամակների, պատմագրական երկերի և դավանական փաստաթղթերի համադրումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել իրադարձությունների հաջորդականությունը և տարբեր կողմերի դիրքորոշումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ Հայ Առաքելական և Վրաց եկեղեցիների հետագա ինքնուրույն զարգացման պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև դավանական ինքնության նշանակությունը միջնադարյան հասարակությունների քաղաքական ու մշակութային կյանքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, Վրաստանի եկեղեցական պատմության, միջնադարյան Հայաստանի և Վրաստանի, քրիստոնեական դավանաբանության ու հայ-վրացական պատմամշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական դաշտում 1991–2001 թվականներին միջկուսակցական հարաբերությունների վերլուծությանը՝ դիտարկելով անկախության ձեռքբերումից հետո ձևավորված քաղաքական գործընթացներն ու քաղաքական համակարգի զարգացումը։ Հեղինակը ներկայացնում է կուսակցությունների կառուցվածքը, գործունեության սկզբունքները, խմբակցությունների ներքին ու արտաքին հարաբերությունները, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը պետական կառավարման գործընթացներին, ընտրություններին և խորհրդարանական գործունեությանը։ Աշխատությունում առանձնացվում են հիմնական քաղաքական դաշինքները, մրցակցային և համագործակցային ձևաչափերը, կուսակցությունների մարտավարությունները, գաղափարական հակասությունները և դրանց ազդեցությունը քաղաքական կայունության վրա։ Հետազոտությունը ընդգրկում է նաև կուսակցությունների վերլուծություն հասարակական աջակցման, քարոզչական միջոցների և կառավարման համակարգերի համատեքստում, ինչպես նաև գնահատում է այդ հարաբերությունների ազդեցությունը պետության քաղաքական զարգացման և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման վրա։ Գիրքը օգտակար է քաղաքական գիտությունների մասնագետների, պատմաբանների, հասարակագետների, ուսանողների և այն մարդկանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի անկախության առաջին տասնամյակի քաղաքական համակարգի կառուցվածքով և կուսակցությունների դերը ձևավորող գործընթացներում։

Other Subjects

Տնտեսության կառավարման պետական մարմինների կազմը ներառում է պետական իշխանության այն ինստիտուտները, որոնք պատասխանատու են տնտեսական քաղաքականության մշակման, իրականացման և վերահսկման համար, ապահովելով երկրի տնտեսական համակարգի կայունությունն ու զարգացման ուղղությունները։ Այս համակարգի կենտրոնական դերակատարն է Հայաստանի Հանրապետության կառավարություն-ը, որը սահմանում է տնտեսական զարգացման ռազմավարությունը, հաստատում է պետական բյուջեն, իրականացնում է հարկաբյուջետային քաղաքականություն և համակարգում է նախարարությունների գործունեությունը։ Համապետական կառավարման կարևոր մարմիններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողով-ը, որը օրենսդիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է և ընդունում է տնտեսական հարաբերությունները կարգավորող օրենքներ, հաստատում է պետական բյուջեն և վերահսկում է գործադիր իշխանության գործունեությունը։ Տնտեսության ոլորտում առանցքային դեր ունի նաև Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկ-ը, որը իրականացնում է դրամավարկային քաղաքականություն, կարգավորում է ֆինանսական համակարգը, վերահսկում է բանկային ոլորտը և ապահովում գների կայունությունը։ Բացի այդ, կարևոր դեր են կատարում ոլորտային նախարարությունները, մասնավորապես տնտեսական, ֆինանսների, ենթակառուցվածքների և այլ գերատեսչությունները, որոնք իրականացնում են կոնկրետ ոլորտային քաղաքականություններ, պետական ծրագրեր և վերահսկողական գործառույթներ՝ ուղղված տնտեսական աճի խթանմանը, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և պետական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Էռնեստ Հեմինգուեյի կարճ պատմվածքներում երկխոսության հաղորդակցական և գործաբանական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գեղարվեստական երկխոսությունն է՝ որպես ոչ միայն հերոսների միջև տեղեկատվության փոխանակման, այլև նրանց հարաբերությունների, հոգեբանական վիճակի, մտադրությունների, հակասությունների և չարտահայտված իմաստների բացահայտման կարևոր միջոց։ Հեմինգուեյի ստեղծագործություններում երկխոսությունը հաճախ առանձնանում է կարճությամբ, պարզ բառապաշարով, կրկնություններով, լռություններով, անուղղակի արտահայտություններով և տեղեկատվական բացերով, ինչի շնորհիվ խոսքային փոխանակման մակերեսային բովանդակության ներքո ձևավորվում են լրացուցիչ իմաստային շերտեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերը, խոսակցական իմպլիկատուրաները, ենթատեքստը, հաղորդակցական նպատակները, դիմելաձևերը, հարց ու պատասխանի կառուցվածքները, թեմայի փոփոխությունը, հերթափոխը և զրուցակիցների փոխազդեցության այլ առանձնահատկություններ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հերոսները երբեմն ուղղակիորեն ասում մի բան, բայց իրենց խոսքի միջոցով ակնարկում մեկ այլ բան, և ինչպես է ընթերցողը համատեքստի, իրավիճակի ու լեզվական մանրամասների հիման վրա վերականգնում չարտահայտված իմաստը։ Հեմինգուեյի կարճ արձակի ուսումնասիրություններում երկխոսությունը դիտարկվել է նաև որպես սոցիալական փոխազդեցության կառուցվածք, որտեղ դիմելաձևերն ու խոսակցական հաջորդականությունները կարող են տեղեկություն հաղորդել հերոսների սոցիալական հարաբերությունների մասին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում համագործակցության սկզբունքի և դրա խոսակցական կանոնների ուսումնասիրությունը, քանի որ հերոսների խոսքում որոշակի տեղեկությունների բացթողումը, թեմայից շեղումը, երկիմաստությունը կամ դիտավորյալ անորոշությունը կարող են ստեղծել լրացուցիչ գործաբանական իմաստ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև քաղաքավարության ռազմավարությունների և անուղղակի խոսքային ակտերի վերլուծությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել հերոսների միջև իշխանության, կախվածության, մտերմության, կոնֆլիկտի կամ հուզական լարվածության հարաբերությունները։ Աշխատության համար հատկապես նշանակալի նյութ կարող են լինել այն պատմվածքները, որտեղ սյուժետային կարևոր հանգամանքները բացահայտվում են ոչ թե հեղինակային ուղղակի մեկնաբանությամբ, այլ հերոսների խոսակցության ենթատեքստի միջոցով։ Այդպիսի երկխոսությունները ցույց են տալիս Հեմինգուեյի նվազագույն միջոցներով առավելագույն իմաստ ստեղծելու գեղարվեստական սկզբունքը․ խոսքի պարզությունն ու կարճությունը չեն սահմանափակում բովանդակությունը, այլ ընթերցողին ստիպում են ակտիվորեն մեկնաբանել լռությունները, ակնարկները և անավարտ մտքերը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն Հեմինգուեյի անհատական ոճի, այլև գեղարվեստական հաղորդակցության բնույթի ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է երկխոսությունը միաժամանակ առաջ մղել սյուժեն, բացահայտել կերպարները, արտահայտել միջանձնային հարաբերությունները և ստեղծել խորքային ենթատեքստ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, գործաբանության և խոսույթի վերլուծության մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, անգլերենի և ամերիկյան գրականության մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։