ՂԵՎՈՆԴ.ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ

History

Պատմական և իրավական բնույթի փաստաթուղթը ներկայացնում է Թիֆլիսում գործող հայկական կանանց բարեգործական ընկերության կազմակերպական կառուցվածքը, գործունեության նպատակները, կառավարման սկզբունքները և հասարակական նախաձեռնությունների իրականացման կանոնակարգային հիմքերը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է Կովկասում հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության, կանանց հասարակական մասնակցության, բարեգործական գործունեության և ազգային համայնքային ինքնակազմակերպման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի պատմական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ տասնիններորդ դարի երկրորդ կեսին և քսաներորդ դարի սկզբին Թիֆլիսը հանդիսանում էր հայ հասարակական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվում և գործում էին տարբեր հասարակական միավորումներ, կրթական հաստատություններ և բարեգործական կազմակերպություններ։ Կանանց նախաձեռնությամբ ստեղծված բարեգործական ընկերությունները նպաստում էին հասարակական կյանքում կանանց մասնակցության ընդլայնմանը, սոցիալական աջակցության կազմակերպմանը և համայնքային փոխօգնության ավանդույթների զարգացմանը։ Կանոնադրության թեմատիկ շրջանակն առնչվում է կազմակերպության հիմնադրման նպատակների սահմանմանը, անդամակցության պայմաններին, անդամների իրավունքներին և պարտականություններին, ղեկավար մարմինների ձևավորման սկզբունքներին, ժողովների անցկացման կարգին և կազմակերպության ներքին գործունեության կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բարեգործական նպատակների իրականացման համար անհրաժեշտ ֆինանսական և նյութական միջոցների ձևավորման, անդամավճարների, նվիրատվությունների, հասարակական հանգանակությունների և այլ օրինական եկամուտների օգտագործման հնարավոր մեխանիզմները։ Նմանատիպ կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում էին նաև կազմակերպության ընդհանուր ժողովի, վարչության և այլ ղեկավար մարմինների իրավասությունները, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, հաշվետվողականության պահանջները և ֆինանսական վերահսկողության սկզբունքները։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանում հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը կարգավորող իրավական միջավայրի, վարչական պահանջների և քաղաքացիական նախաձեռնությունների կազմակերպման առանձնահատկությունների մասին։ Կարևորվում է կանանց բարեգործական գործունեության սոցիալական նշանակությունը, մասնավորապես՝ կարիքավոր ընտանիքների աջակցության, կրթական հնարավորությունների ընդլայնման, երեխաների և կանանց սոցիալական պաշտպանության, ինչպես նաև հասարակության խոցելի խմբերի նկատմամբ հոգատարության մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Փաստաթուղթը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կանանց հասարակական ինքնագիտակցության ձևավորման, կազմակերպչական կարողությունների զարգացման և հասարակական պատասխանատվության գաղափարների տարածման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Կանոնադրական դրույթների վերլուծությունը կարող է նպաստել հասարակական կազմակերպությունների կառավարման պատմական ձևերի, կամավորական աշխատանքի սկզբունքների, բարեգործական նախաձեռնությունների ֆինանսավորման և համայնքային համագործակցության մեխանիզմների բացահայտմանը։ Առանձին ուշադրության են արժանի կանանց հասարակական միավորումների գործունեության և ժամանակաշրջանի սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը, կրթության տարածման գործընթացները և հասարակական կյանքում կանանց դերակատարության աստիճանական ընդլայնումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել նաև Կովկասի տարբեր ազգային համայնքներում գործող բարեգործական կազմակերպությունների կանոնադրությունների համեմատական ուսումնասիրության, հասարակական միավորումների իրավական կարգավիճակի և կազմակերպական առանձնահատկությունների հետազոտման նպատակով։ Փաստաթղթի աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է հասարակական կազմակերպության գործունեության սկզբունքների պաշտոնական ձևակերպմամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն բարեգործական գործունեության նպատակները, այլև դրանց իրականացման համար նախատեսված կազմակերպական և իրավական կառուցակարգերը։ Այն կարող է նպաստել հայ հասարակական մտքի, բարեգործական մշակույթի, կանանց շարժման և քաղաքացիական հասարակության պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Հրատարակությունն ունի պատմագիտական, իրավագիտական, հասարակագիտական և մշակութաբանական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, կանանց պատմության և գենդերային ուսումնասիրությունների մասնագետների, սոցիոլոգների, իրավաբանների, հասարակական կազմակերպությունների պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողների, արխիվագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև Թիֆլիսի հայկական համայնքի և Կովկասի հասարակական կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Other Subjects

