Физиологическое значение возможности применения некоторых лекарственных растений Арцаха (Glycyrrhiza glabra L.)

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկացի նշանավոր գրող Կուրտ Վոնեգուտի ստեղծագործություններում երգիծանքի դրսևորումների, գաղափարական նշանակության և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման պատմամշակութային նախադրյալները, XX դարի ամերիկյան հասարակության և գրականության զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև երգիծանքի տեղը Վոնեգուտի գեղարվեստական մտածողության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական անհավասարության, պատերազմի, բռնության, տեխնոլոգիական առաջընթացի հակասությունների, սպառողական հասարակության և մարդկային արժեքների ճգնաժամի երգիծական ներկայացմանը։ Վերլուծվում են հեգնանքի, սև հումորի, գրոտեսկի, պարադոքսի, աբսուրդի և այլ գեղարվեստական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները՝ հասարակական երևույթների քննադատական մեկնաբանության համատեքստում։ Քննարկվում են Վոնեգուտի վեպերում և պատմվածքներում կերպարների կառուցման, պատմողական կառուցվածքի, հեղինակային դիրքորոշման և փիլիսոփայական ընդհանրացումների փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել «Սպանդանոց համար հինգ», «Կատվի օրորոցը», «Դաշնակահարը» և այլ ստեղծագործություններ՝ բացահայտելու երգիծանքի դերը հեղինակի հակապատերազմական, մարդասիրական և հասարակական քննադատության արտահայտման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում Վոնեգուտի ստեղծագործությունների առնչություններին հետմոդեռնիստական գրականության, գիտաֆանտաստիկայի և ամերիկյան երգիծական արձակի ավանդույթների հետ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության պատմության, գրականության տեսության, համեմատական գրականագիտության, երգիծանքի ուսումնասիրության և Կուրտ Վոնեգուտի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Информатика

Տեխնիկական գիտությունների, արհեստական բանականության և հաշվողական մոդելավորման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ձևական նեյրոնների և նեյրոնային ցանցերի սինթեզի որոշ խնդիրների ուսումնասիրությանը, դրանց մաթեմատիկական նկարագրության և կառուցման մեթոդների մշակմանը։ Քննության են առնվում ձևական նեյրոնի՝ որպես կենսաբանական նեյրոնի պարզեցված մաթեմատիկական մոդելի, կառուցվածքը, գործունեության սկզբունքները և տեղեկատվության մշակման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նեյրոնների մուտքային ազդանշանների, կշռային գործակիցների, ակտիվացման ֆունկցիաների և ելքային արձագանքների փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են նեյրոնային ցանցերի կառուցվածքային կազմակերպման, առանձին նեյրոնների փոխկապակցման և առաջադրված գործառույթներին համապատասխան ցանցային ճարտարապետությունների ձևավորման խնդիրները։ Քննարկվում են նեյրոնային համակարգերի սինթեզի մաթեմատիկական մեթոդները, տրամաբանական գործողությունների իրականացման հնարավորությունները և տարբեր հաշվարկային խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ կառուցվածքային պայմանները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել միաշերտ և բազմաշերտ նեյրոնային ցանցերի մոդելները, դրանց պարամետրերի ընտրության սկզբունքները և ցանցերի գործառական հնարավորությունների գնահատման եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում նեյրոնային կառուցվածքների ուսուցման, հարմարվողականության, ազդանշանների դասակարգման և օրինաչափությունների ճանաչման տեսական հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում է նեյրոնների և նեյրոնային ցանցերի սինթեզի արդյունավետ մեթոդների մշակումը՝ հաշվարկային բարդության նվազեցման, համակարգերի հուսալիության բարձրացման և առաջադրված խնդիրներին համապատասխան կառուցվածքների ստացման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նեյրոցանցային մոդելավորման տեսության զարգացմանը և դրա կիրառման հնարավորությունների ընդլայնմանը ավտոմատ կառավարման, տեղեկատվության մշակման ու տեխնիկական համակարգերի նախագծման ոլորտներում։ Այն կարող է օգտակար լինել արհեստական բանականության, հաշվողական մաթեմատիկայի, կիբեռնետիկայի, նեյրոնային ցանցերի և ավտոմատ կառավարման համակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Религия

Այս հոգևոր-խրատական աշխատությունը նախատեսված է քահանայական ծառայության մեջ գտնվող հոգևորականների համար՝ որպես ամենօրյա խորհրդածության, ինքնաքննության և հոգևոր կատարելագործման ուղեցույց։ Այն անդրադառնում է քահանայի կոչմանն ու պարտականություններին, հավատքի պահպանմանը, անձնական վարքի բարեվարքությանը և համայնքի առջև ունեցած պատասխանատվությանը։ Ամենօրյա մտորումների գաղափարը ենթադրում է հոգևոր կյանքի կանոնավոր վերանայում, սեփական խոսքերի ու գործերի գնահատում և քրիստոնեական սկզբունքներին համապատասխան ապրելու ձգտում։ Ներկայացված խրատները կարող են ընդգրկել աղոթքի, խոնարհության, համբերության, գթասրտության, ազնվության և ծառայասիրության կարևորությունը՝ ընդգծելով, որ հոգևորականի վարքը պետք է ներդաշնակ լինի նրա քարոզած արժեքներին։ Աշխատությունը նաև արտացոլում է հոգևոր առաջնորդության այն ըմբռնումը, որի համաձայն քահանան ոչ միայն եկեղեցական արարողությունների սպասավոր է, այլև հավատացյալների բարոյական ու հոգևոր կյանքի ուղղորդող։ Այն արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ հոգևոր գրականության և հոգևորականների կրթության պատմության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով քահանայական ծառայության բարոյական չափանիշներն ու հոգևոր ինքնակատարելագործման նշանակությունը։

