Հայաստանի Հանրապետության տարածքի քվազիգեոիդի մոդելի արդիականացումը և դրա կիրառման արդյունավետությունը գեոդեզիայի և քարտեզագրության բնագավառում

Geography

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Շիրակի և Լոռու տարածաշրջանների երկրաշարժային ակտիվ գոտում բնական լանդշաֆտների վրա մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցության, դրանց կառուցվածքային և գործառնական փոփոխությունների, ինչպես նաև բնապահպանական հավասարակշռության պահպանման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են բնական և մարդածին գործոնների փոխազդեցությունները, լանդշաֆտային համալիրների տարածական փոփոխությունները, երկրաբանական ու գեոմորֆոլոգիական գործընթացների առանձնահատկությունները և տարածքի բնական ռեսուրսների օգտագործման հետևանքով առաջացող էկոլոգիական խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Շիրակի և Լոռու ֆիզիկաաշխարհագրական պայմաններին, ռելիեֆի կառուցվածքին, կլիմայական առանձնահատկություններին, հողային և բուսական ծածկույթի բազմազանությանը, ջրագրական ցանցին և բնական լանդշաֆտների ձևավորման հիմնական օրինաչափություններին։ Ուսումնասիրվում են լեռնային և միջլեռնային տարածքներում բնական համալիրների զարգացման առանձնահատկությունները, դրանց կայունությունը արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ և մարդու գործունեությամբ պայմանավորված փոփոխությունների դրսևորման ձևերը։ Կարևորվում է տարածաշրջանի բարձր սեյսմիկ ակտիվության նշանակությունը բնական միջավայրի զարգացման և վերափոխման գործընթացներում, մասնավորապես՝ երկրաշարժերի ազդեցությունը ռելիեֆի, լանջերի կայունության, հողածածկույթի և բնական էկոհամակարգերի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում երկրաշարժային երևույթների և մարդածին ներգործությունների փոխկապակցվածությանը՝ հաշվի առնելով, որ բնական աղետների հետևանքները կարող են խորանալ տարածքների ոչ նպատակային օգտագործման, անտառածածկույթի նվազման, հողերի խախտման և կառուցապատման առանձնահատկությունների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում գյուղատնտեսական հողօգտագործման, անասնապահության, արոտավայրերի շահագործման, անտառահատումների, հանքարդյունաբերության, արդյունաբերական արտադրության և բնակավայրերի ընդարձակման ազդեցությունները բնական լանդշաֆտների վրա։ Քննարկվում են հողերի էրոզիայի, լանջային գործընթացների ակտիվացման, բուսականության կազմի փոփոխության, բնական միջավայրի մասնատման և հողային ռեսուրսների որակական վատթարացման պատճառներն ու հետևանքները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են նաև ճանապարհաշինության, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման, բնակավայրերի վերակառուցման և քաղաքաշինական գործունեության հետևանքով առաջացող լանդշաֆտային փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում երկրաշարժերից տուժած տարածքների վերականգնման և վերակառուցման գործընթացների բնապահպանական գնահատմանը, քանի որ շինարարական աշխատանքները, հողային զանգվածների տեղափոխումը և նոր ենթակառուցվածքների ձևավորումը կարող են փոփոխել բնական լանդշաֆտների կառուցվածքն ու գործառույթները։ Ուսումնասիրվում են մարդածին ազդեցության տարբեր աստիճաններ ունեցող տարածքների առանձնացման, լանդշաֆտների խախտվածության գնահատման և բնապահպանական վիճակի տարածական տարբերությունների բացահայտման մեթոդները։ Կարևորվում են դաշտային աշխարհագրական դիտարկումների, քարտեզագրական վերլուծության, երկրատեղեկատվական համակարգերի, հեռահար զոնդավորման տվյալների և համեմատական աշխարհագրական հետազոտությունների կիրառման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բնական լանդշաֆտների մարդածին վերափոխման աստիճանի գնահատումը՝ հաշվի առնելով հողօգտագործման