Հայաստանում «նոր գրքերի» մասին ինֆորմացիոն ցանկերը սովորաբար ներկայացվում են որպես մատենագիտական կամ գրադարանային տեղեկատուներ, որտեղ համակարգված ձևով ամփոփվում են տարբեր հրատարակչությունների նոր լույս տեսած աշխատությունները։ Այդպիսի ցանկերի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարաններին և հետազոտողներին տրամադրել արագ կողմնորոշվելու հնարավորություն ժամանակակից գրական հոսքերում՝ ընդգրկելով գիտական, գեղարվեստական, ուսումնական և տեղեկատու բնույթի հրատարակություններ։ Օրինակ՝ Հայաստանում ակտիվորեն գործում են պարբերական «Նոր գիրք» նախագծերը, որտեղ յուրաքանչյուր շաբաթ կամ ամիս ներկայացվում են նոր հրատարակություններ տարբեր ոլորտներից՝ գրականություն, պատմություն, հասարակագիտություն, արվեստ և գիտություն, ինչը թույլ է տալիս հետևել հրատարակչական գործընթացների ընթացիկ զարգացումներին և գրքային շուկայի միտումներին ։ Բացի այդ, մատենագիտական ցանկերի ավելի մասնագիտական ձևաչափերը, որոնք պատրաստվում են գրադարանային և գիտական հաստատությունների կողմից, ընդգրկում են նաև գրքերի ամբողջական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը նպաստում է գիտական տեղեկատվության համակարգմանն ու որոնելիության բարձրացմանը ։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն ազգային գրադարանային համակարգում՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիությունը և աջակցելով կրթական ու գիտական գործընթացներին, ինչպես նաև նպաստելով ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը Հայաստանում։

Pedagogy

Գիտական աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ և ռուս մանկավարժների հայացքներում նախադպրոցական դաստիարակության և կրթության հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ մանկավարժական մտքի պատմական զարգացման, ազգային կրթական ավանդույթների և երեխայի անձի ձևավորման վերաբերյալ տեսական պատկերացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում նախադպրոցական տարիքի երեխաների դաստիարակության նպատակների, բովանդակության, մեթոդների և կազմակերպման ձևերի վերաբերյալ հայ և ռուս մանկավարժական մտքի ներկայացուցիչների մոտեցումները, դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային և կրթական պայմանների ազդեցությունը մանկավարժական գաղափարների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխայի վաղ զարգացման նշանակության, ընտանեկան դաստիարակության դերի, բարոյական արժեքների ձևավորման, մտավոր կարողությունների զարգացման և կրթության ու դաստիարակության փոխկապակցվածության վերաբերյալ պատկերացումներին։ Ուսումնասիրվում են XIX դարի մանկավարժական տեսություններում երեխայի տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառման, բնական զարգացման սկզբունքների պահպանման, խաղի և ստեղծագործական գործունեության միջոցով ուսուցման, ինչպես նաև երեխայի ինքնուրույնության և ճանաչողական հետաքրքրությունների խթանման հարցերը։ Քննարկվում են հայ և ռուս մանկավարժների մոտեցումները նախադպրոցական կրթության բովանդակության ձևավորմանը, մայրենի լեզվի ուսուցմանը, խոսքի զարգացմանը, աշխատանքային և գեղագիտական դաստիարակությանը, ինչպես նաև երեխաների հասարակական վարքագծի և հաղորդակցական կարողությունների ձևավորմանը։ Անդրադարձ է կատարվում ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասարակության փոխհարաբերություններին, ծնողների ու դաստիարակների պատասխանատվությանը, մանկավարժի մասնագիտական և բարոյական հատկանիշներին, ինչպես նաև երեխայի զարգացման համար բարենպաստ միջավայրի ստեղծման անհրաժեշտությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայկական և ռուսական մանկավարժական ավանդույթների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով XIX դարի կրթական բարեփոխումները, լուսավորական գաղափարների տարածումը, ազգային ինքնագիտակցության զարգացումը և եվրոպական մանկավարժական տեսությունների ազդեցությունը։ Զուգադրական վերլուծության միջոցով դիտարկվում են նախադպրոցական դաստիարակության վերաբերյալ առաջադեմ գաղափարների ձևավորման պատմական նախադրյալները, կրթության մարդասիրական սկզբունքների զարգացումը և երեխայի նկատմամբ անհատական մոտեցման կարևորության գիտակցումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ մանկավարժական մտքում ազգային մշակույթի, մայրենի լեզվի, ընտանեկան ավանդույթների և բարոյական դաստիարակության նշանակությանը, ինչպես նաև ռուս մանկավարժական տեսություններում երեխայի համակողմանի զարգացման, դաստիարակության գիտական հիմնավորման և կրթական միջավայրի կազմակերպման հարցերին։ Քննության են առնվում նախադպրոցական հաստատությունների ստեղծման և զարգացման պատմական պայմանները, մանկապարտեզների գործունեության կազմակերպման սկզբունքները և վաղ մանկության կրթության հասարակական նշանակության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները։ Կարևորվում են մանկավարժական գաղափարների պատմական շարունակականությունը, տարբեր ազգային կրթական համակարգերի միջև առկա ընդհանրությունները և դրանց ազդեցությունը հետագա մանկավարժական տեսությունների ու գործնական մեթոդների զարգացման վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու XIX դարի հայ և ռուս մանկավարժական մտքի առանձնահատկությունները, նախադպրոցական կրթության պատմական զարգացման օրինաչափությունները և վաղ մանկության դաստիարակության վերաբերյալ գաղափարների գիտական ու մշակութային նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժության պատմաբանների, նախադպրոցական կրթության մասնագետների, կրթության հոգեբանների, մանկավարժների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և մանկավարժական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների, ինչպես նաև հայ և ռուս մանկավարժական ժառանգության, համեմատական մանկավարժության և նախադպրոցական կրթության պատմության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Pedagogy