Педагогика

Աշխատությունը նախատեսված է երեխաների բարոյական դաստիարակության համար և նպատակ ունի նպաստելու նրանց բնավորության, վարքագծի ու արժեքային պատկերացումների ձևավորմանը։ Բարոյական խորհրդածությունների միջոցով նման գրականությունը երեխաներին ուղղորդում է մտածելու սեփական արարքների, խոսքի, պարտականությունների և շրջապատի մարդկանց հետ հարաբերությունների մասին։ Դաստիարակչական գրքերի կարևոր խնդիրներից է վաղ տարիքից ազնվության, ճշմարտախոսության, հարգանքի, համեստության, աշխատասիրության, կարեկցանքի և պատասխանատվության գաղափարների սերմանումը։ Դրանք երեխաներին օգնում են տարբերակելու ընդունելի և անընդունելի վարքագիծը, հասկանալու իրենց գործողությունների հետևանքները և ձևավորելու գիտակցված վերաբերմունք սեփական պարտականությունների նկատմամբ։ Գրքի խորագիրը շեշտադրում է նաև մտորումների նշանակությունը՝ որպես բարոյական սկզբունքները ոչ միայն սովորելու, այլև դրանք ըմբռնելու և առօրյա կյանքում կիրառելու միջոց։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել ընտանեկան ու դպրոցական դաստիարակության մշակույթում՝ լրացնելով ուսուցման գործընթացը բարոյական և հոգևոր բովանդակությամբ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի մանկավարժական մտքի, երեխաների համար նախատեսված դաստիարակչական գրականության և բարոյական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժներին, հայ կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և մանկական գրականության զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Философия

Գարեգին Նժդեհ. Երկեր (հատոր առաջին)-ը գաղափարական, հրապարակախոսական և պատմափիլիսոփայական բնույթի ժողովածու է, որը ներկայացնում է Գարեգին Նժդեհի ազգային-քաղաքական մտքի ձևավորման հիմքերը և նրա հիմնական հայացքները՝ կապված հայրենիքի պաշտպանության, ազգային ինքնության և պետականության գաղափարի հետ, աշխատությունում ընդգրկված են նրա հոդվածներ, ելույթներ և տարբեր ժամանակաշրջանների գրառումներ, որոնցում նա անդրադառնում է ազգային համախմբման անհրաժեշտությանը, պատմական ճակատագրի ընկալմանը և ժողովրդի հոգևոր-բարոյական ուժի նշանակությանը, միաժամանակ բացահայտվում է Նժդեհի մտածողության փիլիսոփայական շերտը՝ կապված պատասխանատվության, կամքի և ազգային դիմադրության գաղափարների հետ, հատորը նաև ներկայացնում է նրա հասարակական-քաղաքական գործունեության գաղափարական հիմքերը և այն տեսլականը, որով նա դիտարկում էր հայ ժողովրդի ապագան պատմական ճգնաժամերի պայմաններում, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ քաղաքական մտքի և գաղափարախոսական պատմության ուսումնասիրության համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ քրիստոնեության տարածման վաղ շրջանից մինչև XVIII դարի ավարտը՝ այն դիտարկելով Հայաստանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային պատմության լայն համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են քրիստոնեության սկզբնական տարածման վերաբերյալ եկեղեցական ավանդույթներն ու պատմական աղբյուրները, Հայաստանի քրիստոնեացման գործընթացը, եկեղեցական կառույցների ձևավորումը և հոգևոր իշխանության հաստատումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ գրերի ստեղծմանը, Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությանը, կրթական ու թարգմանական շարժմանը և եկեղեցու մասնակցությանը հայ գրավոր մշակույթի զարգացմանը։ Քննության են առնվում նաև վաղ միջնադարում ձևավորված դավանական հարաբերությունները, եկեղեցական ժողովների նշանակությունը և Հայ եկեղեցու աստվածաբանական ու ծիսական առանձնահատկությունների աստիճանական ձևավորումը։ Հետագա ժամանակաշրջանների ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում օտար տիրապետությունների և հայկական պետական կազմավորումների փոփոխությունների պայմաններում եկեղեցու կազմակերպական գործունեությանը, կաթողիկոսական կենտրոնների տեղափոխություններին և հոգևոր հաստատությունների դերակատարությանը հասարակական կյանքում։ Առանձին նշանակություն ունեն Բագրատունյաց և Կիլիկյան Հայաստանի ժամանակաշրջանները, երբ եկեղեցական կառույցները փոխգործակցում էին հայկական պետականության, կրթական կենտրոնների և արտաքին քրիստոնեական աշխարհի հետ։ Քննարկվում են նաև տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների հետ աստվածաբանական ու եկեղեցական հարաբերությունները՝ դրանք դիտարկելով համապատասխան պատմական պայմանների շրջանակում։ Ուշ միջնադարի և վաղ նոր շրջանի պատմությունը ներկայացվում է քաղաքական անկայունության, հայկական բնակչության տարածքային տեղաշարժերի, վանական կենտրոնների գործունեության և եկեղեցական կառույցների պահպանման տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է եկեղեցու դերի ուսումնասիրությունը ձեռագրերի ընդօրինակման, կրթության, պատմագրության, ճարտարապետության և մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ XVIII դարի զարգացումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել նաև հայկական տպագրության, կրթական նախաձեռնությունների, սփյուռքյան համայնքների և հոգևոր կենտրոնների փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է եկեղեցական պատմության, հայագիտության, կրոնագիտության և մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայ եկեղեցու բազմադարյա զարգացումը և նրա տեղը հայ ժողովրդի պատմամշակութային ժառանգության ձևավորման գործընթացում։