բնույթը, բուսածածկույթի պահպանվածությունը, հողերի դեգրադացման մակարդակը, տեխնածին օբյեկտների տարածումը և բնական համալիրների վերականգնողական ներուժը։ Անդրադարձ է կատարվում անտառային, մարգագետնային, տափաստանային և գյուղատնտեսական լանդշաֆտների փոխակերպման առանձնահատկություններին, դրանց կենսաբազմազանության պահպանման խնդիրներին և էկոլոգիական կայունության վրա ազդող գործոններին։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանանում լանդշաֆտային համակարգերի դիմադրողականությունը, բնական վերականգնման հնարավորությունները և մարդածին ծանրաբեռնվածության թույլատրելի սահմանների գնահատման հարցերը։ Քննարկվում են տարածքային պլանավորման, բնական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման, հողերի պահպանության և բնապահպանական միջոցառումների մշակման գիտական հիմքերը։ Կարևորվում է սեյսմիկ վտանգների հաշվառումը տարածքների օգտագործման և տնտեսական գործունեության կազմակերպման ընթացքում՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել բնական ու տեխնածին ռիսկերի համակցված ազդեցությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև լանդշաֆտների էկոլոգիական վիճակի բարելավման, խախտված տարածքների վերականգնման, անտառվերականգնման, հակաէրոզիոն միջոցառումների և կայուն հողօգտագործման սկզբունքների կիրառման հնարավորություններին։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Շիրակի և Լոռու բնական միջավայրի տարածական զարգացման առանձնահատկությունները, գնահատելու տնտեսական գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները և հիմնավորելու լանդշաֆտների պահպանության ու վերականգնման առաջնահերթ ուղղությունները։ Աշխատությունն ունի գիտական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով լանդշաֆտագիտության, ֆիզիկական աշխարհագրության, երկրաէկոլոգիայի, բնօգտագործման և տարածաշրջանային բնապահպանական պլանավորման զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել աշխարհագրագետների, երկրաբանների, բնապահպանների, լանդշաֆտագետների, էկոլոգների, տարածքային պլանավորման մասնագետների, սեյսմիկ ռիսկերի հետազոտողների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ասպիրանտների, ուսանողների և Հայաստանի բնական միջավայրի պահպանության ու մարդածին փոփոխությունների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ տպագրական և հրատարակչական գործունեության պատմությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Ռուսաստանում հայկական տպագրության կազմակերպման, զարգացման և մշակութային նշանակության խնդիրներին։ Ուսումնասիրության առանցքում տպագրիչ, հրատարակիչ և մշակութային գործիչ Գրիգոր Խալդարյանցի գործունեությունն է, որի նախաձեռնությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում Սանկտ Պետերբուրգում հայկական տպագրության զարգացման պատմության մեջ։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի պատմամշակութային միջավայրի, հայ գրքի տարածման աշխարհագրության ընդլայնման, հայկական տպարանների կազմակերպման և հայալեզու գրականության հրատարակման պահանջների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ XVIII դարում հայ տպագիր գիրքը արդեն տարածվում էր տարբեր մշակութային կենտրոններում, իսկ Ռուսաստանի տարածքում հայկական համայնքների զարգացմանը զուգընթաց մեծանում էր նաև սեփական տպագրական հնարավորություններ ստեղծելու անհրաժեշտությունը։ Այս պայմաններում Սանկտ Պետերբուրգը ձեռք էր բերում կարևոր նշանակություն որպես քաղաքական, մշակութային և հրատարակչական կենտրոն։ Խալդարյանցի նախաձեռնությամբ այստեղ 1780 թվականին հիմնադրված հայկական տպարանը դարձավ Ռուսաստանում հայերեն գրքերի տպագրության զարգացման կարևոր օղակներից մեկը։ Տպարանի առաջին հրատարակությունների շարքում հիշատակվում