Այս աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դաստիարակության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը դպրոցականի անձի զարգացման գործընթացում՝ ժամանակակից կրթության արժեքային, սոցիալական և մանկավարժական պահանջների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում դպրոցականի՝ որպես հասարակության լիարժեք անդամի ձևավորման գործընթացն է, որի ընթացքում զարգանում են քաղաքացիական գիտակցությունը, պատասխանատվության զգացումը, սոցիալական ակտիվությունը, սեփական իրավունքների և պարտականությունների ըմբռնումը, այլ մարդկանց նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը և հասարակական կյանքին մասնակցելու պատրաստակամությունը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է քաղաքացիական դաստիարակության էությունը, նպատակները, սկզբունքներն ու հիմնական ուղղությունները, ինչպես նաև դրա կապը բարոյական, հայրենասիրական, իրավական և սոցիալական դաստիարակության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դպրոցական տարիքի առանձնահատկություններին, քանի որ հենց այս շրջանում են ձևավորվում անձի արժեքային կողմնորոշումները, հասարակական վարքի նորմերը և սեփական դիրքորոշումը սոցիալական միջավայրի նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է դպրոցի դերի բացահայտումը քաղաքացիական արժեքների ձևավորման գործում։ Քննարկվում են ուսուցչի անձնական օրինակի, դասավանդվող առարկաների բովանդակության, դպրոցական ինքնակառավարման, արտադասարանական գործունեության, խմբային աշխատանքի և հասարակական նախաձեռնությունների նշանակությունը։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի, դպրոցի և հասարակության փոխգործակցությունը, քանի որ քաղաքացիական դաստիարակության արդյունավետությունը մեծապես կախված է երեխայի տարբեր սոցիալական միջավայրերում ստացած փորձի հետևողականությունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այնպիսի խնդիրների, ինչպիսիք են աշակերտների պասիվությունը, հասարակական գործընթացների նկատմամբ անտարբերությունը, քաղաքացիական գիտելիքների սահմանափակ մակարդակը, արժեքային հակասությունները և սոցիալական պատասխանատվության ոչ բավարար ձևավորվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դպրոցականների իրավունքների և պարտականությունների գիտակցմանը, ժողովրդավարական արժեքների ընկալմանը, հանդուրժողականության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և կառուցողական երկխոսության կարողությունների զարգացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել քաղաքացիական դաստիարակության կազմակերպման արդյունավետ մանկավարժական մեթոդներ և ձևեր՝ քննարկումներ, բանավեճեր, նախագծային աշխատանքներ, սոցիալական նախաձեռնություններ, ուսանողական կամ աշակերտական ինքնակառավարում և համայնքային գործունեություն։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու քաղաքացիական դաստիարակության ազդեցությունը դպրոցականի անձի սոցիալականացման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության և հասարակական ակտիվության զարգացման վրա։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել դպրոցում այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ սովորողը ոչ միայն ձեռք է բերում գիտելիքներ, այլև զարգացնում է հասարակական կյանքին գիտակցված մասնակցության համար անհրաժեշտ արժեքներ, հմտություններ և վարքային դիրքորոշումներ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, դպրոցների ղեկավարների, կրթության կազմակերպիչների, հոգեբանների, սոցիալական մանկավարժների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ոսկրային մետասթազների ճառագայթային բուժման ընթացքում կանխատեսումային գործոնների նշանակության ուսումնասիրությանը՝ ուռուցքաբանության, ճառագայթային թերապիայի և կլինիկական բժշկության համատեքստում։ Քննարկվում են չարորակ նորագոյացությունների ոսկրային մետաստազավորման առանձնահատկությունները, հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշները և հիվանդների կյանքի որակի բարելավման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդության ընթացքի և բուժման արդյունքների կանխատեսման վրա ազդող կլինիկական, կենսաբանական և ախտորոշիչ գործոններին։ Ուսումնասիրվում են առաջնային ուռուցքի տեսակի, մետաստատիկ օջախների տեղակայման և տարածվածության, հիվանդի ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակի, ուղեկցող հիվանդությունների և նախորդ բուժումների հնարավոր ազդեցությունները ճառագայթային թերապիայի արդյունքների վրա։ Դիտարկվում են ցավային համախտանիշի արտահայտվածության, ոսկրային կառուցվածքների ախտահարման աստիճանի, շարժողական սահմանափակումների և հիվանդության առաջընթացի հետ կապված ցուցանիշների նշանակությունը բուժման պլանավորման գործընթացում։ Կարևորվում են ճառագայթային բուժման տարբեր ռեժիմների ընտրության, ճառագայթման դեղաչափերի և բուժման տևողության հիմնավորման, ինչպես նաև հնարավոր կողմնակի ազդեցությունների գնահատման խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում ցավի մեղմացման, տեղային հիվանդության վերահսկման, ոսկրային բարդությունների կանխարգելման և հիվանդների առօրյա գործունեության պահպանման նպատակով իրականացվող բուժական միջամտություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել կլինիկական տվյալների վիճակագրական վերլուծության, հիվանդների խմբերի համեմատության և կանխատեսումային ցուցանիշների գնահատման մեթոդներ՝ բուժման արդյունքների վրա առավել նշանակալի գործոնները բացահայտելու նպատակով։ Առանձնացվում են անհատականացված բուժման մոտեցումների մշակման, հիվանդների կլինիկական վիճակին համապատասխան թերապևտիկ ռազմավարությունների ընտրության և բազմամասնագիտական բժշկական համագործակցության կարևորությունը։ Աշխատությունը նշանակություն ունի ոսկրային մետասթազների բուժման արդյունավետության գնահատման, պալիատիվ ճառագայթային թերապիայի կատարելագործման և կլինիկական որոշումների գիտական հիմնավորման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ուռուցքաբանների, ճառագայթային թերապևտների, ռադիոլոգների, պալիատիվ բժշկության մասնագետների, կլինիկական հետազոտողների և բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Mathematics

