Հրատարակությունները Հայաստանի Հանրապետությունում 2018 թվականին

Linguistics

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենի և հայերենի բայի անդեմ ձևերի զուգադրական և տիպաբանական քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուների քերականական համակարգերում բայի անդեմ ձևերի կառուցվածքային, ձևաբանական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են բայական այն ձևերը, որոնք չեն արտահայտում դեմք և սովորաբար կարող են դրսևորվել որպես նախադասության տարբեր անդամների բաղադրիչներ՝ միաժամանակ պահպանելով բայական իմաստային և քերականական հատկանիշներ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են հայերենն ու թուրքերենը տարբեր կերպ կամ համանման եղանակներով արտահայտում գործողության, վիճակի, ժամանակային և պատճառահետևանքային հարաբերությունների, ինչպես նաև գործողության և նախադասության այլ բաղադրիչների միջև կապերի քերականական իմաստները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդեմ ձևերի ձևավորմանը, դրանց շարահյուսական կիրառությանը և խոսքում ունեցած գործառույթներին՝ դրանք դիտարկելով յուրաքանչյուր լեզվի ընդհանուր բայական համակարգի համատեքստում։ Տիպաբանական մոտեցումը թույլ է տալիս դուրս գալ զուտ երկլեզու համեմատության սահմաններից և պարզել այն ավելի ընդհանուր օրինաչափությունները, որոնց շրջանակում կարող են դասավորվել երկու լեզուների բայական համակարգերը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև կիրառական տեսանկյունից, քանի որ հայերենի և թուրքերենի կառուցվածքային տարբերությունների ու նմանությունների բացահայտումը կարող է օգտակար լինել թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման, երկլեզու բառարանագրության և համեմատական քերականության համար։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայերենագիտությամբ և թյուրքագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև համեմատական և տիպաբանական քերականության խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար և կարող է ծառայել որպես մասնագիտական աղբյուր երկու լեզուների բայական համակարգերի խորքային ուսումնասիրության համար։

Linguistics

Այս լեզվաբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է զեղչման երևույթի գործաբանական արժեքի բացահայտմանը գեղարվեստական խոսքում՝ ուշադրություն դարձնելով այն դեպքերին, երբ խոսքի որևէ բաղադրիչի բացակայությունը ոչ թե խոչընդոտում, այլ լրացնում, խորացնում կամ փոփոխում է հաղորդվող իմաստը։ Զեղչումը լեզվական այն երևույթներից է, որի դեպքում նախադասության կամ խոսքային կառույցի որևէ անդամ կարող է չարտահայտվել ձևականորեն, սակայն նրա իմաստը վերականգնվում է համատեքստից, իրավիճակից կամ նախորդող խոսքից։ Գեղարվեստական տեքստում այս միջոցը ձեռք է բերում առանձնահատուկ նշանակություն, քանի որ հեղինակը հաճախ միտումնավոր չի արտահայտում որոշակի բառեր կամ կառույցներ՝ ընթերցողին թողնելով իմաստային լրացման, ենթադրության և մեկնաբանության հնարավորություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնական հարցերից մեկը զեղչման և համատեքստի փոխհարաբերությունն է։ Զեղչված անդամի ընկալումը հնարավոր է դառնում այն տեղեկության շնորհիվ, որն արդեն առկա է տեքստում կամ ենթադրվում է հաղորդակցական իրավիճակից։ Այդ պատճառով զեղչումը չի կարելի դիտարկել միայն որպես քերականական բացթողում․ այն հաճախ հանդիսանում է իմաստակառուցման գիտակցված միջոց։ Ընթերցողը վերականգնում է բացակայող բաղադրիչը, սակայն այդ վերականգնումը կարող է ունենալ ոչ միայն մեկ հնարավոր տարբերակ, ինչն էլ մեծացնում է գեղարվեստական տեքստի իմաստային բազմաշերտությունը։ Գործաբանական տեսանկյունից հատկապես կարևոր է զեղչման միջոցով խոսողի վերաբերմունքի, հույզի, գնահատականի և հաղորդակցական նպատակի արտահայտումը։ Նույն միտքը լիարժեք ձևակերպելու փոխարեն որևէ անդամի բացակայությունը կարող է խոսքը դարձնել ավելի կտրուկ, հուզական, լարված, խորհրդավոր կամ ենթատեքստային։ Օրինակ՝ երկխոսության մեջ զեղչված կառույցը կարող է փոխանցել հերոսի վրդովմունքը, տատանումը, անորոշությունը կամ խոսքը շարունակելու ցանկության բացակայությունը։ Այսպիսով, լեզվական նվազագույն ձևը կարող է հաղորդել առավել լայն իմաստային և զգացմունքային բովանդակություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում զեղչման կապը խոսքի տնտեսման սկզբունքի հետ։ Խոսքային հաղորդակցության ընթացքում մասնակիցները սովորաբար չեն կրկնում այն տեղեկությունը, որն արդեն հայտնի է կամ հեշտությամբ վերականգնելի է համատեքստից։ Գեղարվեստական խոսքում այդ բնական հաղորդակցական մեխանիզմը կարող է վերածվել ոճական հնարքի։ Հեղինակը միտումնավոր բաց է թողնում որոշ բաղադրիչներ՝ խտացնելով խոսքը, արագացնելով գործողության ընթացքը կամ ընդգծելով առավել կարևոր իմաստային հատվածները։ Այդ պատճառով զեղչումը կարող է միաժամանակ ծառայել և՛ լեզվական տնտեսման, և՛ գեղարվեստական արտահայտչականության նպատակներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի զեղչման դերը երկխոսական խոսքում։ Երկխոսության մասնակիցները սովորաբար ունեն ընդհանուր իրավիճակային գիտելիք, ինչի շնորհիվ խոսքը կարող է լինել կարճ, մասնատված և ոչ ամբողջական։ Գեղարվեստական երկխոսություններում նման կառուցվածքները հաճախ օգնում են ստեղծել բնական խոսքի տպավորություն և բացահայտել կերպարների անհատական խոսելաձևը։ Կիսատ նախադասությունները, բաց թողնված անդամները, կտրուկ պատասխանները կամ չավարտված մտքերը կարող են փոխանցել հերոսների հոգեբանական վիճակը՝ առանց այն ուղղակիորեն անվանելու։ Զեղչումը կարևոր դեր ունի նաև ենթատեքստի ձևավորման գործում։ Երբ հեղինակը որոշակի տեղեկություն չի արտահայտում ուղղակիորեն, ընթերցողը ստիպված է այն եզրակացնել խոսքային իրավիճակից, կերպարների վարքագծից կամ տեքստի նախորդ հատվածներից։ Այս մեխանիզմը գեղարվեստական ստեղծագործությունը դարձնում է ինտերակտիվ՝ ընթերցողին ներգրավելով իմաստի ձևավորման գործընթացում։ Հետևաբար զեղչված բաղադրիչը կարող է ունենալ ոչ միայն քերականական, այլև գեղագիտական և մեկնաբանական նշանակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել զեղչման տարբեր տեսակներ՝ կախված այն բանից, թե նախադասության կամ խոսքային կառույցի որ բաղադրիչն է բաց թողնված։ Հնարավոր է ուսումնասիրել ենթակայի, ստորոգյալի, լրացման, պարագայի կամ այլ բաղադրիչների զեղչման դեպքերը, ինչպես նաև այնպիսի կառույցներ, որոնցում բացակայող անդամը վերականգնվում է ոչ թե նույն նախադասությունից, այլ ավելի լայն համատեքստից։ Այս տարբերակների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել զեղչման ձևական և գործառական բազմազանությունը։ Կարևոր է նաև զեղչման և կիսատ նախադասությունների փոխհարաբերությունը։ Կառուցվածքային առումով որոշ դեպքերում դժվար է հստակ սահմանազատել քերականորեն թերի կառույցը և գիտակցված զեղչմամբ ձևավորված նախադասությունը։ Գեղարվեստական խոսքի վերլուծությունը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն նախադասության ձևական կառուցվածքը, այլև այն հաղորդակցական պայմանները, որոնցում տվյալ ձևը կիրառվում է։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս տարբերակել պատահական կամ քերականական թերացումը և հեղինակի կողմից նպատակային ընտրված արտահայտչական միջոցը։ Գործաբանական արժեքի ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև կերպարաստեղծման խնդիրը։ Հեղինակը կարող է զեղչման տարբեր ձևեր օգտագործել տարբեր կերպարների խոսքում՝ նրանց կրթական մակարդակը, սոցիալական միջավայրը, հոգեբանական վիճակը, հաղորդակցական վարքը կամ անհատական լեզվական ոճը ներկայացնելու համար։ Այդպիսով զեղչումը կարող է դառնալ կերպարի լեզվական բնութագրման միջոց։ Նույն երևույթը տարբեր կերպ կարող է գործել հեղինակային խոսքում և հերոսների երկխոսություններում։ Գեղարվեստական խոսքում զեղչումը կարող է նաև նպաստել ռիթմի և տեմպի ձևավորմանը։ Կարճ, ոչ ամբողջական և զեղչված կառույցների հաջորդականությունը կարող է արագացնել պատմողական ընթացքը, ստեղծել լարվածություն կամ ընդհատվածության զգացողություն։ Ընդհակառակը, բացակայող բաղադրիչի շուրջ ձևավորված դադարը կարող է դանդաղեցնել խոսքի ընթացքը և ընդգծել որոշակի հուզական պահ։ Այսպիսով, զեղչման գործառույթը դուրս է գալիս զուտ քերականական շրջանակից և ընդգրկում է նաև տեքստի կառուցվածքային ու գեղագիտական կազմակերպումը։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից հայերենի գործաբանական և ոճաբանական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Զեղչման օրինակների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական ձևի նվազեցումը և համատեքստային լրացումը փոխկապակցվում, ինչպես է ընթերցողը վերականգնում չարտահայտված իմաստը և ինչպիսի լրացուցիչ հաղորդակցական նշանակություն