է «Դաւանութիւն հաւատոյ» գիրքը, իսկ հետագա տարիներին այստեղ տպագրվել են կրոնական, ուսումնական, լեզվաբանական, օրացուցային և այլ բնույթի աշխատություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում տպարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական արտադրական հաստատություն, այլև որպես մշակութային կենտրոն, որի գործունեության միջոցով հնարավոր էր տարածել հայերեն գրականությունը, պահպանել գրավոր մշակույթի շարունակականությունը և ամրապնդել տարբեր վայրերում բնակվող հայերի մշակութային կապերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տպագրական գործի կազմակերպման նյութատեխնիկական հիմքերին՝ հայկական տառատեսակների պատրաստմանը և օգտագործմանը, տպագրական սարքավորումների ձեռքբերմանը, թղթի և այլ անհրաժեշտ նյութերի ապահովմանը, տեքստերի խմբագրմանը, սրբագրմանը և գրքերի տարածմանը։ XVIII դարի պայմաններում հայկական տպարան հիմնելը պահանջում էր զգալի կազմակերպական և ֆինանսական միջոցներ, քանի որ անհրաժեշտ էր ստեղծել կամ ձեռք բերել հայերեն տառատեսակների ամբողջական հավաքածու, ապահովել մասնագետների մասնակցությունը և կազմակերպել պատրաստի հրատարակությունների իրացումը։ Այդ պատճառով տպագրիչի գործունեությունը դիտարկվում է նաև որպես ձեռնարկատիրական և կազմակերպչական աշխատանք, որը պահանջում էր համագործակցություն հոգևորականների, հեղինակների, թարգմանիչների, փորագրիչների, վաճառականների և ընթերցողների հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տպագրվող գրականության թեմատիկ կազմի ուսումնասիրությունը։ Հրատարակությունների բովանդակությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ժամանակաշրջանի հայ ընթերցողական պահանջների և կրթամշակութային առաջնահերթությունների մասին։ Կրոնական գրականության կողքին աստիճանաբար մեծանում էր աշխարհիկ, ուսումնական, լեզվաբանական և գործնական նշանակություն ունեցող գրքերի դերը։ Այս առումով հետաքրքրություն են ներկայացնում բառարանագրական և լեզվական աշխատանքները, որոնք կապված էին հայերի և ռուսական միջավայրի միջև հաղորդակցության ընդլայնման հետ։ XVIII դարի վերջին ռուսերեն-հայերեն և հայերեն-ռուսերեն բառարանային աշխատանքի զարգացումը վկայում է լեզվական միջնորդության աճող պահանջի մասին։ Խալդարյանցի անվան հետ կապված հրատարակչական ժառանգության մեջ նման աշխատությունների առկայությունը հնարավորություն է տալիս նրա գործունեությունը դիտարկել նաև հայ-ռուսական մշակութային հաղորդակցության պատմության շրջանակում։ Առանձին նշանակություն ունի Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունների պետերբուրգյան հրատարակությունը, որը ցույց է տալիս միջնադարյան հայկական գրական ժառանգության տպագիր վերարտադրության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Հին և միջնադարյան բնագրերի տպագրությունը նպաստում էր ձեռագիր ավանդույթից տպագիր մշակույթ անցմանը և ստեղծագործությունների ավելի լայն տարածմանը։ Միաժամանակ հին բնագրերի հրատարակությունը կապված էր տեքստի ընտրության, նախորդ հրատարակությունների օգտագործման, սրբագրման և ձևավորման խնդիրների հետ։ Այս տեսանկյունից տպագիր գիրքը կարելի է ուսումնասիրել նաև որպես բնագրագիտական աղբյուր՝ համեմատելով տարբեր քաղաքներում և տարբեր ժամանակներում լույս տեսած հրատարակությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տպագիր գրքի գեղարվեստական ձևավորումը։ XVIII դարի հայկական հրատարակություններում շարունակվում էին ձեռագիր գրքարվեստից եկող որոշ ավանդույթներ, սակայն միաժամանակ օգտագործվում էին եվրոպական տպագրությանը բնորոշ պատկերային և ձևավորման միջոցներ։ Գլխազարդերը, վերջնազարդերը, զարդագրերը, փորագրանկարները և հեղինակների դիմանկարները գրքին հաղորդում էին ոչ միայն գործնական, այլև գեղարվեստական արժեք։ Խալդարյանցի