Իրանի պատմություն

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Psychology

Տաղանդներն ու հանճարները մարդկային կարողությունների զարգացման բարձր աստիճաններ են, որոնք արտահայտվում են ստեղծագործական, ինտելեկտուալ կամ մասնագիտական բացառիկ ունակություններով։ Տաղանդը սովորաբար դիտարկվում է որպես բնածին կամ վաղ տարիքում դրսևորվող առանձնահատուկ ունակությունների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս մարդուն արագ և բարձր մակարդակով յուրացնել որոշակի գործունեության ոլորտ՝ լինի դա արվեստ, գիտություն, սպորտ կամ տեխնիկա։ Տաղանդավոր մարդիկ աչքի են ընկնում արագ մտածողությամբ, ստեղծագործ մոտեցմամբ և սովորելու բարձր կարողությամբ, սակայն նրանց հաջողությունը մեծապես կախված է նաև միջավայրից, կրթությունից և զարգացման հնարավորություններից։ Հանճարը մարդկային կարողությունների ամենաբարձր մակարդակն է, որը բնութագրվում է ոչ միայն արտակարգ ինտելեկտով, այլև նոր գաղափարների ստեղծմամբ, գիտության կամ արվեստի զարգացման վրա հեղափոխական ազդեցությամբ։ Հանճարները հաճախ ձևավորում են նոր ուղղություններ, տեսություններ կամ ստեղծագործական դպրոցներ, որոնք փոխում են մարդկության մտածողությունը և զարգացումը։ Տաղանդի և հանճարի միջև հիմնական տարբերությունն այն է, որ տաղանդը կարող է դրսևորվել որոշակի ոլորտում բարձր արդյունավետությամբ, մինչդեռ հանճարը ստեղծում է նոր արժեքներ և փոխում գոյություն ունեցող համակարգերը։ Այս երևույթների ձևավորման վրա ազդում են ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական գործոնները։ Ժառանգականությունը կարող է ապահովել որոշակի նախադրյալներ, սակայն միջավայրը, կրթությունը, մշակույթը և անձի աշխատանքային փորձը վճռորոշ դեր ունեն դրանց զարգացման մեջ։ Մարդու հետաքրքրասիրությունը, համառությունը և ստեղծագործ մտածողությունը նույնպես կարևոր են տաղանդի և հանճարի զարգացման համար։ Պատմության ընթացքում բազմաթիվ տաղանդավոր և հանճարեղ անհատներ զգալի ներդրում են ունեցել մարդկային քաղաքակրթության զարգացման մեջ՝ գիտության, արվեստի, գրականության և տեխնոլոգիայի ոլորտներում։ Ժամանակակից հոգեբանությունը ուսումնասիրում է տաղանդի և հանճարի ձևավորման մեխանիզմները՝ փորձելով բացահայտել այն պայմանները, որոնք նպաստում են բացառիկ ունակությունների զարգացմանը։ Այս ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ վաղ հայտնաբերումը և նպատակային զարգացումը կարող են զգալիորեն բարձրացնել մարդու կարողությունների մակարդակը։ Այսպիսով, տաղանդներն ու հանճարները մարդկային ներուժի բարձրագույն դրսևորումներ են, որոնք կարևոր դեր ունեն հասարակության առաջընթացի, մշակույթի զարգացման և գիտական նորարարությունների ստեղծման գործում։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ԳԿՀ-երի՝ գիտական և մշակութային գործունեության շրջանակում իրականացված աշխատանքների ուսումնասիրությանը և 1984 թվականի արդյունքների վերլուծությանը։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում և գնահատվում են տվյալ ժամանակաշրջանում կատարված հիմնական աշխատանքները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց բովանդակությանը, կազմակերպման սկզբունքներին, արդյունավետությանը և գործնական նշանակությանը։ Հեղինակը վերլուծում է ԳԿՀ-երի գործունեության տարբեր ուղղությունները՝ ներառյալ տեղեկատվական սպասարկումը, գրադարանային ֆոնդերի կազմակերպումը, մատենագիտական աշխատանքը, ընթերցողների սպասարկումը, գիտական և մեթոդական գործունեությունը, ինչպես նաև մշակութային և կրթական միջոցառումների իրականացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հավաքված նյութերի համակարգմանը և դրանց հիման վրա գործունեության դրական կողմերի ու առկա խնդիրների բացահայտմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն են մեթոդական հանձնարարականները, որոնք նպատակ ունեն նպաստելու ԳԿՀ-երի աշխատանքի կազմակերպման, պլանավորման և արդյունավետության բարձրացման գործընթացներին։ Ներկայացվող առաջարկություններում կարող են ընդգրկվել ֆոնդերի համալրման և պահպանման, մատենագիտական նկարագրությունների կազմման, տեղեկատվության որոնման ու տարածման, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրման և աշխատակիցների մասնագիտական գործունեության կատարելագործման հարցերը։ Գրքում աշխատանքների վերլուծությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անցած ժամանակահատվածի հաշվետու ամփոփում, այլև որպես հետագա գործունեության կազմակերպման և մեթոդական բարելավման հիմք։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու 1984 թվականի Հայաստանի գրադարանային և տեղեկատվական համակարգի գործունեության առանձնահատկությունների, առաջնահերթությունների և կազմակերպչական մոտեցումների մասին։ Աշխատության մեջ ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են օգտակար լինել գրադարանային աշխատանքների միասնականացման, ծառայությունների որակի բարձրացման և մասնագիտական աշխատանքի արդյունավետության գնահատման համար։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է գրադարանային գործի պատմությամբ, մատենագիտությամբ և Հայաստանի տեղեկատվական համակարգերի զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, տեղեկատվական ծառայությունների մասնագետներին, մեթոդիստներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և գրադարանագիտության ու տեղեկատվական գիտությունների ուսանողներին։