է առաջանում դրա արդյունքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը զեղչումը դիտարկում է որպես գեղարվեստական խոսքի բազմաֆունկցիոնալ միջոց, որը կարող է ապահովել լեզվական տնտեսում, հուզականություն, արտահայտչականություն, ենթատեքստ, խոսքի բնականություն, կերպարների անհատականացում և տեքստի իմաստային խտացում։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր է հայոց լեզվի գործաբանության, ոճագիտության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաբանության համար և կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, գրականագետներին, ոճաբաններին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Literature

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ջ. Մ. Քութզեեի գեղարվեստական մտածողության, հեղինակային ռազմավարությունների և արձակ ստեղծագործությունների կառուցման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրողի ստեղծագործություններում իրականության և գեղարվեստական պայմանականության փոխհարաբերությունները, պատմողական կառուցվածքի ձևավորման սկզբունքները և կերպարների ներաշխարհի ներկայացման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային ձայնի, պատմողի դիրքի, բազմաշերտ պատումի, խորհրդանշական պատկերների և լեզվաոճական միջոցների կիրառմանը։ Վերլուծվում են անհատի և հասարակության հարաբերությունների, իշխանության, բարոյական ընտրության, օտարման, ինքնության և պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանման ձևերը։ Քննարկվում են նաև միջտեքստային կապերի, այլաբանական տարրերի և տարբեր ժանրային ու պատմողական հնարքների դերը ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղագիտական համակարգի ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրողի ստեղծագործական մեթոդի ինքնատիպությունը և դրա տեղը ժամանակակից համաշխարհային գրականության համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, համեմատական գրականության և ժամանակակից արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Գրքում մանրամասն քննարկվում են բնօգտագործման ոլորտի տնտեսական բնութագրերը՝ հաշվի առնելով բնական ռեսուրսների սպառման, պահպանման և վերականգնման խնդիրները։ Հեղինակը ներկայացնում է բնօգտագործման տարբեր մոդելներ՝ հաշվի առնելով տեղական, տարածաշրջանային և գլոբալ մակարդակներում բնական ռեսուրսների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Գործնական պարապմունքների մեթոդները թույլ են տալիս ուսանողներին և մասնագետներին ծանոթանալ այդ մոդելների կիրառման գործընթացին և իրական աշխարհի իրավիճակներին։ Աշխատությունը ընդգրկում է նաև այն գործիքները, որոնք օգտագործվում են բնօգտագործման և բնական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման համար՝ ներառյալ պլանավորումը, վերլուծությունը, գնահատումը և ռիսկերի կառավարումը։ Հեղինակը պարզաբանում է, թե ինչպես կարող են բիզնեսները, կառավարությունները և հասարակական կազմակերպությունները կիրառել բնօգտագործման էկոնոմիկայի սկզբունքները՝ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման և բնական պաշարների կայուն կառավարման համար։ Գիրքը ներառում է նաև գործնական պարապմունքների համար նախատեսված առաջադրանքներ, որոնք թույլ են տալիս ուսանողներին կատարել էկոնոմիկական վերլուծություններ՝ կապված բնօգտագործման գործընթացների հետ, և ուսուցանում է ռեսուրսների հստակ գնահատման մեթոդներ։ Առաջադրանքները ընդգրկում են ինչպես տեսական հարցեր, այնպես էլ գործնական լուծումներ՝ բնօգտագործման արդյունավետության չափման, պլանավորման և քաղաքականության մշակման ոլորտներում։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում բնապահպանական և սոցիալական խնդիրների տնտեսական կողմերին, ինչպես նաև էկոնոմիկայի տեսակետից բնապահպանական ռիսկերն ու դրանց նվազեցման հնարավորությունները։ Հեղինակը շեշտում է, որ ճիշտ և կայուն բնօգտագործման մոդելները կարող են նպաստել երկրի տնտեսական աճին՝ միաժամանակ պահպանելով բնապահպանական հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագիտության, բնապահպանության, ռեսուրսների կառավարման, գյուղատնտեսության և բնօգտագործման ոլորտի ուսանողների և մասնագետների համար։ Այն նաև օգտակար կլինի ոլորտի գործնական մասնագետների համար, ովքեր ներգրավված են բնական ռեսուրսների կառավարման, բնապահպանական քաղաքականության մշակման և