տպարանում լույս տեսած հրատարակությունների ձևավորման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հայկական և եվրոպական գրքային արվեստի փոխազդեցությունները։ Մասնավորապես հայտնի են հրատարակություններ, որոնց պատկերազարդմանը մասնակցել են ժամանակի փորագրիչներ, ինչի շնորհիվ հայկական տպագիր գիրքը ներառվել է նաև Ռուսաստանի գեղարվեստական տպագրության միջավայրում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տպարանի գործունեության աշխարհագրական և հասարակական նշանակությանը։ Ռուսաստանում հայկական համայնքների գոյությունը ձևավորում էր հայալեզու գրքի ընթերցողական միջավայր, իսկ տպագրական կենտրոնի ստեղծումը հնարավորություն էր տալիս նվազեցնել հեռավոր եվրոպական կամ արևելյան տպարաններից գրքերի մատակարարման կախվածությունը։ Տպագրված գրքերը կարող էին տարածվել տարբեր հայկական համայնքներում և ծառայել եկեղեցական, կրթական ու մշակութային նպատակների։ Այսպիսով տպագրական գործունեությունը կապվում էր ոչ միայն գրքի արտադրության, այլև համայնքային կյանքի կազմակերպման և մշակութային ինքնության պահպանման հետ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է Սանկտ Պետերբուրգի դերը հայ տպագրության աշխարհագրության ընդլայնման գործում։ Քաղաքի վարչական և մշակութային նշանակությունը հնարավորություն էր ստեղծում կապեր հաստատելու պետական հաստատությունների, ռուսական տպագրական շրջանակների և տարբեր մասնագետների հետ։ Միաժամանակ հայկական տպագրությունը այստեղ գործում էր բազմալեզու և բազմամշակութային միջավայրում, ինչը նպաստում էր նոր տեխնիկական և գեղարվեստական փորձի յուրացմանը։ Տպարանի գործունեության ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե հայկական գրքարվեստն ինչպես էր հարմարվում նոր միջավայրին՝ պահպանելով ազգային գրավոր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուղղություն է հրատարակչի անձնական դերի ուսումնասիրությունը։ XVIII դարի տպագրական գործում անհատական նախաձեռնությունը հաճախ որոշիչ նշանակություն ուներ։ Տպարանի հիմնադիրը պետք է կազմակերպեր ֆինանսավորումը, ձեռք բերեր անհրաժեշտ սարքավորումները, ընտրեր հրատարակման ենթակա նյութերը, համագործակցեր հեղինակների և խմբագիրների հետ և կազմակերպեր գրքերի տարածումը։ Այդ պատճառով Խալդարյանցի գործունեությունը կարելի է դիտարկել որպես հայ մշակութային ձեռներեցության օրինակ, որտեղ տնտեսական, կրթական և մշակութային նպատակները փոխկապակցված էին։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել նրա կապերը ժամանակի հայ մտավորականների, հոգևոր գործիչների և առևտրական շրջանակների հետ, քանի որ տպագրական գործը սովորաբար հիմնվում էր համագործակցության լայն ցանցի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայ գրքի և կրթության փոխհարաբերությանը։ Տպագիր գրքերի քանակի աճը նպաստում էր ուսումնական նյութերի հասանելիությանը և գրագիտության տարածմանը։ Բառարանները, լեզվական ձեռնարկները, օրացույցները և այլ գործնական հրատարակությունները կարող էին ծառայել տարբեր կրթական նպատակների։ Դրանց միջոցով տպարանը մասնակցում էր գիտելիքի տարածմանը և ընթերցողական մշակույթի ձևավորմանը։ Տպագիր տեքստի միատեսակությունը նաև հնարավորություն էր տալիս նույն նյութը տարածել բազմաթիվ օրինակներով՝ նվազեցնելով ձեռագիր ընդօրինակման ընթացքում առաջացող տարբերությունները։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում բազմալեզու միջավայրում հրատարակչական գործունեության խնդիրը։ Ռուսաստանում ապրող հայերի համար ռուսերենի իմացությունը ձեռք էր բերում գործնական նշանակություն, մինչդեռ ռուսական հասարակության որոշ շրջանակներում նույնպես կարող էր հետաքրքրություն առաջանալ հայոց լեզվի և մշակույթի նկատմամբ։ Երկլեզու բառարանների և լեզվական աշխատությունների հրատարակումը նպաստում