История Московского Лазаревского института восточных языков

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Biology

Աշխատանքը նվիրված է զույգ չլինող մետաքսագործի (Ocneria dispar L.) և նրա կերաբույսերի ֆիզիոլոգիական ու կենսաքիմիական ցուցանիշների ուսումնասիրությանը՝ վնասատուի թվաքանակի կանխատեսման նպատակով։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունն է բացահայտել միջատի կենսաբանական վիճակի, նյութափոխանակության գործընթացների և կերաբույսերի ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների միջև առկա փոխկապակցվածությունը, որը կարող է ազդել վնասատուի բազմացման, զարգացման և տարածման ինտենսիվության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել միջատի զարգացման տարբեր փուլերում ֆիզիոլոգիական և կենսաքիմիական ցուցանիշների փոփոխությունները, ինչպես նաև կերաբույսերի ֆիզիոլոգիական վիճակը, սննդային կազմը և պաշտպանական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ցուցանիշներին, որոնք կարող են ծառայել որպես վնասատուի պոպուլյացիայի աճի վաղ նախանշաններ և հնարավորություն տալ կանխատեսելու դրա հնարավոր զանգվածային բազմացումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ֆերմենտային ակտիվության, սպիտակուցների, ածխաջրերի, լիպիդների և այլ կենսաքիմիական բաղադրիչների փոփոխությունների ուսումնասիրություն, ինչպես նաև դրանց կապը միջատի զարգացման արագության և կենսունակության հետ։ Կերաբույսերի վիճակի գնահատումը կարևոր է, քանի որ բույսի սննդային արժեքը, սթրեսային վիճակը և պաշտպանական արձագանքները կարող են անմիջականորեն ազդել վնասատուի սնման և վերարտադրության արդյունավետության վրա։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է ֆիզիոլոգիական և կենսաքիմիական տվյալների համադրումը վնասատուի պոպուլյացիայի դինամիկայի հետ՝ կանխատեսման մոդելների և գործնական ցուցանիշների ձևավորման համար։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել վնասատուի թվաքանակի վաղ կանխատեսման, անտառային և գյուղատնտեսական տարածքների մոնիթորինգի, ինչպես նաև վնասատուների դեմ պայքարի ավելի նպատակային և էկոլոգիապես հիմնավորված միջոցառումների մշակման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել վնասատուի պոպուլյացիայի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը՝ թույլ տալով կանխարգելիչ միջոցառումներ իրականացնել մինչև զանգվածային տարածման փուլը և նվազեցնել բույսերին հասցվող վնասը։

Literature

Զէյթունի Անցեալէն եվ ներկայէն - Զէյթունցի 1900 աշխատությունը ներկայացնում է Զեյթունի հայկական համայնքի պատմական հիշողությունը՝ համադրելով անցյալի և իր ժամանակի դիտարկումները՝ կենտրոնանալով Զեյթունի սոցիալական, մշակութային և քաղաքական կյանքի վրա, ինչպես նաև այդ տարածաշրջանի հայ բնակչության կենցաղի, ինքնության պահպանման և պատմական փորձությունների վրա, որոնք ձևավորել են համայնքի հավաքական հիշողությունը։ Գիրքը բնորոշվում է որպես պատմական-հուշագրական բնույթի անդրադարձ, որտեղ հեղինակը փորձում է վերականգնել Զեյթունի զարգացման տարբեր փուլերը՝ ընդգծելով տեղական առանձնահատկությունները, ավանդույթները, դիմադրության և գոյատևման պատմությունները, ինչպես նաև արտաքին ազդեցությունները, որոնք ժամանակի ընթացքում փոխել են տարածաշրջանի դեմքը։ Տեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հիշողության և ինքնության հարցերը, որոնց միջոցով ներկայացվում է Զեյթունցիների պատմական փորձառությունը՝ որպես ավելի լայն հայկական պատմության մի հատված։