էկոնոմիկական ծրագրերի իրականացման մեջ։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության մեջ ձևավորված և ձևավորման ներուժ ունեցող կլաստերների բացահայտման, առանձնացման և դրանց տնտեսական արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է փոխկապակցված ձեռնարկությունների, մատակարարների, սպասարկող կազմակերպությունների, գիտակրթական հաստատությունների և այլ տնտեսական սուբյեկտների տարածքային ու ճյուղային համախմբումների վերլուծության վրա։ Դիտարկվում են կլաստերների ձևավորման տնտեսական նախադրյալները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և մրցակցային առավելությունների ստեղծման հնարավորությունները։ Կարևորվում է տնտեսության տարբեր ճյուղերի միջև առկա արտադրական, տեխնոլոգիական և գործարար կապերի բացահայտումը, որոնց հիման վրա հնարավոր է որոշել կլաստերային զարգացման առավել հեռանկարային ուղղությունները։ Ուսումնասիրվում են կլաստերների առանձնացման և գնահատման համար կիրառվող քանակական ու որակական մեթոդները, տնտեսական ցուցանիշները, արտադրության կենտրոնացման աստիճանը, զբաղվածությունը, արտադրողականությունը, արտահանման ներուժը և նորարարական ակտիվությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կլաստերային մոտեցման ազդեցությանը ձեռնարկությունների մրցունակության բարձրացման, նոր տեխնոլոգիաների տարածման, մասնագիտացման խորացման և տնտեսության տարբեր մասնակիցների միջև համագործակցության զարգացման վրա։ Վերլուծվում է նաև պետական տնտեսական քաղաքականության դերը կլաստերների ձևավորման և զարգացման համար նպաստավոր միջավայր ստեղծելու գործում՝ ներառելով ենթակառուցվածքների զարգացումը, ներդրումային գործունեության խթանումը, մարդկային կապիտալի կատարելագործումը և գիտության ու բիզնեսի միջև համագործակցության ամրապնդումը։ Կլաստերների գնահատումը դիտարկվում է որպես երկրի տնտեսական ներուժի և առանձին ոլորտների մրցակցային դիրքերի բացահայտման կարևոր գործիք, որը հնարավորություն է տալիս որոշել զարգացման առաջնահերթությունները և առավել արդյունավետ ուղղություններով կենտրոնացնել հասանելի ռեսուրսները։ Աշխատությունում կարևորվում է նաև տարածաշրջանային զարգացման տեսանկյունը, քանի որ տնտեսական գործունեության տարածքային կենտրոնացումը կարող է նպաստել մարզերի մասնագիտացմանը, նոր աշխատատեղերի ստեղծմանը և տեղական տնտեսական հնարավորությունների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Կլաստերային համակարգերի զարգացումը ներկայացվում է որպես արտադրողականության, նորարարության, ներդրումային գրավչության և միջազգային մրցունակության բարձրացման հնարավոր միջոց։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, ռազմավարական կառավարման, տարածաշրջանային զարգացման, տնտեսական քաղաքականության և մրցունակության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է ջրային միջավայրերում ցածր մոլեկուլային զանգված ունեցող լիգանդների ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ հետերոգեն բիոպոլիմերներում պարուրաձև (helix) և կծիկային (coil) կոնֆորմացիաների փոխակերպման գործընթացների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է սպիրալ–կծիկ անցման թերմոդինամիկական և կինետիկ հիմքերը՝ ընդգծելով միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների, ջրային լուծույթների կառուցվածքի և լիգանդ–պոլիմեր կապերի դերը կոնֆորմացիոն հավասարակշռության ձևավորման մեջ։ Գրքում դիտարկվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով փոքր մոլեկուլները՝ իոններ, օրգանական մոլեկուլներ և կենսաակտիվ լիգանդներ, կարող են կայունացնել կամ ապակայունացնել պոլիմերային շղթաների պարուրաձև կառուցվածքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիդրատացիոն շերտի կազմակերպվածությանը, էլեկտրաստատիկ և հիդրոֆոբ փոխազդեցություններին, ինչպես նաև լուծույթի իոնային ուժի ազդեցությանը կոնֆորմացիոն անցումների վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև փորձարարական և մոդելավորման մոտեցումները՝ սպեկտրոսկոպիկ, ջերմադինամիկական և համակարգչային սիմուլյացիոն մեթոդների կիրառմամբ։ Աշխատությունը ընդգծում է բիոպոլիմերների կոնֆորմացիոն վարքագծի հասկացման կարևորությունը կենսաֆիզիկայի, դեղագործական քիմիայի և նյութագիտության ոլորտներում։ Այն օգտակար է կենսաֆիզիկների, քիմիկոսների և մոլեկուլային կենսաբանության հետազոտողների համար։