էր այս փոխադարձ հաղորդակցությանը։ Նման հրատարակությունները կարելի է դիտարկել որպես մշակութային միջնորդության միջոցներ, որոնք միաժամանակ արտացոլում էին լեզվական շփումների և կրթական պահանջների զարգացումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրացուցային գրականությունը։ XVIII դարի տպարանների արտադրանքի մեջ օրացույցները և տարեցույցները գործնական պահանջարկ ունեցող հրատարակություններ էին, որոնք կարող էին ներառել ժամանակագրական, եկեղեցական և այլ տեղեկություններ։ Խալդարյանցի պետերբուրգյան տպարանում նույնպես տպագրվել են նման բնույթի նյութեր, ինչը ցույց է տալիս հրատարակչական ծրագրի բազմազանությունը և ընթերցողների առօրյա տեղեկատվական պահանջների հաշվառումը։ Այդ հրատարակությունների մատենագիտական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ճշտել տպարանի գործունեության ժամանակագրությունը և արտադրանքի շրջանակը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տպագիր օրինակների պահպանվածության և դրանց մատենագիտական նկարագրության խնդրին։ XVIII դարի գրքերի մի մասը պահպանվել է սահմանափակ թվով օրինակներով, որոնք այսօր կարող են գտնվել տարբեր գրադարաններում, թանգարաններում և ձեռագրատներում։ Յուրաքանչյուր օրինակի ուսումնասիրությունը կարող է տեղեկություն տալ տպագրության տարեթվի, վայրի, տպագրիչի, էջաքանակի, ձևավորման, սեփականատիրական նշումների և գրքի հետագա շրջանառության մասին։ Այս տվյալների համադրումը կարևոր է տպարանի ամբողջական հրատարակչական ցանկի վերականգնման համար։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել հենց տպագիր գրքերը, դրանց հիշատակարաններն ու անվանաթերթերը, մատենագիտական ցանկերը, արխիվային նյութերը, նամակագրությունը և հայ տպագրության պատմությանը վերաբերող հետազոտությունները։ Հատկապես արժեքավոր են հրատարակությունների հիշատակարանները, քանի որ դրանք կարող են տեղեկություններ պահպանել տպագրիչների, պատվիրատուների, նյութական աջակիցների և աշխատանքի իրականացման պայմանների վերաբերյալ։ Նման աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն առանձին գրքերի պատմությունը, այլև տպարանի գործունեության սոցիալական միջավայրը։ Առանձին ուղղություն է Ռուսաստանի հայկական տպագրության կապը Նոր Նախիջևանի մշակութային կյանքի հետ։ XVIII դարի վերջին ռուսաստանյան հայկական տպագրական գործունեությունը աստիճանաբար ընդլայնվում էր նաև այդ կենտրոնում, և տպագրական փորձի, սարքավորումների ու մասնագետների տեղաշարժը կարևոր նշանակություն ունեցավ հետագա զարգացման համար։ Այս գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տպարանի պատմությունը դիտարկել ոչ թե մեկ քաղաքի սահմաններում, այլ որպես Ռուսաստանի հայկական համայնքներում տպագրական ենթակառուցվածքի ձևավորման ավելի լայն գործընթացի մաս։ Կարևորվում է նաև տպագրական կենտրոնների միջև կապերի ուսումնասիրությունը։ Սանկտ Պետերբուրգը, Նոր Նախիջևանը, Վենետիկը, Կոստանդնուպոլիսը, Մադրասը և այլ քաղաքներ տարբեր ժամանակներում ներգրավված էին հայ գրքի արտադրության ու տարածման ցանցում։ Միևնույն ստեղծագործության տարբեր վայրերում կատարված հրատարակությունների համեմատությունը կարող է բացահայտել տեքստային, ձևավորման և տեխնիկական ընդհանրություններ։ Որոշ դեպքերում ավելի վաղ հրատարակությունը հիմք էր դառնում հաջորդ վերատպության համար, ինչը վկայում է հայկական տպագրական կենտրոնների միջև գրքային նյութերի շրջանառության մասին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տպագրության և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման հարաբերությանը։ Տպագիր տարբերակի ստեղծումը հնարավորություն էր տալիս ձեռագրերով սահմանափակ տարածում ունեցող բնագրերը բազմացնել և հասցնել ավելի լայն ընթերցողական շրջանակների։ Այս առումով տպագրիչը հանդես էր