Պյութագորասը անտիկ Հունաստանի ամենահայտնի փիլիսոփաներից և մաթեմատիկոսներից մեկն է, որի անունը կապված է ինչպես գիտական, այնպես էլ փիլիսոփայական մտածողության զարգացման հետ։ Նա ծնվել է Սամոս կղզում և երիտասարդ տարիներին ճանապարհորդել է տարբեր երկրներ՝ ուսումնասիրելով Եգիպտոսի և Բաբելոնի գիտական ու կրոնական ուսմունքները, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել նրա աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Պյութագորասը հիմնադրել է փիլիսոփայական-կրոնական դպրոց, որտեղ ուսմունքը համադրում էր մաթեմատիկան, երաժշտությունը և բարոյական ապրելակերպը՝ ընդգծելով, որ աշխարհը կարելի է հասկանալ թվերի և հարաբերությունների միջոցով։ Նրա ամենահայտնի գիտական ներդրումը Պյութագորասի թեորեմն է, որը կապում է ուղղանկյուն եռանկյան կողմերի երկարությունները և մինչ օրս օգտագործվում է մաթեմատիկայի ու ինժեներական գիտությունների մեջ։ Պյութագորասի փիլիսոփայության մեջ կարևոր դեր ուներ ներդաշնակության գաղափարը, ըստ որի ամբողջ տիեզերքը կառուցված է կարգի և թվային հարաբերությունների վրա, իսկ երաժշտությունը նույնպես արտահայտում է այդ համընդհանուր ներդաշնակությունը։ Նրա հետևորդները վարում էին խիստ կարգապահ կյանք, կարևորում էին հոգու մաքրությունը, ինքնազսպումը և գիտական ուսումնասիրությունը որպես հոգևոր կատարելության ճանապարհ։ Պյութագորասը նաև հավատում էր հոգու վերամարմնավորմանը՝ համարելով, որ հոգին անցնում է տարբեր մարմինների միջով՝ կատարելագործվելու նպատակով։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա փիլիսոփաների, հատկապես Պլատոնի և նեոպլատոնականների վրա՝ ձևավորելով արևմտյան մետաֆիզիկայի և մաթեմատիկական մտածողության հիմքերից մի մասը։