Medicine

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է տուբերկուլոզով հիվանդների շրջանում կլինիկական և սոցիալական առանձնահատկությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով հիվանդության հարուցիչի դեղորայքային կայունության տարբեր տեսակները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես կարող են դեղորայքային կայունության բնույթը և աստիճանը կապված լինել հիվանդության կլինիկական ընթացքի, ախտանշանների արտահայտվածության, ախտորոշման առանձնահատկությունների, բուժման պատմության և հիվանդների սոցիալական պայմանների հետ։ Աշխատության կենտրոնում տուբերկուլոզի այն դեպքերն են, որոնց դեպքում հիվանդության հարուցիչը դիմադրություն է ցուցաբերում մեկ կամ մի քանի հակատուբերկուլոզային դեղամիջոցների նկատմամբ։ Նման դեպքերի ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ դեղորայքային կայունությունը կարող է բարդացնել հիվանդության վերահսկումը և բուժման կազմակերպումը, իսկ դրա առաջացման ու տարածման վրա կարող են ազդել ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական և վարքագծային գործոններ։ Հետազոտության կլինիկական հատվածում կարող են վերլուծվել հիվանդների գանգատները, հիվանդության տևողությունը, ախտահարման տարածվածությունը, կլինիկական ձևերը, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների արդյունքները, ինչպես նաև հիվանդության ընթացքի առանձնահատկությունները։ Տարբեր կայունության տեսակներ ունեցող խմբերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե արդյոք հիվանդության կլինիկական դրսևորումների և ընթացքի մեջ առկա են էական տարբերություններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սոցիալական գործոններին, որոնք կարող են ներառել հիվանդների տարիքային և սոցիալական կազմը, կրթական մակարդակը, զբաղվածությունը, բնակության պայմանները, ընտանիքի սոցիալ-տնտեսական վիճակը, առողջապահական ծառայություններից օգտվելու հնարավորությունները և բուժման նկատմամբ հետևողականությունը։ Այս տվյալների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տուբերկուլոզը դիտարկել ոչ միայն որպես վարակիչ հիվանդություն, այլև որպես սոցիալական պայմանների հետ սերտորեն կապված առողջապահական խնդիր։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կլինիկական և սոցիալական տվյալների համադրումը։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե սոցիալական անբարենպաստ պայմանները, բուժօգնության ուշ հասանելիությունը կամ բուժման գործընթացի ընդհատումները ինչպիսի կապ կարող են ունենալ դեղորայքային կայունության ձևավորման և հիվանդության ընթացքի հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է օգնել տարբերակել այն գործոնները, որոնք ուղղակիորեն կապված են հիվանդության կենսաբանական առանձնահատկությունների հետ, և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորված են հիվանդի սոցիալական միջավայրով կամ առողջապահական համակարգի հասանելիությամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ տուբերկուլոզի կանխարգելման և վերահսկման ծրագրերի կատարելագործման համար, քանի որ տարբեր ռիսկային խմբերի սոցիալական և կլինիկական առանձնահատկությունների ճանաչումը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային կազմակերպել հայտնաբերումը, բժշկական հսկողությունը և սոցիալական աջակցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել ֆթիզիատրիայով, վարակաբանությամբ, համաճարակաբանությամբ, հանրային առողջապահությամբ և բժշկական սոցիոլոգիայով զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տուբերկուլոզի դեղորայքային կայունությունը դիտարկում է բազմակողմանի՝ համադրելով հիվանդության կլինիկական դրսևորումների և հիվանդների սոցիալական բնութագրերի ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարբեր կայունության ձևերով տուբերկուլոզի առաջացման, ընթացքի և վերահսկման խնդիրների մասին։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է Լուսավորության գաղափարների, սկզբունքների և պատմական ժառանգության վերաիմաստավորմանն ու արժևորմանը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի փիլիսոփայական մտքի շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են ժամանակակից փիլիսոփաները վերանայել բանականության, գիտության, առաջընթացի, ազատության, անհատի ինքնավարության և համընդհանուր մարդկային արժեքների վերաբերյալ Լուսավորության ժամանակաշրջանում ձևավորված պատկերացումները։ Ուսումնասիրության շրջանակում Լուսավորությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական դարաշրջան, այլև որպես գաղափարական և փիլիսոփայական ժառանգություն, որի նկատմամբ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին ձևավորվեցին ինչպես պաշտպանական, այնպես էլ քննադատական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդիականության ճգնաժամի, ռացիոնալության սահմանների և տեխնոլոգիական առաջընթացի սոցիալական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե արդյոք բանականության և գիտական առաջընթացի վրա հիմնված հասարակության իդեալները կարող են պահպանել իրենց արժեքը այնպիսի պատմական իրադարձություններից հետո, ինչպիսիք էին համաշխարհային պատերազմները, ամբողջատիրական վարչակարգերի ձևավորումը և զանգվածային ոչնչացման փորձառությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Ֆրանկֆուրտի դպրոցի ներկայացուցիչների քննադատությանը, հատկապես բանականության գործիքայնացման և ժամանակակից հասարակության մեջ մարդու ազատության սահմանափակման խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն փիլիսոփայական դիրքորոշումները, որոնք փորձում էին պահպանել Լուսավորության էմանսիպատոր ներուժը՝ վերափոխելով դրա սկզբունքները ժամանակակից պայմաններին համապատասխան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բանականության և հաղորդակցության, անհատի և հասարակության, ազատության և սոցիալական պատասխանատվության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել պոստմոդեռնիստական քննադատությունները, որոնցում կասկածի տակ են դրվում համընդհանուր ճշմարտությունների, առաջընթացի միասնական ուղու և ռացիոնալության համընդհանուր չափանիշների գաղափարները։ Միևնույն ժամանակ աշխատանքը կարող է ցույց տալ, որ Լուսավորության ժառանգությունը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի փիլիսոփայության մեջ ամբողջությամբ չի մերժվում, այլ հաճախ վերաիմաստավորվում է՝ հաշվի առնելով պատմական փորձի հակասությունները և ժամանակակից հասարակության նոր մարտահրավերները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության, գիտական մտածողության և անհատի ինքնորոշման արժեքներին՝ որպես Լուսավորության գաղափարական ժառանգության շարունակական դրսևորումների։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է ձևավորվել ավանդույթի և քննադատության երկխոսությունը, և ինչպիսի նշանակություն է ստացել Լուսավորության գաղափարը արդիականության վերաբերյալ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի բանավեճերում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ժամանակակից փիլիսոփայական մտքի զարգացման տրամաբանության, ռացիոնալության խնդրի և արդիականության ինքնաքննադատության ավելի խոր ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, մշակութաբաններին, հասարակագետներին, քաղաքագետներին, պատմաբաններին, գաղափարների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Culture