Other Subjects

Ն. Սարուխանյանը գրքում ներկայացնում է նշված մշակաբույսերի աճի փուլերը, հողի և կլիմայի նկատմամբ պահանջները, սննդային արժեքը և գյուղատնտեսական նշանակությունը՝ ընդգծելով դրանց դերը առողջ սննդի և արտադրական բանջարաբուծության մեջ։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է մշակության տեխնոլոգիաները՝ սերմերի և սածիլների աճեցում, դաշտային տեղափոխում, ոռոգում, պարարտացում, բույսերի խնամք և բերքահավաքի կազմակերպում՝ նպատակ ունենալով ապահովել բարձր որակի և կայուն արտադրություն։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասատուների և հիվանդությունների դեմ պայքարի միջոցառումները՝ ինտեգրված բույսերի պաշտպանության համակարգի շրջանակում, ինչպես նաև ցանքաշրջանառության և հողի բերրիության պահպանման ագրոտեխնիկական լուծումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինչպես բաց դաշտային, այնպես էլ ջերմատնային մշակության առանձնահատկություններին և արտադրության ինտենսիվացման հնարավորություններին։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, բանջարաբույծների և ֆերմերների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները կաղամբազգի մշակաբույսերի արդյունավետ և ժամանակակից աճեցման վերաբերյալ։

Literature

Այս ժողովածուն ներկայացնում է հայ արձակի ամենանուրբ ու խորքային հեղինակներից մեկի ստեղծագործական աշխարհը, որտեղ պատմվածքներն առանձնանում են բնության մանրակրկիտ և գունեղ նկարագրություններով, մարդու ներքին ապրումների հոգեբանական խորությամբ և գյուղական կյանքի իրական, երբեմն նաև խորհրդանշական պատկերմամբ։ Հեղինակի լեզուն չափազանց պատկերավոր է ու մաքուր, հաճախ համադրված է պարզության և փիլիսոփայական մտածողության հետ, ինչը ընթերցողին թույլ է տալիս զգալ ոչ միայն իրադարձությունները, այլ նաև դրանց ներքին իմաստը։ Պատմվածքներում հաճախ հանդիպում են մարդկային ճակատագրերի նուրբ հակադրություններ, բնության ու մարդու փոխհարաբերության յուրահատուկ ընկալում, ինչպես նաև ժամանակի սոցիալական փոփոխությունների ազդեցությունը անհատի վրա։ Այս գործերը միաժամանակ և՛ գրական բարձր արժեք ունեն, և՛ մշակութային կարևորություն, քանի որ ներկայացնում են հայկական գյուղաշխարհի հոգեբանությունն ու կենցաղը՝ իր ամբողջությամբ ու իրականությամբ, ստեղծելով խոր զգայական և մտավոր ազդեցություն ընթերցողի վրա։

Law

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սովորույթի դերի և նշանակության ուսումնասիրությանը ժամանակակից միջազգային իրավունքի համակարգում։ Քննության են առնվում միջազգային սովորութային նորմերի ձևավորման նախադրյալները, դրանց իրավական բնույթը և պետությունների ու միջազգային իրավունքի այլ սուբյեկտների հարաբերությունների կարգավորման գործում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետությունների գործելակերպի և այդ գործելակերպի իրավական պարտադիր լինելու համոզմունքի փոխհարաբերությանը՝ որպես սովորութային նորմերի ձևավորման կարևոր տարրերի։ Վերլուծվում են միջազգային սովորույթի առաջացման, ճանաչման, մեկնաբանման և կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա հարաբերակցությունը միջազգային պայմանագրերի և միջազգային իրավունքի այլ աղբյուրների հետ։ Քննարկվում են նաև սովորութային նորմերի գոյության հաստատման, դրանց բովանդակության որոշման և միջազգային իրավական վեճերի լուծման ընթացքում կիրառման տեսական ու գործնական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու սովորույթի տեղին միջազգային իրավունքի աղբյուրների համակարգում և դրա զարգացման ժամանակակից միտումների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի, իրավունքի տեսության և միջազգային հարաբերությունների իրավական կարգավորման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։