գալիս նաև որպես մշակութային ժառանգության փոխանցման միջնորդ։ Հրատարակվող ստեղծագործությունների ընտրությունը կարող էր ազդել այն բանի վրա, թե հայկական գրական և հոգևոր ժառանգության որ հատվածներն էին առավել լայն տարածում ստանում։ Հետազոտության մեջ կարող է քննության առնվել նաև գրքի տարածման տնտեսական կողմը։ Տպագրությունը պահանջում էր նախնական ներդրումներ, իսկ տպաքանակի իրացումը՝ վաճառքի և բաշխման համապատասխան ուղիներ։ Հայկական համայնքների աշխարհագրական ցրվածությունը միաժամանակ և՛ դժվարություն, և՛ հնարավորություն էր ստեղծում․ գրքերը պետք էր տեղափոխել մեծ տարածություններով, սակայն տարբեր քաղաքներում գոյություն ունեին հավանական ընթերցողական կենտրոններ։ Առևտրական ցանցերը կարող էին կարևոր դեր կատարել ոչ միայն ֆինանսավորման, այլև գրքերի տեղափոխման ու տարածման գործում։ Կարևոր ուղղություն է հրատարակչական գործունեության ազդեցությունը հայ-ռուսական մշակութային հարաբերությունների վրա։ Ռուսաստանում հայկական տպագրության զարգացումը նպաստում էր հայ մշակույթի ներկայությանը ռուսական մշակութային տարածքում և ստեղծում էր լեզվական ու մտավոր փոխանակման լրացուցիչ հնարավորություններ։ Երկլեզու հրատարակությունները, թարգմանությունները և տարբեր մշակույթների մասնագետների մասնակցությունը գրքերի ձևավորմանը ցույց են տալիս, որ տպագրությունը կարող էր գործել որպես միջմշակութային հաղորդակցության հարթակ։ Միաժամանակ հայկական տպարանը պահպանում էր իր հիմնական գործառույթը՝ հայերեն գրավոր մշակույթի զարգացումն ու տարածումը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է XVIII դարի հայ տպագրության պատմության կարևոր դրվագներից մեկի համակարգված ներկայացմամբ։ Անհատ հրատարակչի գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայն պատկերացում կազմել հայ գրքի արտադրության կազմակերպական կառուցվածքի, մշակութային կապերի, ընթերցողական պահանջների և Ռուսաստանի հայկական համայնքների մտավոր կյանքի մասին։ Գրքերի մատենագիտական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը լրացնում է պատմական պատկերը և ցույց տալիս, որ տպագրական գործունեությունը միաժամանակ տեխնիկական, տնտեսական, լեզվական և մշակութային գործընթաց էր։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ տպագրության ռուսաստանյան զարգացման մի կարևոր շրջափուլ՝ լուսաբանելով տպարանի հիմնադրման նախադրյալները, հրատարակչական ծրագրերը, հայերեն տառատեսակների և գրքային ձևավորման խնդիրները, կրոնական ու աշխարհիկ գրականության տպագրությունը, բառարանագրական և կրթական հրատարակությունների նշանակությունը, գրքերի տարածման ուղիները և հայկական համայնքների հետ կապերը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, մատենագիտությամբ, հայագիտությամբ, մշակույթի պատմությամբ, գրադարանագիտությամբ և հայ-ռուսական մշակութային հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Literature

Գրականագիտական և համեմատական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ալեքսանդր Բլոկի ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության միջև առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ռուս բանաստեղծի ստեղծագործությունների ընկալումը հայկական գրական միջավայրում, դրանց թարգմանությունները, մեկնաբանությունները և ազդեցության հնարավոր դրսևորումները հայ հեղինակների ստեղծագործություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Բլոկի պոեզիայի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունների փոխանցմանը հայերեն թարգմանություններում, ինչպես նաև նրա բանաստեղծական աշխարհի նկատմամբ հայ գրական շրջանակների հետաքրքրությանը։ Վերլուծվում են ռուս և հայ գրականությունների փոխառնչությունները, գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերում գրական ստեղծագործությունների ընկալման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև թարգմանության դերը միջգրական կապերի զարգացման գործում և գրական ազդեցությունների բացահայտման համեմատական մեթոդները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ռուս-հայկական գրական կապերի և մշակութային փոխազդեցությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, թարգմանագետների, ռուս գրականության և հայ-ռուսական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Biology

Կենսաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պարթենոգենետիկ ժայռային մողեսների ձևաբանական և գենետիկական փոփոխականության համալիր ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր պոպուլյացիաներում առանձնյակների արտաքին կառուցվածքային հատկանիշների տարբերությունները, դրանց փոփոխականության սահմանները և տարածական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գենետիկական բազմազանության գնահատմանը, պոպուլյացիաների միջև նմանությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը և գենետիկական ու ձևաբանական ցուցանիշների հնարավոր փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են առանց սեռական բազմացման պայմաններում ներտեսակային բազմազանության ձևավորման և պահպանման մեխանիզմները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի գործոնների հնարավոր ազդեցությունը ձևաբանական փոփոխականության վրա։ Քննարկվում են ձևաչափական չափումների, համեմատական վիճակագրական վերլուծության և մոլեկուլագենետիկական մեթոդների կիրառման հնարավորությունները պոպուլյացիոն կառուցվածքի գնահատման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները ժայռային մողեսների կենսաբանական բազմազանության, հարմարվողականության և էվոլյուցիոն առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հերպետոլոգիայի, կենդանաբանության, պոպուլյացիոն գենետիկայի և էվոլյուցիոն կենսաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Technology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կառուցվածքների համատեղ ծռման և ոլորման տատանումների ուսումնասիրմանը սեյսմիկ ազդեցությունների պայմաններում՝ նպատակ ունենալով գնահատել շինարարական համակարգերի դինամիկական վարքագիծն ու սեյսմակայունությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառուցվածքների տատանողական գործընթացների տեսական հիմքերը, վերլուծվում են երկրաշարժերի ժամանակ առաջացող իներցիոն ուժերի ազդեցությունը կրող համակարգերի վրա և ուսումնասիրվում են ծռման ու ոլորման փոխկապակցված ձևերի առաջացման օրինաչափությունները։ Քննարկվում են մաթեմատիկական մոդելավորման, թվային հաշվարկների և ինժեներական վերլուծության ժամանակակից մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս կանխատեսել կառուցվածքների արձագանքը տարբեր սեյսմիկ բեռնվածքների դեպքում և գնահատել դրանց հուսալիությունն ու անվտանգությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծային լուծումների օպտիմալացմանը, կառուցվածքային անհամաչափությունների ազդեցությանը, տատանումների վերահսկման միջոցներին և սեյսմակայուն նախագծման նորմերի կիրառման առանձնահատկություններին։ Ներկայացվում են նաև փորձարարական և հաշվարկային ուսումնասիրությունների արդյունքները, ինչպես նաև գործնական առաջարկություններ՝ շենքերի և ինժեներական կառույցների սեյսմիկ դիմադրողականության բարձրացման նպատակով։ Գիրքը նախատեսված է շինարար ինժեներների, սեյսմիկ ճարտարագիտության մասնագետների, նախագծողների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են կառուցվածքային դինամիկայի, սեյսմակայուն նախագծման և ինժեներական հաշվարկների ժամանակակից մեթոդներով։

Geography