Գիրքը ներկայացնում է մատենագիտական տեղեկատվություն նոր գրականության մասին, որը վերաբերում է Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության (ՀՍՍՀ) կուլտուրայի և արվեստի տարբեր ոլորտներին։ Աշխատությունը կազմված է որպես տեղեկատու-վերլուծական ցանկ, որի նպատակն է համակարգել և մատչելի դարձնել նոր հրատարակված գրականությունը արվեստագիտության, մշակութաբանության, երաժշտության, կերպարվեստի, թատրոնի, կինոյի և ժողովրդական ստեղծագործության ոլորտներում։ Նյութում ընդգրկված են գիտական ուսումնասիրություններ, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացները, գաղափարական ուղղությունները և գեղարվեստական զարգացումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն աշխատանքներին, որոնք ուսումնասիրում են հայկական արվեստի պատմությունը, ազգային մշակութային ավանդույթների պահպանման և զարգացման հարցերը, ինչպես նաև դրանց ինտեգրումը խորհրդային մշակութային համակարգին։ Մատենագիտական տեղեկատվությունը դասակարգված է ըստ թեմաների և ուղղությունների՝ հնարավորություն տալով ընթերցողներին արագ կողմնորոշվել և գտնել անհրաժեշտ աղբյուրները գիտական և կրթական նպատակներով։ Գիրքը օգտակար է գրադարանավարների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, պատմաբանների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական գրականության համակարգված ուսումնասիրությանը և մատչելիությանը։