Այս աշխատությունը հայկական միջնադարյան աշխարհագրական մտքի կարևոր աղբյուրներից է, որը ներկայացնում է հին և վաղ միջնադարյան աշխարհի տարածքների, երկրների, ժողովուրդների, քաղաքների, գետերի, լեռների և ծովերի վերաբերյալ պատկերացումները՝ դրանք համադրելով Կլավդիոս Պտղոմեոսի աշխարհագրական համակարգի հետ։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է Մեծ Հայքի և հարակից տարածաշրջանների պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրության համար, քանի որ Պտղոմեոսի տվյալները այստեղ ոչ միայն փոխանցվում կամ համառոտ ներկայացվում են, այլև լրացվում են տեղական և ավելի ուշ ժամանակաշրջանների տեղեկություններով։ Աշխատության առանցքում աշխարհը բաժանվում է խոշոր աշխարհագրական միավորների, որոնց նկարագրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում տարածքների դիրքին, սահմաններին, բնակավայրերին, բնական առանձնահատկություններին և տարբեր ժողովուրդների տեղաբաշխմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Հայաստանի, Վրաստանի, Աղվանքի, Պարսկաստանի, Միջագետքի, Ասորիքի, Կողքիսի, Փոքր Ասիայի և հարակից շրջանների վերաբերյալ հատվածները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել տարածաշրջանի հին աշխարհագրական անվանումների և տարածքային հարաբերությունների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն ավանդույթը, որի համաձայն հայկական վաղ միջնադարյան գիտնականները փորձում էին դասական աշխարհի աշխարհագրական գիտելիքները հարմարեցնել իրենց ժամանակի իրականությանը՝ պահպանելով հին հեղինակների տեղեկությունները, բայց միաժամանակ ներառելով նոր տվյալներ։ Այդ պատճառով այն հետաքրքիր է ոչ միայն որպես աշխարհագրական նկարագրություն, այլև որպես գիտության, քարտեզագրության և պատմական աշխարհընկալման զարգացման վկայություն։ Գիրքը կարևոր նյութ է նաև տեղանունների պատմության համար․ բազմաթիվ հին անվանումներ, բնակավայրերի դիրքեր և տարածաշրջանների փոխհարաբերություններ կարող են օգտագործվել ժամանակակից պատմական աշխարհագրության և հնագիտության ուսումնասիրություններում։ Ներկայացված ֆրանսերեն հրատարակությունը հիմնված է հայերեն բնագրի վրա և թարգմանվել է Պ. Արսեն Սուքրյի կողմից․ բնօրինակ հրատարակությունը լույս է տեսել Վենետիկում 1881 թվականին, իսկ ժամանակակից վերահրատարակություններից մեկը կատարվել է Bibliothèque nationale de France-ի թվայնացված ժառանգության հիման վրա։ H Hachette BNF +1 Աշխատության գիտական արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ այն գտնվում է դասական հունա-հռոմեական աշխարհագրության և հայկական վաղ միջնադարյան աշխարհագրական գիտելիքի հատման կետում։ Պտղոմեոսի համակարգի օգտագործումը ցույց է տալիս, թե ինչպես էին հին աշխարհագրական պատկերացումները փոխանցվում հայկական մտավոր միջավայր և վերամշակվում տեղական գիտական ավանդույթի շրջանակում։ Հայկական աղբյուրագիտական ավանդույթի համաձայն՝ այս աշխարհագրական աշխատության մեջ Պտղոմեոսի «Երկրագրության» հաջորդականությունը հիմք է ծառայել տարբեր երկրամասերի նկարագրության համար, մինչդեռ Հայաստանի և հարակից երկրների վերաբերյալ նյութը զգալիորեն ընդլայնվել է այլ աղբյուրների և տեղական տեղեկությունների միջոցով։ W Wikisource Այսպիսով, գիրքը կարելի է դիտարկել որպես պատմական քարտեզի և աշխարհագրական տեղեկատուի յուրօրինակ համադրություն, որը հատկապես հետաքրքիր է նրանց համար, ովքեր ուսումնասիրում են հին Հայաստանի սահմանները, պատմական տեղանունները, հարևան ժողովուրդների տարածքները, հին ճանապարհները և միջնադարյան հայերի պատկերացումները աշխարհի կառուցվածքի մասին։ Այն առավելապես գիտահետազոտական և աղբյուրագիտական բնույթ ունի և կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, աշխարհագետների, քարտեզագրության պատմությամբ զբաղվողների, հայագետների և Կովկասի ու Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։